Oku At

Göbek Detaylarda Gizlidir...

2011-10-25T00:15:00.001+02:00

2011 yılının son aylarındayız, bu yıl ne öğrendin diye sorulacak olursa…

Ben araplardan göbek atmayı öğrendim. Ben devrimi böyle bilmezdim..Altı bina yakıyor, iki adam öldürüyor göbek atıyorlar…

Üç bina daha ateşe verip, iki kişiyi daha saçlarından sürükleyip, arkasından yine göbek…

Nasıl bir devrimdir anlamış değilim.

Hele bugün Libya’da yaşanan ve televizyonda gösterilen görüntüler tabiri cazise beni eritti, tüketti… Şeriatın gelmesi yakın olan bir ülkede kadınlar ne mi yapıyor.. Atıyor göbeği…

Ya arapların anlamadığımız bir göbek şifreleme ile anlaşma methodları var – ki buna diğer ülkeler anlamasın diye göbekle kriptolaşma – diyebiliriz…. Ya da kendilerini en iyi böyle ifade ediyorlar…

Arap Baharı… Ne baharmış…

Masumca gelişmiş bir ayaklanma mı? Yoksa halka kendi isteği ile devrim yapılmış gibi gösterilen icat bir devrim mi?

Bu kadar çok göbek atan bilinçiz insanı görünce aklıma ikincisi takılıyor.

Keza Mısır’da yapılan araştırmalar daha ayaklanma henüz mevcutken gösterdi ki devrimcilere yıllardır fon akıtan bir Amerika desteği göbek gibi ortada…

Aman ne özgürlük sevdalısıymış bu Amerika… Neden göbek atmayı bilmiyorlar o zaman?

Oysa ki Arap halkı göbek atmaktadır. Devrim yaptık? Nasıl oldu? Bir dinamtti patladı…. Atalım göbeği…

Kanımca Araplar için durum öyle bir hal almıştır ki halk devrim yapmış fakat devrimi ilk defa yaptığı için önemli olanın sadece devrim yapmak olduğunu sanmıştır.

Ya da iki göbek arası bir devrim yapmıştır. Heyecanla her devrimde tefçinin tef ritmi biraz daha hızlanmıştır.

Bu nedenle de yine bugüne kadar sadece göbek atan halk da şeriat geleceğini duyunca göbek atmaya devam etmiştir.

Bu tip bir durum ne yazık ki acı bir gerçeği gözler önüne sermektedir.

Devrimci bir halk ne istediğini bilen bir halk değil midir? Devrimin bitmeyen bir süreç, bir ele geçirme, bir halk hareketi olduğunu bilmez mi?

Oradan al, buraya bayrağı teslim et… Arada at göbeği…

Anlıyorum, ama anlamak istemiyorum.

Dünya’ya hedonizm in hakim olması dileğimle… Atıyorum göbeğimi…

Ardışık

2011-05-09T22:44:00.000+02:00

Ne çok oynamak isteriz hafızamızla...

Severiz, esen bir meltemle zihinde uçuşan çocukluk anılarını yakalamayı, ya da bir hıçkırıkla çağrışan kırık hayallerle hüzünlenmeyi...

Öyle ya...

Silmek için bazı anıları neler vermeyiz.... Yaşanmasaydı ya o an... Ya da öylesine sonsuza kadar asılı dursaydı zaman...

Oysa ki hayat tümüyle anlardan ibaret...

Minik saliseler, saniyeler... Dakikalar... Ardı ardına film şeridi gibi...

Hayatı hayat yapan da bu film sahneleri, ardı ardına yapışık gelen fotoğraf kareleri...

Bu nedenle silinmesi, yaşanması, tekrarlanması değil, benliğimizde bıraktığı izlerdir belki de önemli olan...

Bizler her birimiz yaşayan anlarız aslında... Anılarız...

Şu an, demin, az sonra...

Bu yüzden sonsuzluk içinde sonsuzuz...

Farketmiyoruz ama sürekliyiz..

Anılarımız, hatırladıklarımız, dikkat ettiklerimiz, güldüklerimiz ya da ağladıklarımız... En kötüsü ya da en iyisi ile bizi biz yapan, bizi ele veren ipuçlarının ta kendisiyiz.. Ne değerli ve de önemli...

Etten kemikten olmanın ötesinde, yaşanmışlığız...

O hiç yaşanmaması gereken ya da tadı damağımızda kalan.. Yürüyerek peşi sıra aklımızın kapılarını çalanların tamamıyız..

Köşedeki bakkalın mavi kapısı, miyavlayan kedi, güneşin batışı ya da ağlayan bir bebek...

Biz aslında ardaşığız, sürekli mütamadiyen... İlelebet.

Martı ve İnsan

2010-09-06T00:27:00.001+02:00

Şu bir gerçektir ki, insan varoluşundan beri uçmak ister...

Bunun için kanatlar tasarlamıştır, balonlar yapmıştır, daha sonra uçakları, helikopterleri...

Kanatları olsun istemiştir, havalanmak....

Kuşlar gibi özgür olmak istemiştir, uçmak.

Ama kimse kuşlara gerçekten özgür olup olmadıklarını hiç sormamıştır.

Belki de bir martıya göre en büyük hayal insan olmaktır.

Ben boş zamanlarımda evimdeki camımdan uzun uzun martıları izlerim. Uçmalarını, kanatlarının yapısını, kaslarını nasıl kullandıklarını... İyi bir martı gözlemcisi sayılırım.

İyi bir gözlemciyim, çünkü sadece izliyorum.

Ne için havalandıklarını, neye göre bir grup oluşturduklarını veya ne zaman dinlendiklerini bilmiyorum. Sadece izliyorum.

Ben ki çocukluktan beri uçma hayali kurmamış bir insanım. Bu süreçte martı incelerken ve acıklı acıklı 'Bu kuşların neresi bu kadar özenilecek kadar özgür? diye düşünürken... Başka bir şeyi keşfettim.

Ve bunu martılara söylemedim.

Bu da insanın özünde uçabildiği gerçeğiydi... Üstelik bunu martılara bakarken keşfetmek de tuhaf bir duyguydu...

İnsan uçabilirdi. Ve ancak bunu martılar gibi kanatlarını kullanarak değil, onu ayağından yere bağlayan ağırlıkları atarak yapabilirdi. Hani şu daltonların ayağına bağlı olan demir gülleler gibi... Gülleyi atmaktı mesele...

İnsanın aslında uçucu bir tür olduğunu, ve modern tabiriyle ‘yükselmek’ ya da spritüel anlamda ilerlemek dediğinin aslında uçmayı da içeren bir süreç olduğunu ve zamanı geldiğinde, uçmak için kuşlar kadar efor kaydetmeye bile gerek olmadığını martılar bozulmasın diye onlara söylemedim.

Bizi Dünya’ya bağlayan ağırlıklarımız, acılarımız, korkularımız, önyargılarımızdı bizi yerde tutan; Oysa ki özünde uçuyordu herkes...

İnsan hafifledikçe uçabilirdi... Ve bunu söylerken, gerçekten havalanmaktan bahsediyor olabilirim...

Evet... Uçan memeliler; yarasalar, 'hostesler' ve gelecekte insanlığın tümü olabilirdi.

Topuklu ayakkabılarının yerde çıkardığı tok sesi seven bir birey olarak, hala uçma meraklısı olmasam da siz siz olun bunu martılara söylemeyin.

Ben de söylemeyeceğim.

Hatice Neticede Çok Konuşuyorsun…

2010-08-03T22:20:00.004+02:00

Haticeler neden çok konuşur?

İnsanlık evriminin başından beri erkeklerin yegane şikayetlerinin başında kadınların çok konuştuğu gelir….

Karım çok konuşuyor, sevgilim çok konuşuyor….

Halbuki kadınlar çok konuşmuyor. Kadınlar; anlatacakları şeyleri uzun anlatıyorlar.

Yaratılışımızın başından beri biz kadınlar görünür veya görünmez sosyolojk bir baskının altına girdik.

Öyle deme başka anlaşılır, böyle konuşma öyle sanırlar, erkek fatma olma, yosma fidayda olma, çok hanım durma hakkını yerler, çok gülme yırtık derler.

Bu da kadınların kendini ifade edebilme yetisine sekteyi vurdu.

Biz ne yazık ki en genel tabiri ile baştan beri bir kadın yaratıyoruz diye, her yaratılanı bozduk.

Erkeklerin aksine istediklerimizi net söyleyemediğimiz gibi derdimizi, sıkıntımızı da kısa ve net bir şekilde anlatmayı bilemedik.

Söyleceğimizi perdelemek, gizlemek, başka süslü cümleler arasına sokmak durumunda kaldık; ki yanlış anlaşılmasın. Erkekler de bu soruna çözüm ile birlikte gitmek yerine, yangına körükle gittiler…

Halbuki çağın en büyük sanatı iletişimi doğru kurmaktır.

Kendini net olarak ifade edebilen insanlar çoğaldıkça, kavgalar tartışmalar azalır ve mutabakat sağlanır.

Daha huzurlu ve mutlu bir toplumun en büyük anahtarı, istediğini net bir şekilde ifade etmek, gerekirse bunu neden istediğini bile doğru ifade edebilmekte gizlidir.

Çünkü doğru iletişim kurabilen, kendini düzgün bir şekilde ifade edebilen insan kadın veya erkek olsun yüzde yüzün üstünde haksız olsa bile, kendini net olarak ortaya koyabildiği an anlaşılabilecek ve tepki toplamayacak, haklı olan ise hiçbir durumda haksız duruma düşmeyecektir.

Bunun gerçekleşmesi için de bu konuda belki de zihninde en çok bocalamayı yaşayan kadın daha ileri gitmeli ve daha anlaşılır olarak kendini ifade edebilmelidir.

Bir yerde çok konuşan bir kadın görürseniz… Ona neden çok konuştuğunu değil; ne anlatmak istediğini sorun…. Bir iki kere bu eziyete katlanırsanız, sonrası çok daha net anlaşılır olacaktır.

Sanırım yer yer cesaret, sabır, özgüven ve sevgi isteyen bu iletişim sistemine artık hazırız... Yeni bir devre girmekte olan bizler, belki de artık empati kurmayı sözde değil, sözle yapmalıyız...

Bir sonraki Nerolinguistik Hatice tavsiyesinde buluşmak dileğiyle.... Saygılar.

Kaset

2010-05-11T14:32:00.005+02:00

O kasette bir parti dolusu insan odadaydi...
Bir parti ki kocasini yitirmis taze dullar gibi aglasip duran...
Aralarindan yeni kocaya varacak olani yuhalamaya hazir...
Oylesine tutuk, oylesine bagimli...
O kaset bir lideri degil toptan bir partiyi goturebilmeli oysa ki...

O kasette bir halk vardi...
Bir halk ki saskin, gidene git diyemeyen kalana kal diyemeyen...
Ne de kibar...

O kasette kimler vardi kimler yoktu...
Pensilvanya, Turkiye, Amerika.....
Umutlar, heyacan,yeni bir yol arayisi, yeni bir lider...
Yeni bir baslangic... Bir son..
Skandal, saskinlik, caresizlik...

O kasette iliskinin her turlusu, aldatma...

Ozel hayatin mudahalesi vardi...
Hem de tum halka, hem de tum fikirlere...
Ozgurluge, mutluluga, esitlige...

O kasette bir kadin, bir erkek, bir oda... Ama herkes vardi...

2010-04-11T00:49:00.008+02:00

Ashes_and_Snow-_Feather_to_Fire
Caricato da joefl. - Cuccioli divertenti.

www.ashesandsnow.org

Bir Bardak Yalnızlık

2010-04-10T02:54:00.005+02:00

İnsan ruhu belki de en basit tabiriyle masadaki bir bardak su gibidir… Rengi sıkça değişir veya çoktan değişmiştir.. Sarı, mavi, gri… Bazen üstünde biraz zeytinyağı, içinde tuz ya da şeker… Homojen veya heterojen… Ve masada çoğunlukla kendisi gibi bardakları görmek ister… Rengini değiştirdikçe kendi rengindeki diğer bardaklarla birlikte olmaya başlar, onlara yaklaşır… Çok azı şeffaf kalmayı başarmış olsa da… Temel işleyiş aşağı yukarı böyle olmuştur.

Bu nedenle sıkça yalnızdır insan…

Çünkü çoğu zaman bardaktaki su içilecek kıvamdan çıkmıştır… Benzerleri yanındadır ama bakınca kimsede özündeki şeffaflığını göremez. Çünkü masadaki herkes ya kolaya ya da portakal suyuna benzemiştir… Olsun yine de terk etmek istemez onları, çünkü bunun sonu daha da fazla yalnızlıktır…

Sağa bakar sola bakar… Aslında hep kendini görür, ama çoğu zaman kabullenemez.

İnsan bu nedenle kendine neler yapar; ne yaparsa da en çok yalnızlığından yapar.

Bu yüzden belki de en temel sorun insanın tabiatındaki; yalnızlıktır.

On kişilik, çift kişilik… Bazen milyonlarca bardak arasında yalnızlık…

Kendini bildi bileli…

Herkes kendi galaksisinin küçük prensidir aslında… Milyarlarca küçük prens…

Herkesi birbirine bağlayan tek gerçek olan suyun şeffaflığı çokça renk değişmiştir, kimse birbirini tanımaz. Düzinelerce; yan yana ama yalnız bardak…

En büyük hükümdar, en zengin işadamı, en ünlü model… En yalnız tasavvur edilemeyeni bile temelde yanlızdır… Öyle bir zaman olur ki yalnızlık ‘Pat!’ diye vuruverir omzuna ve fısıldar ‘Yalnızsın dostum!’

İktidar savaşı dediğimiz, Dünya’yı ele geçirme isteği, herkese kendi istediğini yaptırma sevdası… Eşittir yalnızlıktır.

Kavga, savaş, tartışma… Yalnızlıktır…

Uyuşturucular, bağımlılıklar, acı… Yalnızlıktır…

İnsan Dünya’sının bir parçası sanarız; halbuki insanın hala en tabii aynası yalnızlıktır…

Meda !

2010-04-08T01:09:00.007+02:00

Yıllarca herkes aynıydı... Bir ceket çıktı herkes giydi.. Ardından bir ayakkabı... Ya da herkes aynı saç tipini benimsedi... Sonra bir duraksama....

Günlerden birgün moda aniden tıkandı... Bir süre yaprak kıpırdamadı.... Sonra aniden bir patlama oluverdi..

Tarz her şeyin ötesine geçti... Modanın da.... Benin yaptığı , karbon kopyayı solladı gitti...

Herkes kendi tarzını yaratıverdi... Son derece ‘Me!’ daaaa bir durum oldu bu...

İlk patlamayı vintage sevgisi başlattı.... Ardından ayakkabı innovasyonu oluverdi... Derken bu ayakkabılara çorap... Saçlar derken... Herkes bambaşka bir kimlik, bir oyun yaratıverdi kendine....

Gelişi belliydi...Belki de o sıkıcı tek renk kravat – gömlek - ceket modasına başlatan Calvin Klein’ın tetikçiliydi bu... O kadar aynıydıyki her şey !

Sıktı!

Fakat bunu tetikleyen en önemli unsur farklılaşma ve bireyselleşme çabası, dikkat çekme... Kişinin kendini markalaştırma isteği... Kimliğin bir nevi pazarlama aracı olmasıyla başlayan süreç de olabilir. Aynı zamanda yükselen büyük moda imparatorluklarının yanına yaklaşılmayan fiyatları, sıkıcı büyük mağaza egemenlikleri.... Modanın gizli dayatımcılığı, ayrımcılığı.... Çektiği kalın çizgiler, insanları ve belki de modayı en yakından takip eden genç topluluğu sıktı...

Herkes modadan bihabermiş gibi mi gezecekti, ya da zevkini sergileyemeyecek miydi?

Çoğu büyük marka da aslında kendi fişini çekmiş oldu böylece... Moda sanattı ve sanat ulaşılabilir belki de giyilebilir olmalıydı artık... Sosyo- ekonomik faşizme doğru giden moda çıkmalıydı devreden... Sık üretim, ama düşük maliyetler olmalıydı...

Kült olmaya doğru giden ve dört sezon boyunca, hatta bazen her iki haftada bir vitrin yenileyen markalar, gençlere ilaç gibi geldi... Avrupalı gençler arasında akşamüstleri işten çıktım, ardından da H&M den bir elbise aldım ile geçen dialoglar oluştu...

Ama en önemlisi şimdilerde oluyor...

Sokak modasını inceleyen sitelere bakıldığında bir şeyi fark ediliyor hemen.. Dünya’da bu güne kadar, bu denli saçma sapan giyinen ama bu kadar güzel gözüken bir kitlenin oluştuğu devir daha görülmedi sanırım...

Geçmişin gözüyle ya da belki de geleceğin... Tamamen sapıtmış durumda herkes..

Deri etekler, Trilby şapkalar... Değil bir bedende belki de ayrı insanlara ait olması gereken kıyafetler... Ama sadece bir kişinin üstünde... Her şeyin tersine muhteşem gözüküyor... Çünkü herkes harikulade bir saçmalıkla kendine güveniyor...

Tahminimce ilerleyen yıllarda oluşan bu akım şık ve rüküş kavramlarını da yerinden oynatacak... Bundan böyle de tarzını bulmuş ya da bulamamış kişiler olarak anılacak herkes... Henüz bu kıyafet sentezinin etkisinde kalan herkeste eskiden kalma hafif bir kopyacılık eğilimi, grunge-vintage ortak paydalar ya da zaman zaman eğretilikler göze çarpsa da bu işler sene içinde çok sürüm yapan markalar ve ucuzlayan moda çoğaldığında gittikçe genişleyecek ve hereketlenecek gibi gözüküyor...

Göz ucu: www.lookbook.nu

Sulugöz Sakızı

2010-03-05T18:37:00.004+02:00

Ortaokul yemekhanesinde oturuyoruz... İki tane erken gelişme yanlısı kız arkadaşım karşımda oturuyorlar... İkisine birden baktım... ‘Ben büyümek istemiyorum!’ dedim... ‘A neden?’ diye sordular... Simli parlatıcı sürülmüş dudaklarını hafif de alaycı bir tavırla bükerek... ‘Bilmem? Büyümek istemiyorum, uğraşamicam!’ Zaten yemekhanelerin kokusunu da sevmezdim...

Bir yemin ettim ki dönemem.... O yüzdendir ki bazen aynaya baktığımda bir genç kız görüp, kendime yabancılaşıyorum. Sırf kendime mi? Çoğu zaman herkese.

Sonra duyuyorum... Hiçbir şey eskisi gibi değil yavrum...

Herkes erkenden yıprattı kendini... Şimdi kahvenin tadı, komşunun hatrı... Hiçbir şey eskisi gibi değil....

Zaman genişti halbuki, en az otuz yıl çocuk olabilirdik... Oysa ki bize tanınan çocukluk zamanı on üçte bitti.

Geçmiş o kadar geçmiş ki.... Geriye bakınca görüyorum... Geçmiş hep çok özleniyor ama kimse çocuk olmayı istemiyor ki...

Çocukluk dediğin.... Kurtulunması gereken bir durummuş. Büyümeyi istemiş durmuş herkes, bağımsız başına buyruk olmak için, birey olmak için... Çocukluk ulaşılan bir hedefe varmak için geçirilen bir süreçmiş...

Kimse çocukluğun balını yemeyi sevmemiş...

Halbuki en akıllıcası büyüyünce çocuk olmakmış... Madem reşit olmaya kadardı tüm sorun... Reşit olunca çocuk olsaymış ya herkes...

O zaman o şekerin tadı da, komşunun hatrı da... Batan güneşin görüntüsü de aynı kalırmış...

Kimse eskiyi özlememiş, sulugöz sakızını, o arkadaşlarla ilk dışarı çıkışı, ilk aşkını, yüzünün kırışıksız halini.... İnsan en çok kendine yakınlığını, kendine samimiyetini, masumiyetini... Çocuk halini özlemiş.. Bakış açısını, Dünya’yı algılayışını...

Aslında insanlık en çok kendini özlemiş....

Hepimiz Tom'uz... Hepimiz yaşıyoruz...

2010-02-20T18:18:00.002+02:00

500 days of Summer - Expectations vs Reality from G. on Vimeo.

500 days of Summer filminden... Çok merak ettim bu filmi...
Başrol Tom'a en çok benden 'Beyond Expectations' kısmı dileklerimle...
Amin.

Pozitif Düşünmenin Dayanılamaz Acısı

2010-02-14T12:53:00.004+02:00

Zorunlu okutulması gereken kitaplardan biriydi.

Polyanna.

Oysa Polyanna bir kahramandan çok bir zavallı idi.

Kim kendine gelen hediye paketinden koltuk değnekleri çıkınca iyi ki sakat değilim diyerek dans eden bir kız çocuğu olmayı öğrenmek isterdi ki?

Aslında Polyanna acaip sakattı. Hem de kafadan.

Büyüklerin küçüklere verdiği bir bilinçaltı mesajıydı Polyanna. Örnek gösterdiler; ama örnek olamadılar.

Kimse bu oltaya gelmedi.

Polyanna. İşte Polyanna... Tarihin en acı oyununu oynayan karakteri.

Herkes kitabı okudu da kimse o çilli deli olmanın avantajını göremedi, göstermediler de.

Pozitif düşünenler, hayatları boyunca en çok acıyı çekenler oldular. Üstelik acıları gole çevirme yeteneklerinden ileri gelen bir durum da değildi bu... Toplumun ciddi karakterleri tarafından itelendiler durdular hep.

Düşünenlerin nazarında pozitifler hep, zeka yoksunu oldu.

‘Pozitif olalım!’

Pozitifler böyle garip garip insanlardı; oysa ki hayattaki en zor şeyi yapıyorlardı.

Başıma gelen bu iğrenç vaziyeti şimdi alıyorum avantaja dönüştürüyorum… Gelen de bitmiyordu ki kardeşim. Birini çevirirken, öteki gelebilirdi.

Bu acılar geri dönüşüm manyağı mıydı neydi?

Gelen gelene… Olaya pozitif bakış açısı yaratmaya çalışma çabası bile, insanı sinir hastası yapabilirdi.

Ah, cicişler...

Oysa ki acıları dönüştürmemek de bir tarzdı hayatta.

Bir duruşu sergiledi.

Herkesteki tatlı sado mazo eğilimden ileri gelirdi, acı sevilirdi.

Çekenler, çektirenler...

Acı; çıkan koltuk değneklerle sevinmesine bile gerek kalmadan, istediğini aldırtana kadar onlarla birini de dövebilirdi de zaten.

Güçtü, güçlüydü..

Tadından yenmedi.

İnsanevladı olarak doğuşumuzdan beri sevdik bu işleri.

Acıya inanılmaz bir eğilimimiz var idi. Bu nedenle pozitif olmak pek olaysız kaldı yaşamın yanında; pozitif insan başından her şey geçen, ama hiçbir şey geçmeyen insan oldu.

Ne negatif, ne pozitif....

Aslında acı, bir hal değil herkesin kullandığı bir araç olarak; belki en cefakar olandı.

Yes Indeed!

2010-02-11T22:40:00.003+02:00

BE STUPID
Uploaded by thatsfunny. - Discover more life & style videos.

80.Kişi

2010-02-04T06:02:00.005+02:00

Etrafa bakıyorum.. Herkes seviliyor.Hem de ne çok. ‘En kutsanmış benim, bolluk içinde yaşıyorum.. Her istediğim gerçekleşti... İşte bu yüzden en çok beni seviyor!’ ‘Ya ben, ne zorluklardan çektim, başıma gelmeyen kalmadı, ben güçlüyüm ve bu yüzden en çok beni seviyor!’

Bir cümle vardır ki herkes söyler ‘Tanrı herkesi eşit sever!’ arkasından tatlı bir sessiz kuyrukla gelir... ‘Aramızda kalsın en çok beni!’

Tanrı en çok beni seviyor!

Beni Tanrı anladı. Benim yediğim bu haltları, o neden yediğimi biliyor.

Birbirimizin yediği haltların nedenlerini anlamadık ya biz; kimse tanrının favorisi olma sevdasını da bir yana bırakamadı.

Kesin cehennemlik kararları imzaladık ya biz... Sorguladık, affedemedik, kabullenemedik ya biz... En çok kendimizi... Çekilemedik bu kimsesizlikten...

Tanrı belki de herkesi aklın almadığı gibi severken, senin aklının aldığı kadarı ile sevebiliyor bu nedenlerden....

Bugün ben Tanrı’nın en sevdiği sekseninci kişi olmaya karar verdim. Gönüllü olarak yaptım bunu. Özel bir sayı değil, doksanıncı da olabilirdim. Aklıma ilk seksen geldi... Ya bir milyonuncu... O da olur.

Bugün ben rekabetten çekildim. Kendi kendime aldım bu kararı. Ve hiç bir şey değişmedi...

Elma Açılımı

2010-01-28T21:07:00.006+02:00

Herkes açılımı konuşuyor. Açılıp duruyoruz. Açılmak istiyoruz. Açıl, saçıl… Peki ya tarihteki ilk açılımı kimin yaptığını biliyor muyuz?

Tarih’teki ilk açılımı, ilk kadın olan Havva yapmıştır. Havva yasak elmayı yiyerek sonradan literatüre geçecek ‘Elma açılımı’na imza atmıştır. Siz açılımı yeni bir şey sanın durun. Tarih zaten öyle bir açılışa sahne oldu ki, bu açılım hiçbir şey.

Havva’nın kıymetinin bilinmesinin bu kadar zaman alacağını kim bilebilirdi? Havva olmasaydı Cennette yaşayacaklarına inanlar için; o zaman canının yanmasının ne demek olacağını bilecek miydin? Kovulmanın belki de özgürlüğün anahtarı olduğunu? Kötülüğü veya yasak delmenin anlamını bilecek miydin? Ya cennetin kodlarının insanın zihninde ısırmayı tetikleyen bir histe gizli olduğunu, bir mekan değil; kendinde olduğunu?

Cennet’in çocukları… Elmanın tadını merak edenler olmalılar…

Ya Pandora’nın kutusu.. O da kutusunu açmıştı. O kutusunu açmasa cennet, başka biri kutuyu açana kadar sürüp gidecek miydi?… O felaket günü gelene kadar diye sürüp giden cennet; sonsuz olabilir miydi? Senin cennetin, koruma mı istiyor, senin cennetini bir kutu alıp götürebiliyor mu? Pandora kutuyu açmasaydı, cenneti bozulabilir sanacaktın… Cennet korunacak bir yer değildi halbuki.. Cennet korumanın bittiği yerdi.

Cennetin çocukları… Kutuları açanlar olmalılar…

Herkesin cenneti ortak olabilir, ama benimki değil. Benimkinde merak edenler, elmayı ısıranlar, ayvayı yiyenler, kendilerine emanet edilen kutuları merak edip açanlar, bir eliyle sol göğsüne hafifçe vururken, öteki elini ileri geri sallama niteliğine sahip, dilini burnuna değdirebilen, dirseğini yalamaya çalışan insanlar, gözleri kapalı sağa sola atlayanlar, her türlü şeyi duyup hiç aklına gelmeyen şeyleri yapanlar, hareket edip geri kalan uzuvların hareketine yetişmesini bekleyenler, kendinden bile önce davrananlar var. Dengesizler, duygusallar, hayal alemlerinin genişliğinin hızına çoğu zaman evrenin bile cevap veremediği, içki içmeden sürekli alkollüymüş gibi davrananlar var...

Çünkü bu benim cennetim ve onu ben kurdum.

Açılmak iyidir. Kapanmışken fazlası boğacakmış gibi gözükse de, bir kere açıldıktan sonra kimse geriye dönmek istemez. Belki de bu yüzden kıyıdakiler için açılan boğulmuştur... Açılmak iyidir, açılalım...

Kalb-i Zihin

2010-01-28T18:41:00.007+02:00

Zihin konuşur, son derece didaktiktir. Ne istediğini bilir, bir komutandır... Son sözü söyleyecekmiş gibi bir havası olduğundan, vücutta ehemmiyet taşır. 'Bana bilgi ver!'... Hemen koşarak bir kitaptan, bir yazıdan bilgi alınır... Soruşturulur.. Cevap bulmaya çalışılır, sonuca gidilir. Ve Kalp bütün bu çabayı boşa çıkaracan noktayı koyar; ‘Ben bu bilgiyi sevmedim!’

Karın da zihni adamdan sayıp mesaj gönderenlerden biridir. 'Acıktığımı söyle!'... Zihin mesajı alır, sahibine sesi gönderir.. ‘Aşağıdaki acıkmış yemek yolla!’ Yemek bulunur, yenilir karın doyar. Sorun hallolur. Kalpten yine ses gelir; ‘Çok sevdim bir tabak daha yiyelim!’

Sosyolojik bir ihtiyaç olarak araba almaya karar vermişsinizdir. Zihin içinden mantığı da üreterek poker masasına oturur... Uzun toplantılardan gözleri çökmüş olarak çıkıp basit, sizi bir yerden bir yere götürecek mütavazi bir araba almanız konusunda karara varırlar. Size bunu iletir onayınızı alırlar. Siz de çenenizi sıvazlayarak, gayet makul bir ifadeyle ‘Haklısınız!’ dersiniz... Kalp yine anlamsız bir noktada peydah olur... ‘Bugattiii, Masseratiiiiii...... Spor arabamız olsun!’

Susuzluk zihne sinyal yollar.. ‘Su, suuuuuu, su!’ Su içilir, kalpten yine ses gelir; ‘Kolaaaa kolaaaa kolaa daha güzel!’ Böbrekler ne kolayı ne de suyu süzerken sesini çıkarmaz oysa ki... Cefakar birer memur gibi çalışırlar. Kalbin ve zihnin savaşı sırasında işlerine bakarlar, biraz sessilik isterler ama... Seslerini de çıkarmazlar... Boylarını aşar belki de... ‘Neyse ne, bu döngü gitsin de biz işimize bakalım... Ne yaparsa yapsınlar...!' Yan tarafta isyana hazırlanan kalın bağarsakları süzerek... Fakat sonuçta bu savaşın faturası hepsine kesilir.

Siz yolu arşınlarsınız da kalbe birşeyi beğendiremezsiniz.. Bazense öyle sever ki yolu, geri dönmek istediğinizde isyan çıkartır. Kalp o kadar ciddiye alınmayacak açıklamalar yapar ki... Bir araba verseniz direksiyonu bırakıp dondurma yiyeceğinden, sürekli itilip kakılır. Oysa ki zihin daha arabaya binmeden havayı koklayacaktır. Kalp sürekli ‘Sen sus, tüm isteklerinin cezasını ben çekiyorum!...’ cevabı ile karşılaşır, zihni yanınıza alıp korkutma taktikleri uygularsınız, 'Bak sana bırakıyoruz sonra biz uğraşıyoruz!' dersiniz. Pis pis sırıtır. Arada nadiren uyum gösterdikleri olur ki o zamanlar da zihin söyleyecek söz bulamadığı dakikalardır, ne de olsa kalp kadar hazırcevap ve ısrarcı değildir zihin. Devlerin savaşı. Bu yüzden er ya da geç biri birine tam söz geçirmeli ve ötekini susturmalıdır. Ortada bir savaş varsa bir de galip olmalıdır.

Belki de bir ihtimal olarak zihin, baştan aşağı kalp olana kadar geçirdiğimiz sürenin adıdır; ve bu yüzden bir gün kalp direksiyonda otururken havayı da koklamasına gerek kalmayacaktır.

Sam

2009-12-08T21:46:00.007+02:00

İçgüdü denilen şey amiyane tabiri ile son derece çakma bir güdü olduğu için, yaptığı dürtü de dürtüden sayılmaz. Çünkü içgüdü sadece bir kalıptır. İçgüdüyü bugüne kadar gören de olmamıştır. Bir his. Öyle de masum kılıklıdır ki, biraz inanmaya meyil edeni rahat bırakmaz. Yaptığı şeylerle sürekli bir huzur vaadinde bulunur ama susmaz. Şunu da yap rahatlayacaksın, bunu yap olayı çözdün... Kim kimden emir alır, kim kime emir verir, emir nedir belli değil. Huzura götürücek gibi duran, huysuz huzursuzun tekidir. Bu nedenle içinden çıkılmayan tüm işlemler üstüne atılır. İçgüdü. Ne içgüdü? İçgüdü işte. Onu kimse suçlayamaz.

Sam Wants You!

Şimdi içgüdünün adını ‘Sam!’ varsayalım. Sam’in vaatlerinin örnekleri bitmek tükenmek bilmez. Sam çocuklukta konuşmaya başlar. Oyunların içine girer. Sam sinsi bir oyuncudur. Küçükken karoların çizgilerine basmamaca oyunu oynardım. Sam ile ilk tanışmamız Bebek Park’ına 80’li yıllara denk gelir. Ufağım, karoların çizgisine basmadan ordan oraya koşuyorum, septik değilim allahıma şükür. Her çocuk gibi olmayan şeyden oyun çıkarmaca, abuk subuk zıplamalar hoplamalar. Sam oyuna nerede mi katıldı? O gün ben karoların çizgilerine basmadan atlamaya çalışırken, haince zihnime sokuldu ‘Şu karolara basmadan gidersen, annen baban çok yaşayacak, basarsan ölürler!’ ‘Hoşgeldin Sam!’ Sam says; ‘Do it!’ O zamanlar Sam’a henüz girişemediğim yıllardı, efendi gibi canhıraş karo çizgilerine basmamaya çalışıyorum. Anne baba kurtuluyor, çok yaşıyorlar ama Sam yeni bir emir verene kadar. İnsanın aklına gelir mi ‘Sen nereden biliyorsun Sam tüm bunları?' demek. Sam içgüdü, içgüdüye soru sorulur mu?

İlerleyen yıllarda Sam konuşmaya devam etti. Şunu yaparsan şöyle olur böyle olur vıdır bıdır... Sam'in hayatıma müdahale etmesi bitmedi gitti.. Hiç unutmuyorum. Lisede ders çalışıyorum Sam yine vaatlerde bulunmaya başladı, canıma tak etmiş sürekli vıdır bıdır. 'Sam!' dedim. 'Ne diyorsun bak buraya yazıyorum! Çıktı çıktı, çıkmadı bittiğin an!' Sam’de bir kuzuluk vuku buldu. Konuşmadı ama ben dediklerini hatırlayıp gelecekle ilgili ne tip vaatleri varsa deftere yazdım. Dediklerinin de hiçbirini yapmadım. Günler sonra aklıma geldi, defteri açıp okudum, Sam küllüyen yalan bi kişilik. Ne içgüdüsü, Sam bildiğimiz salakcan. Hiçbir dediği tutmuyor.

Sonuçta Sam defteri böyle kapandı.

Bu nedenle bazı geceler Lucifer ile oturup sohbet ettiğimiz zaman, ben ona sorarım.

'Lucifer! Sen karanlıktan değil misin?'

Lucifer ‘Evet!’ diye cevap verir.

O zaman derim 'Ne halt yemeye benim yanımdasın?'

Lucifer cevap verir.

‘Doğru diyorsun!’

Sonra da sarılıp ağlaşırız.

Proton Çarpıştırıcısı

2009-11-21T04:31:00.006+02:00

O kadar sıkıldım ki… Çarpıştırsanız da kurtulsak… Protonları… Bilimadamlığını kesinlikle anlamış değilim.. Bilim adına geçen yıllar büyük bir çoğunluk için nerede nasıl geçiyor? Anlaşılır gibi değil. Sözüm meclisten dışarı fakat büyük bir çoğunluk geçen öğrencilik zamanlarında ne yapıyorlar da sonuç proton çarpıştırmaya gidiyor o kısmı benim için bir muamma. Atomu inceliyor, bomba yapıyorlar... Aya gidip, izzeti ikram örnek topluyor, yıllar sonra bombalamaya karar veriyorlar, protonu inceleyip çarpıştırmaya karar veriyorlar.. Benim anladığım kadarıyla durum bilimadamlarına o kadar karışık geliyor ki sonunda sinirleri bozuluyor hepsinin ve hınçlarını inceledikleri şeylerden alıyorlar, biz de bilim sanıyoruz. Tam aksine.

Hani biz sıradan insanlar olarak toprağa bakıp; 'Allah’ım bu nasıl bir şey. Nasıl yarattın?' diye saf saf yüzlerimizde huzur ile şaşkınlıkla karışık sersemlemiş bir ifadeyle kek gibi düşünürüz.. Suya bakarız Allah’ım sen nelere kadirsin gibi duygusal anlar yaşarız ya hani.. Sonra da günlük hayata geri dönüp fatura hesabı yapılmaya başlanılır falan.. Bilimadamlarında bu tip huzurlar vuku bulmuyor ne yazık ki. Allah’ım sen nelere kadirsin biraz anlayalım bakalım diyip sinirleri bozuluyor hepsinin.. Niye bu kadar geriliyorsun arkadaşım? Anlamış değilim. İnsan gibi inceleyip, efendi gibi bulsana sonucunu. Nasıl bir ruh halidir anlaşılır gibi değil. Çok düşünme delirirsin derler, düşüncenin neresinden girildiğine bağlı bence. Bilimadamlarının çoğu hep yanlış yerden düşünmeye başlayıp en iyisi yok edelime götürüyor olayı kanımca. Sonuçta moda insanın kendine yakışanı giymesi değil mi? Çok şüpheleniyorum.

Kesinlikle bilimin karşısında olmadığımı ifade etmek isterim. Ama bu da bilim değil ki. Ya da benim tarafında olacağım bir bilim tarzı değil. Benim tarafım ilgi çekici olmayabilir fakar sonuç ortada. Görünen köye kılavuz istemek anlamsız. Bizim hayranlığımızın bir yere varmadığı çok açık. Bu arkadaşların da bir yere varmak yerine vardıklarını yok etmeye çalıştıkları da aşikar. İyi niyetli olduklarını düşünüyorum düşünüyorum... Optimizmim tükeniyor... Beyaz bir önlük giyip aralarına sızmak istiyorum. Nasıl insanlardır? Ne yaparlar... Bu fikirleri karılarıyla veya kocalarıyla kavga edince falan mı çıkarırlar? Nedir kimdir bunlar? Bu kadar okuyup, formül ezberlenip yok etmeye yönelik fikirler nasıl çıkar? Neden biz geliştikçe her dokunduğumuz şey virütik, hastalıklı ve daha tehlikeli oluyor sevgili ilim bilim insanım?

Sokaktaki sıradan vatandaşa sorsak aynı fikri verir... Patlatalım, kıralım, bölelim... Birisi de protonu çarpıştırmak yerine mesela kuşların yer altına ekmek düşürmesini nasıl engellenir onu düşünse mesela. Ne güzel olur. Ne bulunan bilgi, bilgi. Ne uydurdukları yalan mantıklı. Ne yaptılarsa yine koca makineye ekmek düşmüşlüğüne inanmak durumunda kalıyoruz. Bilimadamı değil, üç yaş yuva çocukları. Böyle giderse ışık hızını da çok kısa bir zamanda keşfedecekler o da bilimadamlarını protonlar kovaladağında, kaçarken bulacakları bir keşif olacak.

Doğanın Kanunu

2009-11-21T02:54:00.009+02:00

Belgesel denince çoğumuzun zihninde çağrışan tek bir görüntü vardır. Bir aslanın kovaladığı bir ceylan... Sakin sakin otlanan ceylan Afrika bozkırları arasında aniden beliren aslanı, kaplanı görür görmez canhıraş koşmaya başlar. Bu yarı hüzünlü, yarı buruk kaçışın genelde sonu ise kaçınılmazdır. Doğanın kanunu... Gecenin bir saatinde televizyon izlerken arkadaşımla yine bu klasik görüntüye denk geldim. Gözümün ucu televizyonda yorum yapıyorum.. Vahşi kedi, ceylan için yıllar alan ama sadece saniyeler süren koşusunu başlatıyor...Son manevrasını yapıp, ceylanın boynuna atılıyor.. ‘Yakaladı işte... ‘ bilgisayarıma dönüyorum... ‘Artık çaresi yok...’ ‘ Al işte, gitti !..’ Çocukken çok mu bambi izlediğimizden midir nedir? Görmezden geliyorum. Ardından bir daha bakıyorum. Vahşi kedinin yavruları da ava katılıyor. Yememiş içmemiş öyle iyi gözlem yapmışlar ki.. Daha bir kaç hafta öncesine kadar göz kapaklarını açmakta zorlanan yavru kediler, ceylanın boynuna atılıyor... Yoruma devam ediyorum.. Yavrulara ayrı kızgınım, anneye ayrı ‘ Daha dün süt diye ağlıyordunuz! Vejeteryan olsanız olmaz mı?’ gibi akla hayale sığmayacak yorumlar yapıyorum ki ben bile şu insan halimle en son vejeteryan olabilicek nevi şahsına münhasır karakterlerden biriyim.. İzlemiyorum. Gayet ciddiyim ki o sırada arkadaşım ‘Merve bak çabuk !’ diyor. Televizyona bakıyorum. Ortalık süt liman, ceylan yeniden koşuyor... Kurtulmuş, hem tam da yere yatmışken, boğuşmanın sonuna gelinmişken... Ve arkasından baka kalan bir vahşi kedi. ‘Ne oldu diye soruyorum?’ Ceylan boynuzlarını kedinin karnına geçirmiş. O sırada kamera tekrar kediye dönüyor. Kedi dimdik ayakta , fakat karnı yaralı... Ceylanın arkasından bakıyor. Öyle bir bakıyor ki düşüncelerini görüyorum. Ben bu kadar insan bakan bir kedi görmedim. Şaşkınlık, gözlerinin yerini almış gibi.. Acısını hissettiğini düşünmüyorum.. Sadece ceylanın arkasından bakıyor... Ceylana başka bir hayvanmış gibi bakıyor.. Belki orada ceylan oluveriyor bir anda... Ben de onunla birlikte o anı yaşıyorum. Kendimi kaptırmış vaziyetteyim. Ve bozkırlara yığılıveriyor... Aniden.. Sonra yavruları görüyorum tek başlarına yürüyorlar... Belgesel bitiyor...

Geçen haftalarda izlediğim bir belgeselin üzerine tuz biber oluyor... O belgeselde ise başka bir vahşi kedi bir maymunu kovalıyor... Maymun sürüsünden ayrı kalmış hızlı koşamıyor.. Kaplan, maymunu yakalıyor ve yine doğanın kanunu.. Perde kapanıyor.. Kaplan alıyor maymunu sakin bir yere götürmek için yürümeye başlıyor.. Birden dikkatini bir şey çekiyor, maymunun karnında bir yavru var. Maymunun neden hızlı kaçamadığı anlaşılıyor. Yeni doğmuş bir yavru... Kaplan maymunu bırakıyor. Yavru maymuna bakakalıyor. Kaplan bayılacak gibi, hareketleri, bakışları... Vahşi ruh hali toz oluveriyor bir anda.. Gözümü kırpmadan izliyorum.. Yavru maymunun etrafında dolaşmaya başlıyor.. O kadar çaresiz ki... Bir ileri gidiyor bir geri...Yavru maymun ağaca tırmanıp dallarına yapışıyor... İçgüdüsel olarak belki.. O kadar küçük ki ve o kadar çok uykusu var ki gözleri kapanıyor... Tırmandığı yerde uyuyakalıyor.. Kaplan yavru maymunun çıktığı yerlere çıkamıyor.. Patileri ile nazikçe yavruyu indirmeye çalışıyor. Patilerini nahifçe kullanıyor ve yavruya ulaşıp ensesinden hafifçe dişleyerek tutuyor.. Afrika gece soğuğu çoktan başlamış vücudunu uyuması için sıcak bir örtü gibi kullanıyor. Sarıp sarmalıyor küçük maymunu ... Kaplana kaplan, maymuna maymun demek mümkün değil.. Rene Magritte’in tabloları gibiler ‘ Ceci n’est pas un pipe!’

Son iki haftada denk geldiğim iki belgesel de asıl belgeseller olarak izletilmeli bence... Tesadüf değil doğanın kendisi aslında.. Etçil otçul her ne olursa olsun... Bilmediğimiz çok şey var.. Hatta o kadar çok şey var ki.. Şu gelişmiş halimize bakıp belki de zaman zaman utanmamızı gerektirir.. Vahşi olan herzaman kazanmıyor, güçlü neye göre güçlü? Ne zaman güçlü? Güç nedir? Acaba birşeyleri gözlemlemek bize çok mu zor kafa karıştırıcı geliyor? Bir şeyin tersini olduğunu düşünmek, hayal etmek çok mu ürkütücü? Öğrendiklerimizin çoğunun yanlış olduğunu düşünmek, korkunç mudur? Biz sırf öyle öğrendiğimiz için değil, sadece kolay olduğu için mi her şeyi ezberleyip biliyor numarası yapıyoruz? Ceylanlar da can alabilir, vahşileşebilir mi? Ya da kaplanlar sadece soğukkanlı birer katil midir? Belki bu görüntüler şans eseri çekilmiş bir kaç rastlantı olabilirler ... Ama bu doğanın bir kanunu olduğu tezini az da olsa sarsmaz mı? Yoksa asıl vahşiler doğanın bir kanunu olduğunu, sistematik bir gidişatını olduğunu düşünen bizler miyiz? Düşünmek gerekiyor.... Düşündüğümüzü ezberlemeden...

Bayram Çocuğu

2009-09-21T13:28:00.004+02:00

Bayram kutlamak güzel. Nesi güzel? Bayram geliyor, bayram demek güzel. Tatil olacak, dinleneceğiz demek güzel. Peki ya bayram geldiğinde? İşte o kısmı biraz karışık.

Bayramları çocukluğumdan beri çok sevemedim. Kanımca da kimse bayılmıyor. Bu çıkarımı nereden mi yaptım? Üç tane sevdiğim insana sordum, üçü de sevmiyor. Bu durumu hemen kafamda genelledim, sonuca vardım. Bayram insanın üstünde baskı oluşturuyor. Peki neden?

Neden olacak? Hemen cevaplıyorum. Bayram denilen tatil olayı bir dizi ritüelden oluşuyor. Çoluk çocuğa, kıyafet alınacak, gezmeye gidilecek, bir sürü gıcık akrabayı görmek için yollara dökülecek, gidilen mezarlıkta bir sürü mermerin üstünden atlayarak hedefe ulaşılıcak, varılan kabirin mezar taşının kırıldığı görülecek sinirler bozulacak. Bir de üstüne üstlük bu gösterilen üstün kondisyonu takdir eden kişinin de teşekkür etmesi gündem dışı. Onu da geçtim iadei ziyaretinden de çok korkulacak. Yine ardından gidilen evlerde bi sürü çocuk koşacak, ardından yorulan çocuklar birbirlerine girecek. Kafalar şişecek, o çocuklar verilen harçlıkları beğenmeyecek, ayrıca şeker komasına da girecekler. Olmadı, evdeyken kapı çalacak gündelik hayatta adını bile duymadığımız insanlar bahşiş toplayacak. Zırrrr... Çöpçünüz... Zırrrr.... Davulcunuz. Amip gibi sürekli türeyen ve aniden bir ordu halini alan başka çocuklar da kapıları çalacak, şekerler verilecek, beğenilmeyen şekerler arsız çocuklar tarafından kapıya tükürülecek. Alışveriş merkezlerine girilemeyecek, girilse çıkalamayacak...Ve daha nicesi...

İşte bayramlar bu yüzden harika geçmiyor.Yurtdışına, oraya buraya gidenler birazcık vicdan acabı, biraz da yorgunluk derken kurtaracak durumunu. Ya kalanlar? Eve döndüklerinde bayram için tatil istemeyi düşünmeye başlayacaklar işverenlerinden. İş günlerini de iple çekecekler, iple... Böylesine iş aşkı hiç görülmeyecek. Bayram dediğimiz yapılması gerekenler listesi... Adı bayram... Belki de en güzeli, deliye olan bayram.

Uzaylıdan Mesaj...

2009-09-01T11:08:00.014+02:00

‘Merhaba Dünya’lılar! Müsaitseniz misafirliğe gelmeyi düşünüyoruz. Fakat o kadar tırsık bir ırksınız ki, su savaşı için geldiğimiz sanıp kafamıza taş atarsınız diye korkuyoruz. Sizi bilgilendirmek adına söylüyoruz ki biz hanımla daha bu sabah kahvaltıda iki hidrojen ve bir oksijeni birleştirdik. Eğer sizin milyonlarca yılda gidilir gelinir dediğiniz yerlerden gelebiliyorsak, elbet suyumuz da bitmiş olamaz, benzinimiz de. Lütfen biraz saksılarınızı çalıştırın.

Sürekli sizin 'Dünya'lı ve bizim 'Uzay'lılar olduğumuzu söylüyorusunuz. Bir kere şunu iyice anlayın. Siz de bize göre uzaylısınız. Kendinizi beğenmiş halinizden bıktık usandık. Ayrıca bizi tasfir şekillerinizden de. Bizi görmeyi isterseniz biz görünürüz. Ya görünmemizi isteyin ya da bu paranoyak halinizi bir kenara bırakın. Hem görmek istemeyip hem de saçma sapan fikirlerle üstümüze gelmeyin.

Biz de sizden bıktık. Aman çok da meraklıydık size. Kendinizi ne sanıyorsunuz anlamış değiliz. Çok havalısınız ama hala petrol aramak için kuyu kazıyor, oksijen bitiyor diye ağlıyorsunuz. Herşeyden öte siz daha birbirinize uzaylısınız. Bilmem anlatabildik mi?

Biz de size görünmek için ölüp bitmiyoruz. Bir faydamız dokunur belki diye düşündüğümüzden gelip gidiyoruz. Yoksa biz gezegenlerimizde çok mutluyuz. Size ihtiyacımız yok. Size ihtiyacımız olsa sizi çoktan ele geçirmiştik. Bu da böyle bilinsin....Ve de buna ilaveten...

Buradan itibaren kanalın hattı kapandı. Ç.P.U kanalı adını verdiğim kanal sayesinde bana bağlanan uzaylılar, daha sonra ayıp söcükler söylemeye başlayınca onları sakinliğe davet ettim. ‘Bize akıl verme ulan!’ diyerek bana ayıp ulanlı sözcükleri söylediler. Oysa ki ben onları sadece bir yere davet etmiştim, anlamadılar. Ben de çok şaşırmadım. Bence kalpleri çok kırık. Onlara çiçek göndermemiz gerekir. Hepsi bu kadar. Bu dediklerimi bloğuna yazarsan çok sevinirim.

Ayşecik.

Ayşecik bu sözleri söyledikten sonra poğaçasını yemeğe devam etti. Ayşecik’e Ç.P.U adlı kanalın adını tam olarak sorduğumda bu kanalın adının ‘Çok Pis Uydurdum!’ olduğunu söylemiş ve daha sonra da pis pis sırıtmıştır. Ayşecik’e teşekkür ederiz.

Aranan Suçlu: Zaman !

2009-08-16T17:02:00.008+02:00

İnsanoğulları ya da kızları... Biz, zamana hiç alışamadık. Ya çok hızlı geçti, ya da çok yavaş... Zaman bizi yaşlandırdı, zaman bizi hasta etti. Ya da öyle tadına varılmadı ki, hızlıca akıp geçti. Zamandan nefret ettik, zamanı çok sevdik..

Zamanla tuhaf bir ilişkimiz oldu. Zaman bize fırsatlar getirdi, bizden ne de çok götürdü. Zamanı affedemedik.

Zaman bize sabretmeyi de öğretti, kaybetmeyi de kazanmayı da...

Bize umut verdi, bize geleceği vaat etti.. Çok zaman bizi rahatlattı.. Az zaman koşturdu...Zaman bizi tembelleştirdi, bizi zaman çalışkanlaştırdı...

Zaman bizden kimleri aldı götürdü, kimleri getirdi...

Ama zamanın kendisine sorsak o hiç gelmedi aslında... Godot’yu beklemek derler ya... Zamanın kendisi Godot’ydu...

Doğru zaman var mıydı?

Adına zaman denilen şey değildi belki de doğru olan, bizdik aslında bizlerdik o an doğru olan..Kendimizdik hazır olan ya da olmayan.. Bilmem ki? Yine de bizdik zamana gönüllü bağlanan... Kendimize bahanemizdi, ihtiyacımız vardı... Yalanımızdı, sözümüzü geçiremediğimiz atımızdı zaman... Yoksa biz olmalıyız zamanı hızlandıran ya da yavaşlatan... Belki de o zaman, bu zaman....

Yorum Fırtınası

2009-08-11T12:50:00.003+02:00

Son zamanlarda gazeteleri okurken haberlerden çok yorum yapanlar gözüme çarpmaya başladı. Yorumlar öylesine haber niteliğindeki, haberler yanında yorum kalıyor.

Doyamıyorum. Bir daha bir daha bir daha okuyorum. Henüz haberin yorumu yoksa gelecek yorumları düşünüyorum. Bir deneyin, tadını alan bırakamaz. Belki de bu arkadaşlardan en azimlillerini toplayıp bir yorum gazetesi çıkarmak gerekir.

Eskiden yorum denilen sokak röportajıydı, halkın nabzıydı... Artık interaktif yorumların tadına doyulmuyor. Nasa uzaya mı gitmiş, bilimde yeni bir gelişme mi olmuş hiç farketmez, yorumcular kül yutmuyor.

Yorumcular karakteristik özellikleri olarak, Dünya’nın gelmiş geçmiş en geniş insanları.Aynı zamanda kendilerinden çok eminler. Öylesine eminler ki hayranlık duymamak elde değil. En karanlık sırları daha önceden biliyorlar, hiç bir şeye şaşırmıyorlar ve en önemlisi şaşıranları ayıplıyorlar. Yorum yapmakla kalmıyor birbirlerine de karışıyorlar. Yorum fırtınası bu olsa gerek.

Uzayda su bulunuyor... Yorumculardan en yoranı cevap veriyor ‘ya zaten bilinen bir şeydi bu!’ , ‘bilimadamları kerevizi faydalı buldu!’ ‘ya ben hep kereviz yiyordum zaten, yarın da domatesi faydalı bulur bunlar!’... Yanlış anlaşılmasın, ben yorumculara kızmıyorum, ayıplamıyorum. Onlar şaşırmayan üstün insanlar. Tek derdim şu. Madem sen dna yapısını uzaydaki suyu, biliyorsun. Ne diye insanlıktan bunu saklıyorsun? Nasa yıllarca harap oldu, bilimadamlarının saçında onu bunu araştırmaktan tel kalmadı, ne analar ne bacılar ne astronotlar yıllarını buna adadı. Senin hiç mi vicdanın yok ey yorumcu? Neden bize söylemiyorsun? Ne garezin var? Hani kardeşlik barış... Kırılıyorum darılıyorum..

Son sözüm yorumculara... Lütfen önceden biliyorsanız bazı şeyleri bize de açıklayın..mahrum etmeyin.. Boşuna yorum’mamış da olursunuz... Bizim için.. Dünya için... Gelecek için.. Saygılar.

Merkeze Gönderelim !

2009-07-02T15:31:00.013+02:00

Tüketici milleti henüz şaşkın kullanıcılar iken alınan mal bozuksa bozuk çıktı, yıpransa çabuk yırtıldı derdi tamire koşardı. Daha sonra tüketici uyandı, kötü veya hatalı bir mal boyandığında, esnediğinde mağazaya geri iade etmeye karar verdi. Arsızlaştı, panterleşti. Hakkını aradı. Bir oldu, iki oldu, üç oldu... Mağaza sahibinin sinirleri yay gibi gerildi.. Sonunda da bir karar aldı ve ürünleriyle ilgili ortaya çıkan hatalara kendini adadı. O günden itibaren bütün renkleri birlikte kullandı, en üstün lastik teknolojisi üretti, üstüne titredi yaptığı her parçanın, bunu diğer sektördeki arkadaşları ile paylaştı ve bir daha hiçbir elbise kendi kendini boyamadı, lastikler çatırdamadı ve de mayolar erimedi... Demek isterdim ama tabii olmadı. Bunlar belki de olması gerekenlerdi. Bunun yerine mağaza sahibi daha havalı bir icat buldu. Onun adı da ‘Merkez!’ oldu.

Merkez öylesine havalıydı ki. Tüketiciler olarak biz, özellikle kız insanları ‘Merkeze Gönderelim!’ sözünü duyar duymaz silkindik ve kendimize geldik. Elimizde tuttuğumuz tasarım verilmiş kumaşa hava katıldığını hissettik, biraz gerildik, biraz suçlandık. O cümlenin içinde neler yoktu ki... Merkez diyince akan sular durdu. İtiraz sona erdi. Acaba hata bizde miydi mağazada mıydı? İşte buna 'Yüksek Merkez Kurulu' karar verecekti. Merkez öylesine 'Nasa'ydı öylesine saygı değerdi ki cevap için beklemeye koyulduk.

Merkeze gönderelim sözü bir tek bende böyle mi bir etki yaratıyor bilmiyorum. Merkez duyar duymaz aklıma beyaz önlüklü insanların dolaştığı bir laboratuar geliyor. Mikroskoplar, ultraviyole ışınlar ile eldivenli hanımlar beyler sizin muhtemelen dün üstüne kahve döktüğünüz ve kedinizle yuvarlandığınız elbisenizi inceliyorlar. Üstün teknolojili iplerle geriyor, elbiselerin her bir karesini ışık hüzmelerinden geçiriyor, kaçırılan uzaylıların üstünde deniyor, Satürn'den onay alıyor ve yaklaşık iki hafta sonra yüksek kurulda toplanıyorlardı sanki. Ve de oy birliğiyle karar alıyorlardı. Kullanıcı hatası. Üstelik bağımsız bir kurul da değil. Mağazanın merkezi. Kusura bakmayın merkez kelimesi o kadar havalı ki. Ancak o cümlenin anlamı benim aklımda böyle doluyor.

Fakat birimizin aklına da şu cümle gelmiyor mu? Sizin merkez madem bu kadar havalı neden sizin aldığınız morla üstüne diktiğiniz beyaz bi yıkamada birbirine giriyor. Biz kız milleti olarak deli değiliz. Ben daha özenle aldığım bir elbisenin üstüne asit döküp etrafında ateş dansı yapmadım mesela. Doğru söyleyin mağazacı arkadaşlar; merkez falan hikaye o seneki bilançoya bakıyorsunuz kardaysanız büyüklük sizde kalıyor, zarar varsa hata bizim oluyor. Öyle değil mi? Şurda hepimiz aynı Dünya’nın insanıyız. Araya merkezi karıştırmayalım, oturalım bi konuşalım.

Neden bu elbiselerin teknolojisi değişmiyor da merkez kuruluyor? Neden bu elbiseler su görünce çıldırıyorlar? Neden sıcakta yıkayınca amiyane tabiriyle bebelere balon oluyorlar? Neden havuzda klordan eriyorlar? Siz mayo yaparken de havuzda klor vardı, yaptınız hala var, merkez kuruldu hala o havuz klorlu. Yün koyundan elde ediliyor yıkanınca küçülüyor mesela, peki koyunlar neden yıkanınca küçülmüyor? Haydi bakalım. Ben de tüketici olarak günümün her dakikasını kıyafetlerimi ayrı ayrı yıkamaya veremem ki güzel kardeşlerim. Atıcaksınn hepsini makinaya 'cillop' gibi çıkıcaklar, bu kadar basit. Tüketici olarak tükendik biz. Rica ediyorum. Bundan sonra merkeze göndermeyi düşündüğünüz elbise mayo vesaire olursa şunu unutmayın sevgili mağaza sahipleri; merkez, tüketici olarak benim ve oraya geldim. Şimdi değiştirin elbisemi. Saygılarımı sunar bütün merkez tüketici kardeşlerime iyi günler dilerim.

Arttırmayan Bayan

2009-06-30T23:25:00.007+02:00

Küçüklüğümüzden itibaren arttırmamayı öğrendik. Yiyeceğin kadarını al, giyiceğin kadarını giy, yeteri kadar konuş. Odur budur. Kime yeter, neye yeter. Bilmiyoruz. Öğrendik de öğrendik. Tüketmenin zevkinden çok arttırmamak çabası sardı bizi. Kalan pilav arkamızdan koşacak diye yemek yenir mi? Yedik işte biz. Biri de demedi o pilav koşamaz diye. ‘Pilav taneleri koşsa o yumoş halleriyle bize ne olur ki?’ diye sormadık.

Şimdi de televizyonda sürekli yün ören neşeli bir kadın görüyorum. Sabah akşam örüyorlar. Mesela örnek şey edeyim ‘Yarasa Şalı’ ördüler. Yarasa gelse üşüdüm diye, giymez. Ardından da bir büstiyer, büstiyerden arta kalanı başlarına sardılar, geri kalan parça bele kemer oldu. Bir şey artmadı sonuçta ama bir şey de olmadı. Sonuçta kozada yarasa oldu bütün ören bayanlar...Amaç bir şey arttırmamak mıydı? Bırak yarasa şalından artan kalsın.. Bırak bacım artan artmış... Arttırmamak üzereyse hedef güzel birşey çıkmayacak sizden. Olmadı azı al çoku yarat. Asıl yaratcılık bu değil mi güzel bacım? Ne bileyim ben, neden köşedeki yüncü ölmüş de malzemeyi yağmalıyor gibi fazla fazla örüyorlar ki? Anlamadım.

En çok da şunu anlamadım.Picasso boya artımasın diye mi yaptı resimleri? Piramitleri taş artmasın diye mi yapmışlar? Sormak lazım. Olabilir de. Olsun, ben ayarlayamıyorum kardeşim bu durumu. Benimkiler artıyor. Arttırmamak için neden bu kadar yorulmalıyım bilmiyorum. O artıyor bu artıyor. Sürekli vicdan azabı çekmekten ürüne konsantre olamıyoruz artık. Yanlış şeyler artmamalı bence. Acılar hüzünler mesela.. Bırak yarasa şalı artsın. Çok çirkin birşeydi zaten. Tövbe rabbime.

Bizim ortaokuldaki ibiş, ölüm makinesi oldu….

2009-06-30T12:11:00.009+02:00

Ortaokulda çok komiktiniz, herkes size bayılırdı, en yakışıklı sizdiniz ya da en güzel. Sosyaldiniz, genç bir kızsanız etrafa attığınız gülücekler delikanlıları koridorlarca yere sererdi. Kesin hababam sınıfı sizin sınıftı ve eminim ele başı sizdiniz. Sizin bilmediğiniz yoktu ki zaten.. En güzel geyiği siz çevirdiniz en çok siz sevildiniz. Tamam belki dersleriniz iyi değildi, ama ne gerek vardı ki? Ne sıkıntılarınız vardı sizin de kendinize gore, okul öyleydi siz ve ekibiniz. Geldi geçti. Bir de etki- siz elemanlar vardı o okulda hatırlar mısınız? Halk arasında onlara amiyane tabiriyle ‘inek’ denirdi.. Yurtdışı semalarında ise ‘nerd’ ya da ‘looser’ yani bir nevi kaybeden.. Hayata kaybedenler olarak başlamış olanlar bir nevi bazılarımızın nazarında..

Okulun inekleri stress topu vazifesi görürdü zaman zaman. Ne modadan anlarlar, ne sosyalleşebilirler içe kapanık, derslere açık insanlardı. Gelen giden ensesine patlatır altına yumurta koyardı. Onlar asla anlaşılamadı. Düşündük durduk, elalem dondurma yerken bunlar niye rubikin küpünü bozar bozar yapar diye.. Taklidi yapılır ezilir dururlardı. Kopya istenirdi onlardan. Okulun inekleri bir tek sınav döneminde popüler oldu, o da sınav sonunda klasik cümleleri olan ‘Hocam ben 98 alacaktım, 94 almışım!’ı zikredip itiraz edene kadar sürdü zaten. Sınıfta geri kalanlar 25 ila 30 arası notlarda seyrederken bu kendini bilmez inekler biraz daha not yükselmek için puan yerine nefret toplarlardı cümle alemden.. Ne gerek vardı bilmiyorum. Ama onlar da hırslarını öyle alırlardı belki de bizden. Sonuçta bu da onların taktiğiydi belki..98 bekleyerek mahfettiler bizi, biz de onları. 'Şen ola lise şen ola!' sonra da lise bitti zaten.

Sizin popülerlik falan gitti saçlar döküldü, esprilerinize bile zorla gülen karınız kaldı karşınızda.. O da muhtemelen iki çocuktan sonra size dayanmak zorunda hissediyor kendini.. Ya kızlar? Evlendiniz birileriyle evde bigudi ile saçları sarıyorsunuz muhtemelen. Peki inekler ne yaptı? Hiç düşündünüz mü o çocuk ne oldu? Hani sivilceleri gökyüzündeki samanyolunu andıran çocuk, hani kalın kemikli gözlükleri şimdi moda olan çocuk.. Hele bi ekrana yanaşın da anlatayım.

O çocuk sonradan Amerika’ya gitti.. Kendi gibi ezilen bilimadamlarıyla biraraya geldi. Genetik menetik kafa patlattı... Onu kopyala bunu kopyala.. Derken ilaç firmaları ile anlaştı.. Virüs oluşturmayı başardı... Yüklendi kini, aldı coşkuyu yıllarca saldı domuzun dananın üstüne.. Aldı parayı verdi kini, aldı parayı verdi kini.. Şimdi hepiniz ağlaşın durun bakalım.

Değdi mi nazlıcan şu ineğe bi gülücük atmadığına? Değdi mi mertcan şu çocukla bi futbol oynamadığına? Değdi mi? Ne oldu bigudilerden domuz gribi bulaşır mı düşünelim duralım bakalım... Ama bakın bizim ibiş bilimadamı oldu..

Düşünüp duruyoruz domuz gribi nereden çıktı diye.. O sınıftan çıktı, o sınıftan... Bizden çıktı, aramızdan... Şu domuz gribini kimler çıkartıyor diye düşünen duran varsa.. Sen de ben de.. İçindeyiz dostum.. Haydi bakalım geçmiş olsun.

Yeni Başlayanlar İçin Frenkçe!

2009-03-04T03:42:00.005+02:00

Fransızca zor bir dil değildir.. Yeni başlayanlar için gönlümden kopan bu videoyu paylaşmak istedim.. Bakınız; Flight of the concords.. Unutmadan grubu bana tanıtan Gürkan arkadaşıma selam ederimm... Saygılar. Foux de Fa Fa...

Flight of the Conchords Ep 8 'Foux Da Fa Fa'
Uploaded by Just1Kiet. - Watch more music videos, in HD!

Kriz De Sana Mı Kriz?

2009-02-27T06:50:00.007+02:00

Geçenlerde iki arkadaş bir üçüncüyü delirtmek için bir kampanya başlattık. Bu da ‘Kriz Psikolojik!’ kampanyası. Önce üç arkadaş bir araya gelinir. Bunlardan spontan deli olan iki tanesi krizin psikolojik olduğuna karar verir. Sabahtan akşama kadar halihazırda yanı başımızda varolan üçüncünün adı zikredilir . ‘Bi baksana hişt pişt!’ diye üçüncüye mütamadiyen ‘Kriz Psikolojik!’ denir. Ne zamanki üçüncü terbiyesini bozacak kıvama gelir o zaman ‘Kriz Psikolojik!’ demekten vazgeçilir.

Yalan mıdır? Külliyen değildir.

Anlatıyorlar, anlamıyorum. Ben gerçi ofsayt nedir onu da anlamamıştım ama olsun. Kanımca gerizekalı değilim. Ekonomistleri dinliyorum, basit dille anlatanı dinliyorum, hiçbir şekilde anlamıyorum. Kanaatim kimsenin anlamadığı yönünde. Fakat kimse salak durumuna düşmek istemez. Bu nedenle olmayan bir paranın olmayan bir şekilde geleceğe borçlanması ve olmayacak bilmem nenin olmayacak bir şeye bağlanması sonucu kirizin çıktığı yönündeki kararda herkes mutabık. Peki bu kadar olmayan şeyden olan kriz nasıl çıkıyor orası hiç belli değil. Kriz var dediler, dünya insanları olarak acaip yedik. Birileri de gece biz uyuyunca, topladı paraları sağdan soldan. Gerçek bu.

Bu kanaate ben tek başıma zaten varmıştım, keza normal insanlara söyledim. Normal insanlar vıdı bıdı dedi beni dinlemedi, sana hava hoş falan dedi. Sanki hava bi tek bana hoşmuş gibi. Sonra fikrine güvendiğim hırvat, türk arkadaşlarımla da konuştum. Aralarından bir başka anormal olan kriz yoksa para bassınlar dedi. Bu basit bir çocuk mantığı evet. Hatta resmi cümlesi şuydu; ‘Just print money, if there is crisis just print money!’ Böyle söyleyince bir grup uçmuş gençler gibi geliyoruz kulağa. Ama ne cahiliz allahımıza şükür, ne de alkolik. Sadece genciz ve madem gelecek bizim ‘Para basın ! Para basın o zaman leyla adına! Para basın o zaman Napoleon adına!’. Diyesimiz var. Hayat monopoly gibi bir şey değil mi? Bassana parayı adamım. Çok para basılınca ölecek değiliz ya. Sanki çok para basılınca hepimiz çok para içinde can verecekmişiz gibi. Ne olacak bir görelim bakalım. Hiç denemedik ki. Üstelik bu fikir o kadar aklıma yattı ki. Ben bunu gelene geçene söylemeye başladım, onlar da beni eğitmeye başladılar yok bilmem ne, o zaman bil bakalım ne olur? İşte o zaman olan bilmeme ne yükselir! Yahu başbakanımız bile dedi inanmadı kimse. One minutes o zaman!

Şimdi bilmem ne bankası kurtarılmış deniyor, kriz iyileşiyor lafı duydum bir yerde. Allah allah nası oldu bu? Yoksa birkaç ülke insanı ayaklandı hükümetler devirdi ondan mı? Dünya’da toplu bir anarşi çıkacak korkusundan mı? Allah allah nasıl toparlanıyor bu kriz? Hani olmayan bir para, olamayan bir şeyden baya borçlanmıştı, Allah allah nasıl toparlanıyor bu kriz? Aman Allah’ım yoksa kriz bana kriz değil mi? Ben de ingilizce cümlemi iliştirmek isterim o zaman adamım. ‘Punk is not dead man, punk is not dead!’ Bas bas paraları Leyla’ya... Gitmem ben daha da Davos’a...

Ramazan geldi hoşgeldi, soruları yine boş geldi....

2008-09-03T21:31:00.013+02:00

Peygamberimizin 571 yılında doğduğunu düşünecek, 40 yaşında Peygamber oluşundan itibaren Müslümanlığın yayılmasıyla birlikte, İslam'ın hayatımıza girişini esas alıcak olursak, kısaca Karahanlı Hanedanı ile birlikte Sünni İslam'a 960 yılında geçmişsek kaba bir hesap ile yaklaşık bin yılı aşkın süredir oruç tuttuğumuz söylenebilir. Bin yıldır yapılan herhangi bir eylem kannatimce etraflıca düşünülmüş, zamanla hiçbir şüpheye yer bırakmamıştır. Öyle değil mi? Mesela ben atalarımdan itibaren bakkalsam, bakkallığı bin yıldır yapmanın verdiği öğreti ve deneyimle eminim zamana da ayak uydurarak, ne de güzel yaparım. Eğer bu düz mantıkla hareket edersek atalarımızdan itibaren oruç tutanımızın da kafasında soru işareti olmaması gerekir. Böyle midir? Değildir.

Ramazan ayı televizyonlar için yeni bir düzenleme gerektirir. Programlarda hocalarımız konuşur, kafasında soru işareti kalanlara cevap verir. Ki bu sorular defalarca sorulur, hocalar yüzlerindeki kalpleri serinletici ifade ile cevap verirler. İşte beni çıldırtan da budur. Nedir ? Hocamızın ifadesi değil, sorulan sorulardır. Hocalarımız, Allah’tan ‘Yine mi aynı soru?’ diyerek cinnet geçirmemektedirler. Sorular gazetede, radyoda, televizyonda hiç değişmez genelde iftar ve oruç zamanı ile ilgilidir. Mesela oruç tutan kişi yanlışıkla su içmek üzereyken niyetli olduğunu farketmiş; fakat namuzsuz su o sırada dilinin üstünden geçerek sağa doğru meyil almış, azı dişinin üstünden kayarak ağzın iç çeperine deymiş ve kazandığı hızla da şöyle bir bademciğe dokunmuş, bir damlası da genizden ateşten bir günah damlacığı gibi kişinin midesine süzülmüştür. Ağızdan su çıkartılmış olsa da o kaçak damla orucu bozmuş mudur? Sorusu aniden yöneldinde hocanın cevabı ne olmalıdır? Hoca olmak çok zor iştir. Keza Hristiyanlık'taki gibi papazın ‘Affedildin evladım, affedilmedin evladım! ’ Görevi hocalarımızda yoktur ki bu şahanedir. Fakat bu hocanın işini zorlaştırmaktadır. Hoca damla sayısını kişinin kafadan atıp atmayacağını nereden bilecektir? Hoca’nın omuzlarındaki yük ağırdır. Çünkü aynı durumdan su yerine; kola, fanta soda ile geçen binlerce mümin merakla beklemekte her yıl aynı soruyu sormaktadır. Hoca orucu risk altında olan kişiyi rahatlatır. Çünkü bu bir kazadır, olabilir böyle şeyler. Ama bu strese değer midir? Bu kadar yüreği daraltmaya gerek var mıdır? Bilemeyiz. Sorular klişeler halinde katlanır gider. Bir zamanlar Reha Muhtar’ın haber bültenlerini izleyenler kreatif sorular soranlara da denk gelmiş ‘Yuh!’ demişlerdir. Fakat kreatif soru derken belaltı vuranlar da her sene aynı soruları soranlarla aynı durumdadır. Yani vicdanları ile Allah arasında kalan meseleleri kamuya mal ederek iyice emin olmak istemekte, kendilerini onaylattırmak hevesindedirler. Oysa ki Allah bunca savaş, açlık, ırkçılık, fakirlik, ölümle pençeleşen insan arasında boğazdan kaçan bir damlaya ne kadar önem verecektir? Cevabı yoktur. Ya da oruç tutmayanlar oruç tutanlar tarafından dövülüp ağızları burunları kırılarak kanlar içinde kaldıklarında , oruçları ne kadar geçerli olacaktır? Cevabı yoktur. Lüks oruç sofralarında altın suyu ile çorba içenlere hiç değinmiyorum, populizme gitmesin diye örnekler.. Gelin görün ki biz ‘Okuduğumuzu anlayalım, yaptığımızı düşünelim, üstüne kafa yoralım!’ kısmına ne zaman geçeceğiz onun da cevabı yoktur.

Ramazan geldi hoşgeldi, soruları mantıklı, huzuru daim olur inşallah. Amin.

Savaşan biz, Barışan biz...

2008-08-10T21:07:00.002+02:00

Her an barışı bekleyen, kardeşlik, eşitlik türküleri söyleyen, insan hakları, hayvan haklarının yanında, küresel ısınmaya karşı olan biz. Ama evimizde, bombardıman sesleri duymadan, oyun izler gibi televizyondan savaş izleyen, her şeye hem bu kadar yakın, hem de bu kadar uzak olan biz. Kendini savaşçı ilan eden, başarı elde etmek için savaşan, kariyeri için, sevdiği için savaşan biz. Kendinle savaşan biz, duygularıyla savaşan biz.

Sadece fiziksel değil bizim savaşımız, Savaş bizim içimizde, duygularımızda, damarlarımızda.. En sakin en huzurlu dakikalarımızda. Öyle yerleşmiş ki benliğimize aslında her birimiz umursamadığımız ufacık şeyler için bile savaştayız. Savaş gündelik halimiz.Kılıcımız ve zırhımız hemen yanımızda kuşanmayı bekliyor. Biz farkında olmadan doğal refleks halinde savaştayız. Ya barış? Barış öylesine barış. Barış sadece gerekli görüldüğü zaman gerekli yerlerde barış. Ne güzel, ne özel, ne olağanüstü. Oysa ki sıradan olması gereken yegane şey ‘Barış’. Ama biz barış için bile savaştayız.

Biz hepimiz barış yanlısı olsaydık, içtenlikle birlik ve beraberlik isteseydik, savaşlar vuku bulur muydu? Biz kendimize karşı ne kadar samimiyiz ki savaşmaya karşı duracağız? Yoksa bizim için savaş kendimizi daha iyi hissetmek için bir neden mi? Kazanmak, güçlü ve güvende hissetmek için mi var savaşlar? Birebir bombardımanlara tutulmamız gerekmiyor, bizim her anımızda savaşımız. Kendimizi şanslı saymak, kendi kendimize varlığımızı, kimliğimizi kanıtlamak için, halimize şükretmek, hayatımızın kıymetini bilmek için mi belki de yalancı barışçılarız? Önce tedirginlik hissetmek, sonra tekrar güvene kavuşmanın dayanılmaz mutluluğunu hissetmek için mi? Durağanlık bizi sıktığı için mi? Barışı sağlamak için, kendimizi melekler gibi hissetmek için mi? Saçmalıksa tüm bunlar, gerçek değilse peki nereden çıkıyor bu savaşlar? Petrol mü? Su mu? Doğalgaz mı? Biz ne yapsak fayda etmez mi? Dünya’nın kaderi midir savaşlar ? Elimizden gelen bu mu? Madem çoğunluğuz, kabul ediyoruz, haykırıyoruz. O zaman kim, Dünya’nın herhangi bir yerinde nereden göz göre göre yüzlerce, binlerce insanın hayatını karartma cesaretini elde ediyor? Kime güveniyor? Madem çoğunluğuz, neden kimse bizden korkmuyor? Bir illüzyon olamaz bu. Biz önce kendimizle yüzleşmeliyiz belki de, kendi kenardaki, köşedeki, kuytudaki utanç duyduğumuz tarafımızla yüzleşmeliyiz. Kendimizi hırpalamadan, acıtmadan kendimize itiraf edebilir miyiz? Biz kendi huzurumuzu bulduk mu ki dışarıda huzur arıyoruz? Biz ne istediğimizi ne kadar biliyoruz? Biz kendimizi ne kadar tanıyoruz? Biz ne kadar barışçılız?

Biz barışa hazır mıyız?

Milli Takım Tatilde !

2008-06-08T14:26:00.005+02:00

Bu aralar ‘Yahu bizim milli takım nerede?’ diye merak edecek olanlar için cevap veriyorum. İsviçre’de tatildeler.Bir kanalımız da naklen yayınlıyor. Hatta tatilin ilk doksan dakikasına da bugün şahit olduk. Daha marşlar okunurken bizimkilerde bir ‘Turnuva bitse de gitsek!’, rakipleri Portekizlilerde ise korkusuz, hırslı, efsunlamış, uzaklara kitlenmiş, küçülmüş ve kazanmaya kilitlenmiş bakışlar mevcuttu. Portekizliler güzel oynamanın dışında bir de, bir sürü ifadeyi bir arada bulundurabiliyorlar anladığım kadarıyla.

Çocukluğumdan beri çok istedim fakat futbol fanatiği kızlardan olamadım. Zaten bu mükemmel kızlardan kaç tane var? Kıymeti bilinesi insanlar. Doksan dakika boyunca haldır haldır top peşinde koşulmasından mıdır nedir sarmadı beni. Ama ne oluyor, ne bitiyor henüz anlamadım, ortada bir milli durum, bir seferberlik; bir kupa heyecanı varsa içimden küçük bir fanatik çıkıveriyor. Biz yoksak bile bir takım seçip destekliyorum. Ülkeler arası olan demek ki daha eğlenceli geliyor bana. Futbol tavrımı bilenler için gözlenesi bir durum. Kaleden dönen her top, çığlıklarım ve haykırışlarım arasında sahaya tekrar kavuşuyor. Keza ben ki yaklaşık sekiz bilemedim dokuz kez ofsayt nedir anlatılmış ve anlamamış bir insanım -anlatan çıldırır, ben çıldırırım- .Her milli maç sonunda mikrofon uzatsalar konuşma süresi itibariyle Hıncal ile Haşmet’i bile geride bırakır, başka yorumcuların Uğur’cuğuna o görüntüyü tekrar tekrar başa sardırtıp yorum yaparım. Öylesine hırslanıyorum. Her neyse futbol hallerimi bir başka yazıya saklıyorum. Keza yorumcular her sene yılmadan aynı pilavı temcitliyorlarsa benden de beş tane yazı çıkar şu ilgisiz halimle.

Ne zaman milli maç izlesem aynı tabloyla karşılaştım.Bana mı öyle denk geliyor nedir? Bizim takım sanki sahaya çıkmadan önce aynı cümle üzerinde uzlaşıyor gibi. ‘Gol yemeyelim yeter!’ Her oyunun ilk saniyeleri bizim takımın ürkek koşuşları ile başlıyor. Neden ürküyorlar bilmiyorum. Rakip takımın aniden ‘Godzilla’ya dönüştüğü mü oldu? Bir korku sahnesi mi vuku buldu? Ben mi kaçırdım? Bir bilen anlatsın. Korkarak başlıyoruz. Gerçi çocukların haklarını yemeyelim, bu sayede Portekiz bugün ‘Voltran’ı oluşturdu. Demek ki bir bildikleri var. O da ‘Korktuğun başına gelir!’ Gözlemlediğim kadarıyla bizim takımın herhangi bir maça -tabiri caizse- girişmesi için çok kritik bir durum lazım. Ya elenmek üzere olacağız ya da rakip takım maça başlamadan önce bizimle ilgili şok açıklamalarda bulunacak. Örneğin rakip takımdan biri Volkan’a ‘Senin için yediği golleri toplasak Dünya etrafını üç kez turlar!’ gibi bir cümle sarf edebilir. Bak volkan bir dakika bırakır mı kaleyi. Kaplan Volkan. Böyle, ‘Berabere olalım kimse üzülmesin!’ olunca tabii gol yemek kaçınılmaz oluyor. Gerçi Ronaldo maçtan önce ‘Tanımıyorum takımı!’ falan gibi can yakıcı açıklamalarda bulundu ama dozajı az geldi bize sanırım. O kadar hırslanmamış bizimkiler. .. Hazır önceki satırlarda Volkan’dan konu açılmışken ağlatana kadar uğraşmak isterim. Fanatiğim, saldırganım. O da af buyursun. Volkan’ı ilk defa böyle inceleme fırsatım oluyor. Kalecimizde genel hava ‘Yahu herkes koşuyor ben neden burada duruyorum doksan dakika!’ havası. Bu nedenle her fırsatta kaleden uzaklara doğru koşuyor. Bir ara sahanın ölçüsünü almaya gidiyor sandım.Yanımdaki arkadaşıma ‘Ne yapıyor bu arkadaş?’ bakışı atarken ; ‘Bu adam hep böyle!’ cevabını aldım. Adamın genel haleti ruhiyesi demek ki kaleye ters.

Bunun haricinde bizimkilerdeki manasızca bir koşma havası, koşarken reklamlardan aldığımızı nereye harcayalım, neye yatıralım düşünceleri. Laf buraya kadar gelmişken reklamlardan alınan ücretlere de kota koyma talebindeyim ben. Yarısı şimdi; yarısı iş bitince. Yoksa yatıyor bizimkiler. O reklamlar ki çeşit çeşit. Hele bir tanesi var izlerken tüylerim diken diken oluyor. ‘Ohoo hooo ho ho Türkoyuz!’ diye oralarına, buralarına vurup tempo tuttukları robot futbolcular reklamı. Reklamdaki gol toplayıcı çocuk hala kendine gelememiş diye duydum. Ama sonunda kendileri bile ürktüler bence reklamdan. Asıl korkunç olan biziz! Korkmayın çocuklar, korkmayın aslanlar! Sekiz gol yiyin ama korkmadan oynayın. Sırf o reklamı bile karşı takıma izletsek adamlar maçı bırakıp ağlayarak eve dönerler. Yok mu bir babayiğit şu korku filmi reklamımızı maçtan önce rakip takımın soyunma odasında oynatacak.

Genel anlamda her şeyden öte bizim genlerimizde var son dakikacılık. Haklı olarak bir planları varsa - ki böyle olduğu çok oldu- ‘Puanları boş verin yahu. At at nereye kadar. En sonda bir coşku yaratırız!’ diye düşünmüş olabilirler. Bizimkiler tehlikede açılıyorlar. Kaybedilecek bir şeyleri kalmayana kadar yani. Şahsen başından sonuna kadar istikrarla gol atışımızın arttığı bir turnuva görmedim.Vallahi çok şey bekliyorum. Bekliyorum çünkü istesek yapılır biliyorum. Bekliyorum çünkü bizim takımda esrarengiz bir hava da var. Sanki asıl takım taktiklerimiz anlaşılmasın diye saklanıyor. Tabii riskli bir taktik, ama var bir durumlar. Benim önsezim midir, optimistliğimden midir. Belki de bir sürpriz bekliyordur bizi. O kadarını bilemeyeceğim. Ama şundan eminim ki ortada taktik falan yoksa birinin acilen takımı hizaya sokması gerek. ‘Bitse de tatile girsek!’ havasından çıkılması ve ekip ruhunun yakalanması gerek. Keza daha geçen gün, takımın uçakta İsviçre’ye gidiş görüntülerini izledim.Arda ile dalga geçiş şekilleri benim bile gözlerimi doldurdu. Neymiş efendim, Arda arkada oturmasınmış kafası büyükmüş dengeyi bozarmış. Şimdi bu çocuk oyuna girince kafa topuna çıkamazsa bu kimin suçu? Benim değil herhalde. Daha uçağa ayak basar basmaz balans ayarlarını bozdular çocuğun. Ekip ruhunu nasıl yakalasın çocuk. İyi yedekte oturup ağlamıyor. Her şey bir yana. Burada telef oluyoruz, asabımız bozuluyor, tansiyonumuz çıkıyor. Zaten gurbetteyiz. Asılmayacaklarsa turnuvaya baştan söylesinler, tükenmeyelim. Ha yok bu bir taktikse şenlenelim, ‘Türko’laşalım, dövünelim, kendi çapımızda havamızı atalım, gurur duyalım. Formamızı giyip kutlama yapalım. Kısıtlı futbol bilgim burada sona erdi. Duydun mu Volkan duydun mu? Bitti. Geç kaleye hala buradasın.

Bizi, Biz Üzerinden Anlatmak.

2008-03-14T03:31:00.005+02:00

Kendimizi nasıl görüyor, nasıl davranıyoruz? Biz neyiz; neyi seviyoruz ? Neye üzülüyor; neye seviniyoruz? Mükemmel miyiz; kusurlu mu? Hatalarımızdan biz mi sorumluyuz başkaları mı?

Dün akşam Youtube'da fütursuzca gezinirken rastladığım bir proje dikkatimi çekti. Projenin ismi 'The ''Humans'' Project'. Adı sanı henüz bilinmeyen ‘V for Vendetta’ maskeli bir genç, insanlıktan kendilerini istedikleri bir şekilde, fakat tek bir cümlede toparlayarak anlatmalarını istiyor. İki hafta önce filizlenmeye başlamış olan video - proje ile insanlık yaratıcılığını kullanarak bir bilgi havuzu oluşturacak ve de 'İnsan nedir?' sorusuna cevap arayacak. ‘Children of Man’ filmini izleyenler bilirler. Proje, - bir 's' farkıyla - filmde geçen grupla aynı ismi taşımakta. Çıkış noktası olarak esinlenilmiş olunabilinir. Fakat hem çıkış, hem de projenin seyrediş hali oldukça dinamik. Ayrıca, esrarengiz bir hava da mevcut. Askerden; çocuklara, yüzünü kumaşlarla kapatanlardan, ellere yazılan sözcüklere kadar gelen cevaplar oldukça kısa, duygusal ve de şaşırtıcı.. Kişisel olarak çok etkilendiğimi ve gelen cevapları izledikçe insanlık adına daha da umutlandığımı da belirtmeden geçemeyeceğim.

Aşağıda projeyi link halinde, ve de gelen cevapları youtube’da ‘Re: The Human Project’ yazıp arayarak bulabilirsiniz. Yediden yetmişe katılım serbest. Benden söylemesi. Haydi Hayırlısı.

The Humans Project : http://www.youtube.com/watch?v=R0VS_3XmEpY

İnsanlık Günü

2008-03-08T15:11:00.007+02:00

Sekiz martla ilgili düşüncelerim bana da ilginç geliyor. Hem güzel bir başlangıç, hem maça bir sıfır yenik başlamak gibi. Bir başka hoşlaşmadığım tarafı ise kadınlar ve erkekleri kutuplaştırmak. Tarihin başlangıcından beri kadınlar ve erkekler birbirlerinin şifrelerini çözmeye çalışıyorlar. Fakat yanlış soruya doğru cevaplar bulunmadığından bihaber 'Bin yılların araştırması' süregelir. Konuyu kadınlar ve erkekler olarak ele alırsak işin içinden çıkamayız tabii. Sürekli yeni tezler, yeni çözümler, yeni düğümler. Ama kutuplaştırmaya yorulmadan devam. İtiraf edelim hep birlikte; 'Kutuplaştırmayı seviyoruz!'. Ya da daha iyisini bilmediğimiz için güzel birşey olduğunu sanıyoruz. Önce olmayan bir problem yaratmayı, daha sonra bunu çözmeye çalışmayı, ve en sonunda yavru kediler gibi yün yumakların içinde yuvarlanıp durmayı. Bu kutuplaşma günün her anında var… Fenerbahçe mi; Galatasaray mı? Yaz mı; Kış mı? Kadınlar mı?; Erkekler mi? Sürekli birşeyleri karşılaştırma halindeyiz.

Üstelik unutulan başka bir şey de var. Tüm eziyeti kadınlar mı görüyor? Erkekler, kadınlar üstünde bir şekilde baskı kurmaya çalışırken, kadınlar kadar eziyet çektiklerinden haberdarlar mı acaba? Sırf kadınlar çalışmasın diye daha çok çalışmayı göze almak, kadınsı gözükmemek için toplum içinde sürekli güçlü durmak, bu gücü pekiştirmek için savaşlar yaratmak, teker teker, birer birer işkence türleri değil mi? Ve bunu da doğanın kanunu olarak kabul etmek? Belki de en büyük eziyet.

Üstelik kadın ve erkek birbirlerini iki farklı yaratık görürken, tüm bu ayrım yeterince yorucu olmuşken, birbirlerine kutuplaşmada yardımcı olduklarının da farkında değiller. Dehşet verici. Yeni doğan oğlunu geleceğin kralı olarak yetiştiren kadın aslında oğluna farklı bir türmüş gibi davranırken sırf kendi kocası bir kral gibi yetiştirildiği için eziyet görmüyor mu? ‘Ya erkektir ne yapsa yeridir!’ tezi ? Erkeklerin bunu bir marifet olarak görmesi de ayrı bir tarafı. Tek eşli duramamalarının düşünülmesi erkeklerin neden bu kadar hoşlarına gidiyor oldum olası anlamış değilim. Erkekler olarak aşağılanıyorlar farkında değiller. Yani siz öyle bir türsünüz ki güzel kardeşim; İradeniz yok. Ne istediğiniz bilmiyorsunuz. Her gördüğünüze sahip olma telaşındasınız. Bir derinliğiniz yok. Ben olsam sırf bu tezin üstüne 'Dünya Erkekler Günü' yaratırım. Ama herhalde çok güzel bir şey olarak algılanıyor ki erkekler de destekliyor bu tezi. Olabilir. Bazen de tüm bu yakıştırmaların kadınların kaçış cümleleri düşünüyorum. ‘Erkektir ne yapsa yeridir!’. Konu kapandı. ‘Kocam döver de sever de!’. Konu kapandı. ‘Kariyer yapan kadın, her ne yaparsa yapsın erkeksidir!’. Konu kapandı. Böylece bütün gün yan gelip yatılabilinir, detaylarla uğraşılmayabilinir. Erkekler kandırılabilinir. Üç maymun oynanabilinir. Bilirken, bilmemezlikten gelinebilinir. Bence çok zekice. Erkekler kandırıldıklarının farkında değil, kadınlar erkeklerden taçlarını çalıp üstünlük kurmaya çalıştıklarının. İşkence görmüş biri, işkenceden kurtulup karşısındakine işkence yapmaya başlarsa o düğüm çözülür mü? Diyelim ki; Kadınlarla yıllarca uğraşıldı, çekiştirildi, itildi, kullanıldı. Bir sonuca varıldı mı? Hayır. Hala kadınlar ve erkekler tartışması sonucu itibari ile çıkıyor tüm problemler. Arkadaşlar, baktık sorunlar böyle çözülmüyor. Değiştirelim o zaman metodu. Ne diye uğraşıyoruz? Anlayalım artık. Kadın ve erkek yok. Bir bütünlük var. Ayrılınca mutsuzluk, birlikte olunca sonsuzluk var. Nedir bu iki cinsin birbirinden korkusu? Çok anlamsız.

Tüm bu kadınlık ve erkeklik görevleri bilinçaltında diyelim. Ama bilinçaltı dediğimiz şey de kapalı ve dikenli telleri olan bir kutu değil. Belki insanın şifreleri oraya yazılmıyordur. Sanki beyinden geçip oraya yerleşince rahat ediyoruz. O kadar faydalı bir durum olsa psikologlar sürekli onu deşip, sorunları çözmeye çalışmazlar. ‘Bilinçaltına yerleşmiş artık hadi geçmiş olsun!’ diyen bir psikolog gördünüz mü? Sanki ona yerleşince bir daha temizlenemiyor. Olur mu öyle şey? Sadece daha zor olabilir. Doğa kanunu için de aynı şey geçerli. Sorunun içinden çıkamayınca doğaya yükle. Nasıl olsa doğanın işleyişini hiçbirimiz çözemiyoruz. Sanki ona atarak tüm problemleri çözüme ulaşacağız. Bakınız, her şeyi doğaya ata ata küreseli ısıttık. Doğa bu. O da o kadar dayanabiliyor.

Kanımca bu kutuplar dünya kadınlar günü ile birleşmez. Çok güzel, şenlikli. Ben de kendi günümü kutluyorum, hatta kendime çiçek bile aldım. Ama asıl sonuç her günün insanlar günü olduğunu kabul etmekten geçer. Asıl dönüşüm, bir erkeğin büyük bir alışveriş merkezinin ortasında tüm bu sorunlardan bunalıp yerlere yatarak ağlamaya başlamasıyla, bir kadının onu kolundan kaldırıp ‘Beraber başarırız!’ demesiyle oluşur. Bu iki türün birbirini yenilmesi gereken bir savaş olarak algılamadığı, aksine bu değişikliklerin eğlenceli olduğunu fark etmesiyle başlar. Değişim; Kadınların kendilerini güvende hissetmek için onları saracak ve koruyacak kollar için bir erkeğe değil sağında ve solunda bulunan kendi uzuvlarına başvurmaları ile, erkeklerin tüm bu sorumluluklarından kurtulup ‘Oooh! Kendi kollarım kendime!’ demesiyle başlar. Bütünlük ve mutluluk barışla sağlanır.

Umarım gün olur devran döner de insanlık günlerinde yine kutuplaşmadan birbirimizi kutlarız. Hem kadınlar, hem erkekler hallerinden mutlu olurlar. Eğer bunu sekiz martları çoğaltarak başarabileceksek öyle olsun.. Başka bir metod varsa öyle olsun.. Ama sonuçta herkes eşit olsun. Mutlu olsun.

Ve Tanrı İnsanı Yarattı...

2008-02-12T22:00:00.000+02:00

Tanrı insanları yaratmaya karar verdiğinde etrafta özgürce, barış içinde salınıp duran ruhları teker teker yanına çağırmış ve dağıtım yapmaya başlamış. Yeni hayatlarında ruhlar 'insan' adlarını alacaklarını öğrenmişler. Önce kanları, organları, kemikleri, kasları oluşmuş. Sonra Tanrı insana saç vermiş. Bir tanesi boyatmaya, bir tanesi kestirmeye, bir tanesi örtmeye, bir tanesi örmeye karar vermiş... Sonra Tanrı insana ten vermiş. Birisi siyahı seçmiş, birisi sarı, birisi beyazı beğenmiş.. Tanrı insana gözlerini vermiş birisi çekik olmuş, öteki maviyi almış, berideki de kahverengiyi.

Tanrı tüm dağıtımı yapıp insanı tamamladıktan sonra herkesi bir araya toplamış. ‘Şimdi söyleyin bakalım çocuklarım size verdiklerimden en çok hangisini kullanmayı düşünürsünüz?’ Diye sormuş. Bir tanesi 'Ben saçı çok sevdim onunla uğraşacağım düzeltmek kesmek, boyamak istiyorum.' demiş.. Öteki 'Ben kalple uğraşacağım, hastalanırsa iyileştirmek istiyorum, başarabilirsem daha da geliştirmek istiyorum.' demiş. Bir diğeri 'Elleri mucizevi buldum; onları daha fazla kullanacağım, hamurlara şekil vereceğim, çizeceğim boyayacağım, heykeller yapacağım.' demiş. Herkesin cevapları bittikten sonra Tanrı köşede sessizce oturan biri olduğunu görmüş. Sen en çok hangisini beğendin? diye sormuş. ‘Ben karar veremedim efendim…’ diye cevaplamış kenarda duran insan. ‘…Sanırım ben dağıtılan her şeyle teker teker uğraşacağım ve politikacı olacağım.’

Vatandaş ! Oradan Youtube Çekiyor Mu?

2008-01-23T18:50:00.000+02:00

Yahu anlamadım, anlamıyorum, anlamayacağım. Nasıl iştir? Elde bir video var. Biri sizin yere göye koyamadığınız liderinizle ilgili sevimsiz çalışmalar yapmış. Siz haklı halk olarak alınıyorsunuz, kızıyorsunuz. Tam buna sinirlenirken yargı sisteminiz Superman gibi ortaya çıkıyor. ‘Merak etmeyin gençler daha fazla siniriniz bozulmayacak çünkü siteyi toptan yasaklıyoruz!’ diyor. Ve bir kez daha bir mevzuya kısa yol çözümü bulunuyor. Zaten biz milletçe kısa çözümlerde iyiyiz de, vadesi beş dakika içinde dolunca başka çözümler gerektiren çözüme çözüm denmeyeceğini hala öğrenemedik.

Şimdi Youtube kime yasak? Bana değil söyleyeyim ben yurtdışındayım. Bir kullanıcı kaydım yok. Almadım zamanında, gerek de görmedim. Yükleyecek paylaşacak videom yok.. Evde gitarım yok türkümü flamenkoya çevireyim, havalı sörf hareketleri yapmıyorum ki dalgaların üstünden foş foş gideyim. Neyime benim kullanıcılık hakkı? Ama videoları izliyorum. En çok da klipleri, animasyonları. Arada sırada biri bir video da gönderiyor, bazen eğleniyor bazen de üç saniyeden sonra sarmazsa bırakıyorum. Bizim kaç defadır kıyametler koparan videolar ise yanlış hatırlamıyorsam mizahi bir dille ele alınmaya çalışılmış. İzlemem üç saniyeyi geçmedi. Eğri oturup doğru konuşalım. ‘Olmamış’! Video ile izleyici arasında bön bön bakışlar vuku buluyor. Merak etmeyin bence videoyu hazırlayanlara da komik gelmiyor isteriklik olsun diye gülüyorlar. Resim koymuşlar ağzını oynatıyorlar. Yok çiçek, böcekler. Youtube ikibinlerin icadı, videoların kafası binlerde kalmış. Sinirlenmiyorum bile. Bunu kan davası haline getirmenin alemi ne onu da anlamıyorum. Bir zeka pırıltısı falan olsa neyse. Boyasınlar, değiştirsinler.Önemli olan inandığımız liderin bizim kafamızdaki hali değil mi? Önemli olan bizim zihnimizdeki ışığı değil mi? Sonuçta ayıp onların ayıbı değil mi? Ne diye oltaya düşüyoruz sevgili okur.

Burada bir parantez açmak istiyorum.

Ben kendimi bildim bileli hayatım yabancılara karşı tez çürütmekle geçti. Daha İngilizce’yi çat pat konuşuyordum. Sanki devlet bana ‘Kurtarsan, kurtarsan sen kurtarırsın bizim imajı!’ demiş gibi yabancılara ülkem şöyle böyle diye anlatır hale gelmiştim. Fransızca’ya başladım, Fransızlara deveyle gezmediğimizi, şimdi İtalyanca’yı söküyorum sorana Avrupa birliği ve Türkiye’yi anlatıyorum. Başka dil öğrenmeye mecalim kalmadı. Kolay da değil. Papua Yeni Gine’yi anlatmıyorum ki. (Af buyursunlar, uzak diye örnek verdim.) Karşımdaki önyargılı önyargılı süzülerek bana geliyor. Senin bakış açın, onun bakış açısı benim bakış açım bir mutabakata varıyoruz. Ecnebiyi sıfırlıyoruz. Sonra yeni bilgi yüklüyoruz. Konuyu kapatıyoruz. Arada sırada konuya hakim az çok birşeyler bilen çıkıyor da yormuyorlar. Ama halimi çeken bilir, kaç arkadaşım ülke tanıtıcaz diye tabiri caizse gözümün önünde saykoya bağladı. Yazık değil mi? İsyan ediyorum kardeşim. Kusura bakmayın Dünya’ya liderimizi, kendimizi tanıtamıyoruz. Mesela kaç yıldır bir Hollywood filmi çektirme düşüncesi ha çekti, ha çekilecek diye süregelir. Yok Banderas oynasın, yok bilmem kim oynasın. Anlaşılıp çekilemez. Sonra yurdum genci helak oluyor youtobelarda video ya çemkireceğiz diye yorumlar eşliğinde… Üstüne bir de olan yine bize oluyor. Aferin. Yahu biri çıksın desin ki ‘Biz ülkemizi tanıtmayacağız. İstemiyoruz bize saklı kalsın. Siz de uğraşmayın yurdum insanı!’ Biz de iyi o zaman diyelim. Eğlencemize bakalım.

Teklifim var. Ayıp değil bir sürü bakanlığımız var. Hepsini model olarak Avrupa’dan almışız. Ama kendimize özel bakanlık kurmamışız. Mesela bence akut olarak bize bir Dışişleri Bakanlığı ve Kültür Bakanlığı haricinde bir tane de Türkiye Tanıtım Bakanlığı lazım. Değil mi? Adamların görevi yedi ve yirmi dört olarak reklam yapmak olmalı. Ne gerekiyorsa. Aklınıza ne gelirse. Bir komisyon kurulacak bir miktar para ayrılacak. Bu adamlar herkesin saygı duyduğu halkla ilişkiler uzmanlarından, reklamcılardan seçilecek. Eminim gönüllü bile çalışacak olan vardır. Öyle reklam ajansları için açılan konkurlardan, ihalelerden geçtim. Kültür bakanlığı ve Turizm Bakanlığı da meşgul diyelim. Peki kabul ediyorum. Kreatif geçinen kim varsa toplaşacak. Saksıları çalıştıracaklar. Yapılmayacak şey mi? Değil ! Çok az bir bütçe ile kurtarılır. Sen yeter ki bir niyet et güzel kardeşim. Önemli noktalarda bulunacak üç tane disiplinli insan çıksa bu iş biter. Ben ülkemi tanıttıktan sonra youtube a video mi koymuşlar? İleri geri mi konuşmuşlar? Bunu dert eder miyim? Etmem.

Parantezi kapıyorum.

Youtube herkesin kendisini kötü ya da iyi ne amaçla olursa olsun ifade ettiği eğlence amaçlı bir internet sitesi. İnsanoğlu bu. Kafa nereye çalışıyorsa oraya çekiyor. Bu durumda herkes her istediği videoyu koyabilir. Siz yetkili bir merci iseniz Youtube’a bu konudaki hassasiyetinizi iletir, değilseniz videonun altındaki flage basarak şikayet edersiniz.

Kendi vatandaşlarınıza youtube u yasaklamak kafayı kuma gömmekten başka bir şey değildir. Çözüm bile değildir. Hem madem hassasız, ülkece yumuşak karnımızı Dünya aleme göstermiş oluyoruz, hem demokratikliğimizle çelişiyoruz, hem de video ya kızıp çemkirecek arkadaşların hevesini kursağında bırakıyoruz. Kısaca üç maymun un öfkeli versiyonuyuz. Bir arkadaşım dün ‘Dünya aleme rezil oluyoruz!’ dedi. Haklı. Dünya'nın bizimle ilgili güzel haber duyduğumu var? Adam video ya mı üzülsün? Youtube un yasaklanmasının komikliğine mi? Kendini geçti. Dünya'yı düşünüyor. Hangimiz düşünmüyoruz ki. Siz hiç kendi ülkesinde gerçekleşenlerden dolayı kendinden önce elaleme ne diyeceğiz diyen ecnebi gördünüz mü? Bu noktaya asla gelmediler de ondan. Son olarak youtube'un kapatılmasından sonra sinirleri bozulan başka arkadaşımın sorusu ile de son noktayı koyuyorum. ‘Abla youtube nasıl bir şey anlatır mısın?’

Değmeyin Deyimime...

2008-01-17T16:54:00.000+02:00

Kendine Müslüman Olmak

Kurulmuş, sinemada vizyona yeni girmiş filmi izliyorsunuz diyelim. Elinizdeki aile boyu patlamış mısırları da arkadaşınızla paylaşmamakta ısrarcısınız. Arkadaşınız bir iki kere size esefle kınayan gözlerle baktıktan sonra dönüp ‘Sen de kendine Müslümansın’ diyebilir… Bencil, her koşulda kendi rahatını koruyan, kollayan kişi için kullanılır. Patlamış mısırları paylaşmayan siz için yani. Müslümanlara mahsus bir deyimdir. Zira bir Katolik diğerine söylerse garip kaçar. Deyim yerinde bir deyimdir. ‘Amma da bencilsin, vay cimri, seni gidi’ gibi gereksiz gerginlik yapacak sözlerden korur arkadaşlığı. Mesajı alan alır. Fakat biraz garip bir deyimdir. Keza kimse başkasına Müslüman değildir. Yani başka dinden doğma sonradan bir başkası için Müslüman olma insan var mıdır? Evlilikten, aşktan bahsetmiyorum. Bir başkasının adına yani. Tarihte, Maria’nın Gonzales’e dönüp sen yanlış yoldasın senin adına Müslüman olacağım dediği bir olay vuku bulmuş mudur? Sanmıyorum. Bulmuşsa da zaten boşuna yazıyorum. Ama yine de bu ilginç deyimi irdelemek gerektiğine inanıyorum. Yine şiir mi yazıyorum, neden sürekli kafiye yapıyorum?

Müslümanlık bütünlük, beraberlik dinidir. Bu durumda bu deyim Müslümanlığın, iç içe yaşayan paylaşımcı bir din olduğu anlamını taşır. Fakat ilginçtir, deyim negatif anlamda kullanılmaktadır. Yani bütünlük beraberlik yaşamayan o kadar çok insan olmuştur ki demek ki böyle bir deyim oluşturulmak zorunda kalmış, günümüze kadar gelmiştir. Sürekli söylenilir durulur. İşin ilginç tarafı kişinin Müslümanlığı kendi adına yaşaması gereğidir. Din, kişinin kendi vicdanıyla yalnız kalmasını gerektiren her şeyden uzak, tüm dayatmalardan ve ısrarlardan arınmış spritüel bir durumdur. Kısaca Allah ile kul arasındadır diyebiliriz. Bu durumda birisinin kendi için Müslüman olması gerekmez mi? O zaman neden bu deyimden böyle garip bir anlam çıkıyor? Niye bu deyim negatif bir anlam içeriyor? Bir süre sonra bu deyim Müslümanlığın kardeşliğine gölge düşürmez mi? Yani bir Müslüman başka bir dinden biriyle bir şey paylaşmaz mı? Ya da biz birer birey olarak yalnız değil miyiz? Birbirimize karışmamız mı gerekiyor sürekli? İlginç değil mi? Bana ilginç geliyor.

Tarih Tekerrürden İbarettir

Bir başka deyim ise tarihin tekerrürden ibaret olması.Yanılmıyorsam haftalık haber dergilerinden bir yazar buna değinmiş. Affetsin adını da dergiyi da hatırlamıyorum.Fakat çok beğendim.Biz bir kere de anlamıyor olabilir miyiz de tarihi tekerrür ediyor sürekli? Bir kere de anlasak, çözsek, önlem alsak tarih tekerrür edebilir mi? Mesela Ya da ben kaybettiğim kiloları geri alınca ‘Ay tarih tekerrürden ibarettir!’ dersem komik olmaz mı? Olur fena değilmiş kullanayım ben bunu. O zaman içimizi rahatlatmak için kullanıyoruz biz bu deyimi. ‘Aman nasıl olsa tekerrür edecek ne yapsak boş’ durumu. Uğraşmamak , iteklemek belki… Bu deyimden de hiç hoşlaşmıyorum açıkçası. Lütfen kullanmayalım.

Gözden Uzak, Gönülden Irak

Külliyen yalan. Yıllarca gözümden uzak insanları özledim durdum. Ailem uzaktaydı onları özledim. En basit örneği ile. Şimdi yurtdışında ikamet ediyorum. İstanbul’u özlüyorum. Efendime söyleyeyim yine özlediğim arkadaşlarım mevcut. Kim bulmuşsa şunu demek izlemiş. ‘Birini unutmak mı istiyorsun kardeşim gözünden uzak dursun.’ Bunu duyan da inanmak istediğine inanmış almış başını yürümüş deyim. Atalar dedi diye hepsi doğru olacak değil ya.

En Büyük Aşklar Kavgayla Başlar

Sayın atalar gayet laubali bir şekilde küçük atın civcivler de faydalansın demek istiyorum. Benim kavgayla başlayan gördüğüm bütün aşklar genelde kavgalarla sona erdi. Şimdi büyük aşk deyişini ele almak lazım. Büyük aşktan kasıt kavgalı gürültülü ise kabul edilebilinir. Fakat benim bildiğim büyük aşk dillere pelesenk olan yılların yolların ayıramadığı aşk ise kavganın ne işi var bu aşkın başında? Sabah akşam vıdı vıdı kavga et sonra bir sabah kalk ve ‘Aman Allah’ım bu öfkenin yıllarca altında yatan kocaman bir aşk varmış!’ de. Arkadaşım ben izninle senin aklına şaşarım. Başına gelsin de görürsün diyecekler için; Gelmediğini nereden biliyorsunuz, hiç bilmişlik yapmayın efenim.. Aşk huzur işidir kavgaları sonuca bağlamaya çalışmayalım.

Daha hakkında yazacak bir sürü deyim var. Fakat gelin görün ki sayfalara sığmaz. Ama sizi daha fazla abesle iştigal etmek istemem... Hoşçakalın cicim…

Acı ama Gerçek; Uyarıyorum ‘Facebook’

2007-10-20T09:02:00.000+02:00

Arkadaşımı yine buldum; O zaman neden kaybettim?

Vallahi sosyolojik vaka ve geçmişle yüzleşme yeri bu ‘Facebook’. Üyeyim. Kim değil ki? Aklı başında arkadaşlar üye değil. Diğer kalan üyeler hepimiz bir grup deliyiz. Kaşınıyoruz mütemadiyen. ‘Ay! İlkokul arkadaşımı bulacağım, ay bilmem kim burada!’ Sevinip duruyoruz. Bir pokemonluk ki sormayın gitsin. Sanki yıllarca aramışım hiç bir şekilde ulaşamamışım bu insanlara, oturdukları evlerin kapılarını çalmışım da ‘Buradan taşındı yavrum demişler, gözlerim dolu dolu elimdeki adresi çöpe atmışım, yoluma devam etmişim…’ Grubu bile var sitede. ' Arkadaşlarımı aramadım sormadım, yıllar sonra facebook'tan buldum!' diye. Her yeniden rastladığım arkadaşımı bulunca bir sevinmek ki sormayın gitsin. Arkadaşın izini kaybetmek ne demek? Şimdi soruyorum. Kalan hayatımıza beraber devam etmeyelim demek değil midir? Çocuklukla kaybettiğimiz ve şimdi bulduğumuz arkadaşlarımızı konunun dışında tutuyorum. Ya karşılıklı olarak bilinçlice kaybettiklerimize ne demeli? Madem seve isteye kaybettin ne diye bulunca yine seviniyorsun? Gerçekten hiçbir fikrim yok. Aramızda saçma bir zihin deneyine kobay olarak katılıp hafızası silinen var mı? Ancak onlar kurtarabilir durumunu. ‘Hatırlamıyordum. Doktorum tavsiye etti. Adını soyadını bu siteye yaz geri kalanını acı tatlı millet zaten hatırlatacak!’ diye. Ben ki bir hafta önce söylediğim, yaptığım şeyleri sevmeyen, beğenmeyen bir insanım. Naçizane fikrim sürekli geliştiğim yönünde.Tarihimle yüzleşiyorum mütemadiyen. Ne derdim var bilmiyorum.

Geçmişle yüzleştiğimiz anlar alışveriş merkezinde karşılaştığımız ve yıllardır görmediğiniz arkadaşımızla yaptığınız ayaküstü bir sohbetten ibaret değil midir? Kötü anılarınızı da hatırlatıyor olabilir ama hemen atlatabilirsiniz. Facebook mu? 7/24 bu savaşı verirsiniz kimse tutamaz. Allah sabır versin.

‘Tag etme’ gözünü seveyim; Ben Beğendiysem Koyarım Kendim.’

Üye olmayanlara hemen özet geçiyorum. Artiz gibi çıkmak için geliştirilen yeni açılar tarihe gömüldü cicim.Tag derin bir felsefe. Benim bu durumu çözmem biraz zaman aldı. Arkadaşlarınız resimlerinizin üstüne adlarınızı yazıp profilinize koyuyorlar.Bu durum resimlerinizi bir online albümde toplamanız açısından güzel bir buluş. Çünkü bu güne kadar ‘Allah’ını seversen yolla cumartesi çektiğimiz resimleri diye msnden..’ diye yalvarmak zorundayken şimdi ‘Cumartesi ne de eğlendik hehehe..!’ albümü altında resimleriniz size ulaşıyor. Lamı cimi yok herkes böyle cicim. Buraya kadar güzel. Fakat arkadaşınız güzel çıkmış siz bir maymunsanız bittiğiniz an. Çünkü tagleyen insan kendi güzelse yanındakini pek umursamıyor. Bu durumda profilinize bakarken ‘Allah’ım ben gerçekten böyle miyim yahu?’ düşüncesi alıveriyor sizi.Kısa süre içinde başlasın temizlik. Tagleri kaldırmaya başlıyorsunuz. Profilinizden resim kalkıyor kalkmasına ama arkadaşınızın profilinde kalıyor.O da şansınıza artık. Arkadaşınızın inisiyatifine kalmış. Sizi seviyorsa kaldırıyor resmi, sevmiyorsa kaldırmıyor. (Aradığımız taş şu anda bir diğer arkadaşımıza ulaşıyor.). ‘E listendeki herkes arkadaşın değil mi? Zaten biliyorlar onlar senin maymun hallerini..’ diyecekler olacak.‘Ben bile görmek istemiyorum kendimi öyle..’ diyorum buradan bu ‘okur’daşlarıma. ‘Anlayın beni, boş bulundum yaptım bir maymunluk, geçti. Hafızalarda kalsa olmaz mı sadece?’

Daha da bitmedi. Mucit arkadaşınız size resim taglemeden önce size bir uyarı mesajı da gelmiyor. ‘Değerli kullanıcım bak arkadaşın bu resimleri senin profiline yapıştıracak izin veriyor musun, yakın arkadaşın mı vallahi kötü çıkmışın, ne yapalım facebook ailesi olarak ifadesini alalım mı?’ diye. Yok kardeşim facebook acımıyor. Akşam eve geliyorsunuz açıyorsunuz mailinizi arkadaşınız size 3 resim tagledi. Aman, Allah razı olsun. Acı gerçekle siteye girince karşılaşıyoruz. İkisi maymun biri idare eder. Ve şöyle düşünüyorsunuz ‘Facebook! Benim ifademi alsana oradan baştan, görmüyor musun neler yapmışım ?’ Bu yine siz yokken duvarınıza yazılan yazılarda da böyle. Bağımlılık nasıl oluşuyor şekerim? Böyle oluşuyor. Bilinçli yapılmış işte. Sürekli Facebook’ta neler oluyor? İşin yoksa takip et.

'Arkadaşınız Size Dansöz Gönderdi Nereye Koyalım? '

Koyalım kenara oynasın. Rakı masası beni deli eden bir eklenti. Rakı masası ekliyor herkes profiline. Bilmem kim ötekine rakı gönderiyor, beriki lakerda, hızını alamayan dansöz. Facebook cimrinin de işine geliyor. Samimi söylüyorum. Ben arkadaşlarımın böylesine bonkör olduğunu bilmezdim. Dansözler, saz heyetleri havada uçuşuyor. Bir ısmarlama hali ki sormayın gitsin. Yahu buluşsanıza deli misiniz? Yurt dışındaysanız, hasret çekiyorsanız tamam. İstanbul’da komşu semtten bir diğerine rakı gönderilir mi kardeşim, koşun gidin Nevizade’ye. Olmadı en yakınınızdaki meyhaneye danışın. Orada ısmarlayın dansözü, rakıyı. Madem arkadaşımızı eğlendirme taraftarıyız yine herkes karlı çıkıyor. Masanın bir ucundan diğerine bağırırsınız. ‘Haşmeeeet bu dansöz sana geliyor, sağol Kerimeee al ben de sana o zaman saz heyeti göndereyim..’ Ne şen ne şakrak bir ambiyans olurdu oysa ki. Beni de çağırırdınız.

‘Facebook’ta daha nice profilinizi kişiselleştirebileceğiniz durumlar mevcut. Katılabileceğiniz gruplar, dert ettiğiniz durumlar, ekleyebileceğiniz müzikler ve aklınıza gelebilecek diğer her şey. Seviyor insan, yurtdışından arkadaşlarınızı buluyorsunuz, kendinizle alay ediyorsunuz, arkadaşlarınıza latifeler ediyorsunuz, vakit geçiriyorsunuz, şaşırıyorsunuz, özlediğiniz arkadaşlarınızla hasret gideriyorsunuz, plan yapıyorsunuz.

Ne kadar süre üye kalırım bilemiyorum, belki de yakın zamana sıkılıveririm, siliveririm kendimi. Ama o zamana kadar acı tatlı anlarıyla facebooktayım. Seviyorum veledi. Keza eğlenceli ve komik. Facebook anlata anlata bitmez, zaten facebook konusu açılınca herkes bir şeylerden muzdarip ama bağımlı. Fakat gelecekte olacaklardan habersiz. Açıkça söyleyeyim;

Bir film sahnesi.

İç mekan, öğle saatleri.Beyaz bir muayenehane, aynı renkte bir koltuk uzanmış yatıyoruz.Başımızda doktor.Kendimizden geçmişiz.

- Doktor, rüyamda herkesi görüyorum, üstüme ismimi yazıyorlar, haberim olmadan defterime resimler çiziyorlar, sürekli dansöz çengi yolluyorlar..

- Eveeeeet. Şimdi siteye ilk üye olduğumuz zamana dönelim…

- Hangi site?

- Uzatma, konuşarak düzelmezsen, elektrikli poke’a alacağız seni mecburen.

- Siz de mi?

- Allah'ım...Ben de mi?

Evet, mübalağa sanatı ama asla bir Yiğit Özgür olamayacağım.

Haydi kalın sağlıcakla.. Işıkla, sevgiyle.. Öptüm hayatım. Geçmiş olsun cümlemize.

Dipnot: Şimdi yavaşça bloğu kapatın ve bu konuda atıp tuttuğumu kimseye söylemeyin. Facebook’ta beni gördüğünüzde yön değiştirin. Sessizce dağılalım.

‘V for Vendetta’ ve ‘Çarşı Pazar Baskısı’

2007-10-07T00:32:00.000+02:00

Filmi izledim. ‘V for Vendetta’.. İkinci defa geçen hafta, bir de geçen sene.. Toplamda iki kez, gerekirse tekrar. ‘V for Vendetta’ benim arkadaşımın bana doğum günü hediyesiydi. İlk izlediğimde uykusuzdum, yorgundum çok dikkatli izleyemedim. İkinci kere ise yakın arkadaşlarımla geçen hafta izledim.Öylesine kaptırmışız ki sonunda kendimizi tutamayıp altmışların Türk izleyicileri gibi oturma odasından alkış sesleri yükselttik.Kendimizi özgürlüğün asi kollarına bırakıp sokaklarda başroldeki aktörün maskesi ve kostümü ile koşmak, sağa sola ‘Vendetta’ yapmak zincirleri kırmakı istedik.

Nedeni ise yaşadığımız toplumsal stressin bir maske altında dile getirilişiydi. Farklılıkların yok edilmeye çalışıldığı ve terörle yönetilen bir hayat tarzı.Din üstünden birlik kurma, susturulma. Bir tek bizim korkmadığımızın tüm Dünya’nın şu veya bu sebepler keman yayı gibi gerilişinin anlatımı ve bunlar beraber karışan kıvırcık saçlar. Birilerinin hem panzehiri, hem de zehri elinde tutması ve böylece de Dünya’yı yönetebilmesi. Sorunun da çözümünün de yöneticilerin elinde olduğu bir devlet sistemi. Bize çok yakın ama uzak coğrafyalar.

Dünya korkunç bir baskı ile yönetiliyor.Sanki her şey bir pamuk ipliğine bağlıymış gibi. Diken üstünde. Birinin pimi çekmesi bekleniyor mütamadiyen.Dünya global olunca ülkemizde de işler böyle gelişiyor haliyle.Herkes birbiri ile tartışıyor.İki kutup, üç kutup yok, kutuplar yok. Farklı görüş açıları, daha çok bölünme mevcut.Yıllar sonra küresel daha da ısınmazsa tarih okuyacak hali kalan çocukların ağlayarak ve anlamayarak söyleneceği bir dönem. ‘Hocam ne olur 21.yüzyıldan sormayın çok karışık, anlamıyorum’ diyeceği.

Genelden aheste aheste özele geliyorum. Son zamanlarda oldukça stresli aylar geçiriyoruz. Mitingler, erken seçim süreci, cumhurbaşkanlığı seçimi derken sanki arkamızdan koşuşturan birileri varmışçasına şimdi bir de anayasa problemimiz çıktı. Yeterince tırsmıyoruz sanki. Zaten herkes birilerinden korkuyor.Biri ordudan, biri şeriattan, biri sağdan, beriki soldan bir kaos ambiyansı ki sormayın gitsin.Ve bu da bizim gibi farklılıkların çok olduğu bir ülkeye yapılabilecek en son kötülük. Karıştırmak. Diyelim ki yeni anayasa yürürlüğe girecek diyelim ki hiçbir şey olmayacak. Fakat bu hayali süt liman anlarda bile her şeye rağmen aynı zamanda gözden kaçırdığımız bir şeyler olacak. Bunlar da yeni Anayasa’nın yaratacağı yeni kahramanlar. İnsanlar Anayasayı bilmez. Kendi habitatlarında onlara sunulan özgürlükleri bilirler. ‘Ne yasak; ne değil?’. Anayasayı yorumlamak ve anlamak hukukçuların, uygulamak da demokratik devletlerin görevidir. Fakat Anayasa, değdiğimiz kitap öylesine nahifçe yazılması gereken bir kitaptır ki her maddede özgürlüklerin, başkalarının özgürlüklerine zarar verip vermeyeceği üstünde titizlikle durulması gerekir. Çünkü ufak bir delik bulunulursa, o delik genişler ve başkalarının özgürlüklerini yutar. Üstelik halkınız henüz yeterince eğitilmemişse vay halinize. Devletiniz yeterince zengin değil, halkınızın hala önemli bir bölümü açlık sınırında yaşıyorsa yine vay halinize. Çünkü her şey birbirini tetikler; arasında uçurumlar olan kitlelerde. Yeni Anayasanın da böyle bir problemi var. Mahalle baskısının üstünde. Çarşı Pazar baskısı. Birinin sokakta yürümek isterken, ötekinin de dini inancını yerine getirme isteği. Buraya kadar her şey normal. Fakat bu işler ne yazık ki altı kişinin bir araya gelmesi ile olmuyor. Herkesin buna hazır olması ve özgürlüklerinin bilincinde olması ile oluyor. Biz yeterince gelişik miyiz ki birimiz diğerin özgürlüğüne saygı duyarken diğeri de onunkine duyacak? Ne zaman başarabildik de şimdi başaracağız? Bu kadar gerilmişken nasıl hazır olabiliriz? Yeni kahramanlar çıkmayacak mı? Ali kıran baş kesenler. Neyin doğru olduğunu zorbalıkla öğretmeye çalışanlar? Benim moralim bu kadar bozuk değildi ta ki hafta başına kadar. Taksiye bindim. Evime geldim.Parayı vereceğim. Taksiciye parayı uzattım lütfen şuraya koyun dedi. Şaşırdım vereceğim para metal paralar yere düşebilir. ‘Neden ?’diye sordum acaba taksi şoförleri sahtekarlığa karşı yeni bir sistem mi gelişirdi diye merak ettim. ‘Kadın elinden para alamam abdestim bozulur’ diye cevapladı.Arkasından da adını ilk defa duyduğum bir mezhebi ekledi. ‘O mehzepten misiniz?’ Düzgün giyimli regüler bir vatandaş. Hayretler içinde adamın suratına baktım. Saniyelerce süren derin bir sessizlik. ‘Hayır değilim!’ dedim. Mezhebi daha önce duyup duymadığımı düşünüyorum, bahsi geçen mezhepten olunca ne oluyor; ne olmuyor onu merak ediyorum? Kendimi kötü hissediyorum.Üstümde bir suçluluk duygusu. ‘Bir el ne kadar baştan çıkarıcı olabilir ki?’ O an oradaki şaşkın benim. Çarşı Pazar baskısı dediğim tam da bu.Her şeyi geçtim. Bana göre tüm mezhepler İslam’a çıkar. Beni ilgilendiren kısmı konunun artık mezhep soruşturmasına gelmesi. Hiç de iç açıcı değil. Korkuyor muyum? Hayır. Sinirleniyor muyum. Bilmem? Ama canım sıkkın. Bundan sonra mezhebe göre taksiye binilecek? Sanmam. Ama birileri bunun olmasını çok ister, bu birileri de bizden değil.Bizim konuştuğumuz dili de konuşmuyorlar. Bu birileri Dünya’yı karıştırıyor. Onları da karıştırırlar. Ne demiş V for Vendetta adlı düşünce tarzı? ‘İnsanlar hükümetlerinden korkmamalı, hükümetler insanlarından korkmalı.’Aslen ‘İnsanlar Dünya’yı yönetenlerden korkmamalı, Dünya’yı yönetenler insanlardan korkmalı.’ İşte tüme de böylece vardım. Bir de V karakterimiz bir düşünce olarak gerçekleşirken insan canına kıymasaydı daha da bir sevinecektim de neyse.

'Sır' Nasıl Kullanılmalıdır?

2007-09-20T17:13:00.000+02:00

‘Sır’ adlı kitap gündemi günlerce meşgul etti. Kitapta ‘Pozitif düşünce teknikleri’ anlatılıyor. Bundan birkaç ay önce merakla kitabı elime aldım biraz karıştırdım, daha çok yeni başlayanlar için ‘pozitif düşüncenin önemi’ anlatılıyor. Fakat biraz yüzeysel bir anlatım tarzıyla. İlgileneler için güzel bir başlangıç fakat yapabileceklerimizin farkına varmak anlamında okyanusta küçük bir damla sadece. Bu nedenle fazlasıyla tabiri caizce ‘commercial’ bulup kapattım.’Secret’ i de unuttum gitti.Tam bu ‘sır’ konusunu kapattım sanırken şans eseri dvdsine denk geldim ve bu sayede insanların pozitif düşünceyi kullanacakları zaman neyi, nasıl, ne şekilde, kullanacaklarını da görmüş oldum. İnsan zekasının pozitif düşünceyi kullanış biçimi gerçekten ibret verici.

Bir klasiktir.Amerikalılar belgesel çekerken veya birilerini ikna etmek için çabalarken mutlaka anlatacakları şeyin faydasını görmüş birilerini vıdı bıdı konuştururlar. Özellikle satacakları bir egzersiz aletiyse karnı baklava - revani genç bir delikanlı, yanına da ondan kat kat kısa, kas yığınına dönmüş at suratlı bir kızı iliştiriverirler. (Allah’ın yarattığı değil bunlar kendileri kaşınmışlar bu nedenle dalga geçmek serbesttir) Bu yapmacık gençler bir yandan zamanında şişman olan sonradan doğru yolu bulduğuna inanan bir takım fit insanlarla konuşurken bir yandan da ex-şişmanların , ekrana öncesi sonrasını getirirler. Son zamanlarda rastladığım bu tip öncesi sonrası resimler de ‘karnını içeri çekmiş - çekmemiş’ resimleridir ex-şişmanların. Kanımca prodüksiyon şişmanın, zayıflamasını bekleyeceğine beş dakikada çekip montaj yapmıştır. Zamanında şişman olan da reklamdan para alacağım, komşuya hala kızına hava atacağım diye anlatır da anlatır. ‘Ay şöyle faydalandım, bakın böyle oldum, böyleydim, buna dönüştüm, günde sadece beş buçuk dakikada hayatım kurtuldu!’ tadında açıklamalar yapar. Uzatmayalım bu dvd’de de kitabın faydalarını görmüş kişiler sazı ellerine almışlardır.Önce pozitif düşüncenin faydasını gören bir adam konuşmaya başlar. ‘Park yerinde park etmek istediğim yer hep dolu oluyordu ve bu nedenle hep başka yere park etmek zorunda kalıyordum. Bir gün ‘secret’i okudum ve inanır mısınız ondan sonra hayatım değişti istediğim park yerini hep boş buldum!’ Şimdi benim güzel, eureka kılıklı kardeşim senin pozitif düşünce tekniğinden anladığın bu mu? Tamam Amerikalısın rahatsın, sıkıntın yok. Bu mu yani şu güzel hayatta dert ettiğin? Hadi onu bırak yüce Allah’ım sana hiç mi akıl vermedi? Madem bu tekniği öğrendin, daha güzel şeyler için kullansana ne diye abuk subuk şeylere sevinip bir de utanmadan anlatıyorsun derken içimden içimden, sinirim geçmeden bir başkası bir başka mutluluk anını anlatmaya başlıyor.Bu arkadaşın da borçları varmış, kitabı okumuş ve posta kutusuna sürekli çek gelmeye başlamış. Tamam doğru olabilir.Ama ya sen güzel kardeşim? Bu paralar kimden çıkıyor hiç mi vicdanın yok? Madem hepimiz pozitif düşüneceğiz, iyilik ve kardeşlik içinde yaşayacağız. Kimden geliyor o çekler? Kim para kaybediyor mütemadiyen bunu hiç düşünüyor musun? Yok. Hayal etmiş da parası olmuş da. Daha insani şeyler için kullanmak yok. Savaşlar bitsin, küresel ısınma dursun diye kullanan yok. Maşallah. Erkek arkadaş hayal ettim oldu, kahvem bu sefer istediğim gibi gelsin dedim oldu. Bu felsefe tüketim felsefesi değil ki ey amerikan insanı. Bu felsefe sonsuz sevgi verme ve karşılık beklememe felsefesi. Egoların yok olması gerektiğini savunan, herkesin özel olduğunu savunan, içimizdeki saflığı anlatan bir düşünce tekniği. Mercedes’im olsun diye kullanılmaz ki.

Demek isteyeceğim, bizim Dünya insanın daha çok işi var. Enerjinin gideceği yönü bile şaşırtır bu fani tüketim milleti. Ne yazık ki her şey gibi spritüel tüm kavramları da bencilce, birer tüketim malı olarak görüyoruz. Açgözlülüğümüzü doyurmak adına kullanıp atıyoruz. Diyeceğim kitabı okuyanlara ve gerçekten bu işlerle ilgilenenlere; Enerjimizi dünya ve gelecek için kullanmamız gerek.Nasıl olsa bize geri dönecektir. Karma yani. Ne ekersen onu biçersin. Zor ama başarılabilinir.İnanana, inanmayana da saygım var. Yeter ki tüketmeyelim, üretelim.

Tatildeyim...

2007-08-16T21:42:00.000+02:00

Beş altı günlük Çeşme kaçamağı bana yetmedi... O kadar tez yaz, stressli seneyi geride bırak.. Bir çeşmeyle kapatmam ben bu yazı... Yunan arkadaşlarımın yanına,Yunanya'ya tatile gidiyorum.. Sonra onlardan ayrılıp Bodrum'a derken dolaşa dolaşa geleceğim.. Eylül ortalarını bulurum.. Ben yokken cumhurbaşkanı seçilecek, ben yokken belki ünlü mankenimiz hapsihaneden çıkacak ve bakalım gündemini kaybeden magazin gazetecileri ne yapacak? Ben yokken burası biraz boş kalacak.. Döndüğümde devam edeceğim. Bu sefer daha sıkı, daha çılgın.. Vallahi söz. Hele şu yorgunluğu bir atayım iyice... İçimden geldi yazayım dedim.... Umarım özlenirim, özlenmezsem parçalarım...

Nazar boncuğu mu? Tatil takıntısı... Nazar değmesin diye... İşimiz gücümüz yok seni mi kıskanıcaz demeyin, hepinizin topyekün üstüne alınmasına gerek yok.. Kötü bakan alınsın bana yeter... hıııhhhh..!!! Öptüm.

Satılık Namuslar

2007-08-14T12:11:00.000+02:00

‘Türkiye’de dekolte giymek serbest mi sanıyorsunuz? Bazı gelir gruplarına göre serbest yoksa her isteyen giyemez!’ Çok iyi Türkçe konuşan, Türkiye’de yaşayan, İstanbul aşığı Amerikalı bir hanım bizim ülkeyle ilgili yaptığı çıkarımı söylüyor bana ve benim gibi diğer yerli yabancı gençlere. Buz gibi bir sessizlik sarıyor etrafı. Düşünüyorum, haklı.Banliyöde oturan Fidan’ın dekolte giymesiyle beraber başına gelecekler, iyi aile kızı Fidan’ın başına geleceklerle yakından uzaktan alakalı değil.Sonuçta birinin bacağı açıktır, diğerinin bacağı itinayla kırılır.Hanımlar birbirleri için giyinirler derler. O da doğru. Birinin dekolte giymek istemesi karşı cinsle yakından uzaktan her zaman alakalı olmayabilir. Kendisi, kendine güveni, kendini iyi hissetmesi için bir tercih sebebidir bazı zamanlar. Ahlaklı veya ahlaksız, ‘Dekolte giyene bağlıdır’ gibi tüm bu yargılardan ayıklayarak yazmaktayım. Gerçekten istediği gibi hareket etmek, nasıl istiyorsa öyle davranmak, tamamen kişinin sahip olduğu konumla bağlantılı mıdır?

Ne yazık ki evet.

Konu biraz karışık bu nedenle akut olarak örnek sunuyorum. Çok ünlü ve hali vakti yerinde olan bir ailenin kızı, önce yaşadığı fanus hayatından evli bir erkekle beraber anılıyor, giydiği dekolte kıyafetler herhangi bir standart Türk kızının giymeden önce düşünebileceği türden kimi zaman. İstediği gibi yaşıyor. Karışanı yok.Namussuzlukla suçlanmıyor. Sonra giydiği kıyafetler nedeniyle bir kesimin moda ikonu oluyor. Ta ki bir başkası çıkıp daha iddialı giyinene kadar ve moda ikonu tacını elinden alana kadar. Modern hayat onlara göre oldukça Avrupai ve hedeflenen serbestlikte. Kafalarına estiği gibi yaşıyorlar. Fakat aksine onlara öykünen daha düşük gelirli bir kızın onlar gibi davranması sonucunda hayatının büyük bir ihtimalle cehenneme dönüşeceği aşikar. Durum aslında gözüktüğünden daha derin. Diyelim ki ailenin entelektüel kapasitesine göre modern insan yaşamı da şekilleniyor; Ülkemizde para el değiştirdiğinden beri hangi çok zengin aile, daha mütavazi olan bir aileden daha eğitimli? Para kazanımı arttıkça, kitap okuma da ivme mi kazanıyor? ‘Yooo! diyenleri duyar gibi oluyorum!’ Demeyeceğim çünkü daha bir şey okurken kendi kendine yazara konuşarak cevap verenini görmedim. Ama bence hayır. Parayla, dünya görüşü birebir kesişmiyor.Ya görünen modernite dediğimiz giyim kuşam kültürü? Dünya’nın hiçbir yerinde de durum böyle olmadığı gibi ülkemizde de değil. Tek farkı diğer avrupa ülkelerinde kişi maddi konumu ne olursa olsun istediğini giyip, istediğini yaparken bizde bu durum ekonomik şartlara endeksli.Kısaca, eğer yeterince zengin değilseniz namusunuza daha çok sarılıyorsunuz. Namus sizin için bir tabu haline geliyor. Ama zaten haliniz vaktiniz yerindeyse kafanıza estiği gibi yaşamak normal. Kaçımız eskiden namussuzlukla suçlanan birinin cebini doldurduktan sonra hanımefendi veya beyefendi sınıfına yükseldiğini duymadık?

Namus, içi ne olarak dolduruluyorsa, herkese göre çeşitlilik gösterir.Benim kanaatime göre namus denilen şey, bir beyin işlevidir.Biri namusluysa yalan söylemez, insan aldatmaz. İnsanları dolandıran, kandıran, yaralayan, arkalarından kumpas çeviren herhangi biri benim için bir hayat kadınından çok daha namussuzdur. Ama görünenden bahsedecek olursak, ülkemizde görünen namus kılavuz istemez, parayla endekslidir.Durum böyle olunca daha çok kan davası çıkar. Bunun eğitimle önüne geçilebilinir.. Ama göründüğü üzere maddi güçle de geçiliyor. Çarpıcı bir diğer örnek sunulacak olunursa ülkemizde kan davalarının çokça olduğu, gerilikle suçlanan ve bu nedenle kaderine terk edilen bir bölgesinde artan estetik ameliyat talebinden sonra yapılan bir araştırmadan bahsedebiliriz.Bu araştırma da gerçekleşen estetik ameliyatların tamamen başlık parasını yükseltmek için genç kızlara yapıldığını ortaya koyuyor.. Varın gerisini siz düşünün…
Sonuç olarak, kimse modernite dekolteyle mi ölçülür gibi klişe sözler söylemesin öyle ya da böyle bir şekilde ilinitili... Fakat modernite vücuden ve süperfisyal aydınlanmadan çok beynen aydınlanmada.. O kadar karışık ki bağlayamıyorum bile nereden girdiysem bu konuya... Herneyse, bol ışıklı günler, az karmaşalı ve daha dürüst bir toplum dilerim. Sinirlendim sanırım... Sakin... Sakiinn.. Tamam geçti.

'The Future Muhtar’; İtinayla meslek bulunur

2007-08-09T06:10:00.001+02:00

Yaz ayları… Hiçbir yoğunluk yok, hiçbir yere yetişmek zorunda değilim… Disiplin deseniz hak getire.. Tadını çıkarıyorum.. Daldan dala, daldan dala.. Arkadaşlarla görüşmek babında yani başka bir anlamı yok … Aslında fırsat bu fırsat deyip bir şeylerle de uğraşıyorum uğraşmasına…İlgi duyduğum işlere yöneleyim yeni bir şeyler öğreneyim diye…Yine de o kış aylarının bilmem ne yetiştiri, bu sınava giri, yarın proje teslimi var gibi gereksiz kendimle hır gır günlerim kayboldu, mazi oldu… Her şey güzel de mezun olmaya henüz alışmış değilim.. Hatta geçenlerde gördüğüm rüyada eksik dersim kalmış diye tekrar okula çağırılıyordum.. Arada sırada hatırlatılmasa eylül sonunda okul yollarındayım. Nasıl bir öğrenci psikolojisiyse gitmek bilmiyor. Bana göre hala öğrenci, etrafa göre mezunum.Bir başka inanışa göre bana göre süt onlara göre çikolata durumu…

Durum öylesine garip ki… Geçen hafta muhtara gittim… Muhtar, muhtarlık hayatında beni iki kere gördü, görmedi beni bir acayip sever.. Sohbet, belge melge derken yanında yıllardır oturan genç adam ki yıllardır daha ayakta görmedim… Benim için bir yarım insan, bir dosya arayıcısı, sıkılmaktan bitap düşmüş kişilik, gençliğini ikemetgah kağıtları arasında kaybetmiş delikanlı ama hala ısrarla mizah gücünü korumaya çalışan biri… Bir belge için mesleğimi sordu. ‘Mezun oldum!’ dedim. Kendimce sevindim, muhtara döndüm.. Gence göre, - ki bir isim bulmak lazım ‘Future muhtar’ diyelim. - normal karşılandı bu durum. ‘Mezun olmuş olmaz, meslek lazım’ dedi.. İşte o an bu cümle kafamın içinde yankılanmaya başladı ‘Mezun olmuş olmak olmaaaaazzz, olmaazzz…’ Sakince kafamı future muhtara çevirdim.Aklımda düşünceler… ‘Onu olmak istiyorum, ama berikiyi de olmak istiyorum tadında…’ Çocuğa açıldım, açılacağım…Belki bu kararsızlığımı dile getirirken iki damla gözyaşım akacak, belki biraz güleceğiz, belki de ayağa kalkıp ‘üzülme’ diyecek, sırtıma vuracak.. Yarım bir insan olmadığı anlaşılacak.. Biraz kolonya serpecek elime…Bu saniyeler süresince aklımda bir sürü gereksiz soru… Yerimde gidip geliyorum. Baktım ki ‘future muhtar’ ile bakışma süremizin bu seferlik sonuna geliyoruz, uzatırsam başka bir anlam doğacak, kısa yolu seçmeye karar verdim. ‘Bilmiyorum’ dedim.. ‘Boşta gezen kabul edilebilirse onu yazın!’ Future muhtar bu tip arsız, kendince sempatik gençlere alışık olacak ki soruyu patlattı. ‘Ne mezunusun?’ Onu biliyorum Allah’a şükür ‘Reklam’ diye atıldım .. Future muhtar pası aldı daktiloya attı. ‘Tamam yazıyorum, reklamcı…!’ İşte o andan itibaren ilk defa bir devlet belgesine reklamcı olarak kaydoldum. Reklamcı reklamcı oturuyorum yerimde.Biri gelse sırf ‘reklamcı’ kısmını duysa çalıştığım şirketi sorsa, ona da açıklamak zorunda kalacağımdan - ki yurdum insanı meraklıdır, bir seferinde ne okuduğuma binaen ‘reklamcılık okuyorum!’ dediğim bir taksiciden ‘Öyle mi hangi reklamlarda oynadınız?’ sorusuna karşı duyduğum isyan ve şaşkınlıkla karışık tespitimi de pekiştirmiştim. - o günü gibi öyle bir süre bön bön bakacağım. Çok geçmedi, bu kabus dakikalar sona erdi.. Teşekkür edip ayrıldım muhtarlıktan ve geri kalan işlerime devam ettim. Kendi kendime düşünüyorum şimdi…Kararsızım deyip duruyorum aylardır. Bir muhtara gitmek aklıma gelmedi. Mesleğine karar verememek de neymiş sen veremezsen devlet verir kardeşim… Bir de iş bulamıyorum diye ağlıyor herkes.. Reklamcıyım işte kapı gibi belgem var. Ben karar veremedim o ayrı.. Future muhtar sponsorloğu çerçevesinde gerçekleşti. Kristal kirazım elmam da olmayabilir, gidip geldiğim bir işim. Müşterime yaptığım bir kampanyam olmayabilir.. Reklamcı mıyım? Evet! Darısı diğer kararsızların başına.. Yaza devam, yazmaya devam, muhtara selam.. Öptüm cicim. Belgede reklamcı gider…

Oy Alamadığım Vatandaşlar..

2007-07-30T03:02:00.000+02:00

Erken seçim oldu fırtınalar koptu derken bir seçimi daha geride bıraktık… Bu konu hakkında yeterince konuşuldu.. Sıkıldık, bunaldık. Herkes bir şeyler söylüyor yine.

Ben ise iktidar olan partinin teşekkür ilanını okudum onun etkisindeyim hala. Reklamcılık ve kampanya nasıl olurmuş. Metin yazarlığı ne demekmiş feyiz almak lazım.. ‘Aziz milletim…’ diye başlayan yazı gümbür gümbür akmakta… Devam ederken gözüme oyunu AKP ye oy vermeyenlerle ilgili bölüm takılıyor. Şöyle diyor bu muhteşem edebi eser; ‘Demokratik tercihini AK PARTİ den yana kullanmayan vatandaşlarıma da seslenmek istiyorum…’ Allah’ım diyorum.Geliyor şimdi…Açacaklar ağızlarını yumacaklar gözlerini.Hiçbir şey durduramayacak. ‘Çağlayan da çağladınız Tandoğan’da gürlediniz. Hı ne oldu?... Vatandaş baksana mecliste kaç kişiyiz saysana…’ Her şeye hazırım. Bekliyorum.Umduğum gibi çıkmıyor. Zarif liderlerinden esinlenerek sanıyorum, bu seferlik affediyorlar. Gayet kibar yazıya devam ediyorlar ‘… Sizin sandıkta verdiğiniz mesajı da almış bulunuyoruz’ Bu sırada iyice geriliyorum. Keza AKP ye oy vermeyenlerden ben dahil sandığa mesaj atanını duymadım. Ben de belki sadece üç keredir oy kullanıyorum ama pusulanın yanına mesaj yazarsam oyum geçersiz sayılır biliyorum. Sandık bu..Noel baba mı ecnebi çocukları gibi 'Bu sene çok uslu durdum Sayın Deniz amca, Sayın Cem abi ..' bilmem ne diye lafa girelim? Gerçi yazının en tepesine 'Teşekkürler türkiye nice ak yıllara demişler...' ama ben ne bileyim baştan söylesinler o zaman.. Ayrıca hadi mesaj attık diyelim.. O kadar mesajı nasıl okurlar bir haftada çözmüş değilim. Garip duygular içindeyim..Aldılar milletin mesajı. Aldılar. Meydanlara döküldü millet almadılar, yazı yazıldı almadılar. Kesin şimdi aldılar. Devam ediyorlar. ‘…Lütfen müsterih olunuz; oyunuzu kime vermiş olursanız olun, oylarınız bizim için değerlidir’ Beni yine bir panik alıyor. Şimdi acaba ne konuda müsterih olmak gerekiyor diye düşünmeye başlıyorum bu sefer. Keza Uzan’a oy uzatan mazotun bir ytl olmasını ister, chp’ye oy atan laiklik korunsun ister…Bu liste böyle gider.. Belki ben bisiklet istiyorum? Hangi konuda müsterih olacağım konusunda hiçbir fikrim yok. Genel anlamda mı müsterih olayım? Mesela küresel ısınma ne olacak? Ya gemicik nasıl açıklanacak? İnsanların ideolojileriyle oynanması son bulacak mı? Ya bana bisiklet alınacak mı? Lost’dakiler adadan kurtulacak mı? Ne kısımda müsterih olacağım? Birkaç paragraf sonra yazı sona eriyor.. Yazının aşağısında bir isim, bir imza arıyorum. ‘Aziz milletim’ diye lafa giren kişi kim belli değil. Altında imza yok, isim yok.. Bu yazıda fikirlerini dile getiren lider, elbet sayın Erdoğan. Ama tahminden öteye gidemiyorum.

Bu partiye bulaşmasın kimse bence.. Aniden gemicik alan liderleri var, sandığa attığımız mesajı alıyorlar, yazdıkları yazının sahibi esrarengiz.... Sonunda da sloganlarını görüyorum bir ışık gibi parlıyor.. ‘Durmak yok yola devam’… Buradan anladığım yazıyı yazan Jack. Bizim Jack. İyice korkuyorum. Her yerle bir bağlantı var. ‘Hit the road Jack…! O zaman.. ‘…and don’t you…’ Herneyse.

' Lost ' Oldum

2007-07-10T03:17:00.000+02:00

Sanki ortalıkta dizi yokmuşçasına bir ‘lost’dur gidiyordu. ‘Ben de hevestir geçer izleyene kadar’ diye düşünmekten bir türlü izlemeye başlayamamıştım. Bir sohbet başlıyor; numaralar, yok efendim senaryoda gelecek hesapları… Gürültü patırtı, insanların ne konuştuklarını anlamıyorum. Benim bildiğim adaya bir uçak düşer, oradakilerin de başından maceralar geçer. Geçenlerde nedir dedim bu kadar günlük işleri bırakıp senaryo düşündürecek durum, gürültü… İstedim ilk sezon dvdlerini hele bir anlayalım diye. Almaz olaydım. İlk sezonun sonuna gelmek üzereyim son cd mi bekliyorum. Beklemek değil acı çekmek adeta. Ben kimi neyi böyle bekledim bilemiyorum.Belki de biliyorum. Karıştırmayalım. Konumuza dönelim.Beklemekle beraber bende bir senaryo üretmek, bir ukalalık, bir kafa karışıklığı tam anlamıyla bir ‘catharsis’ yaşamaktayım. Adada kim deli, kim değil belli değil. Kim iyi kim kötü klişeleri yok. İlginç numaralar, durup dururken ana karakterlerden birinin ölmesi, berikinin bilmem nesi… Anlayamıyorum, çözemiyorum. Geçen gün izlerken aklıma geldi izleyenler bilirler. Başlarına ne gelirse ormanda gelmekte. Bu lost olmuş arkadaşlar da sürekli ‘ye bizi canavarlar, bul bizi belalar’ diyerek ormandaki kamp yerinden sahildeki kamp yerine üçer beşer, bazen de yalnız gitmekteler. Korku filmlerinde vardır. Hani mutlaka bir şeyi ararken dağılırlar da teker teker avlanılırlar, birlikten kuvvet doğar politikasından haberleri yoktur sanki. Bu arkadaşlar da canları sıkıldıkça – hadi yaptıkları keşif maceralarını saymıyorum – ellerde papatyalar dolaşmaktalar. Senaryoda bundan yürüyor zaten. Sahilde kalsalar konu yok, vallahi yok. Öylesine kaptırdım ki bugün arkadaşımla kahve içerken geçen adama ‘Vay amma da John Locke’a benziyor!’ diye düşünürken buldum kendimi. ( Hala izlemeyen akıl sağlığı yerindeki arkadaşlar için dizideki ana karakterlerden biri diyebilirim) Utanmasam gidip soru soracağım. Benim de şansıma dizide insan güzeli arkadaşlarımız var geçe geçe John Locke a benzeyeni geçiyor diye de düşünüyorum şimdi. Fena kaptırdım.

Velhasıl, ben de fikirlerimi yürüttüm de sağ olsun senaristler bana çalışıyormuş gibi ne yapsam çürütüyor. Diyorum ki adada başkaları varsa belki de öbür taraftalar iki yandan tim oluşturup ormandan geçeceklerine adayı ters istikametlerden yürüyerek sahilden keşfetseler diyorum; ada öyle dolaşılacak gibi değil bir sahnede arka planda görüyorum, ada değil adeta ülke.Yok, bu adam kötü diyorum, iyi çıkıyor şimdi yine şüpheliyim kötü olabilir. İyi ki boş zamanıma denk geldi ve yalnız değilim biliyorum. Benim gibi deliren çok. Senaryolar üretiliyor. Senarist olsam çıkıp bizi rahat bırakın diye basın açıklaması yapacağım. İnsanlar o kadar çok şey üretti ki bunlardan biri olmalı mutlaka. Zira geriye bir şey kalmadı. Sonunda öyle çıkarsa bir zeki ben biliyordum diye çıkıp sinir edecek adamları. Zor iş. Ama aynı zamanda çok keyifli. İşin ilginç tarafı da ilk defa rastlıyorum. Hangi bölümde ne olmuştuyu anlamak çok zor. Hep bambular ağaçlar. Aramak taramak lazım. İnsan geriye dönünce de ‘lost’ oluyor. Daha izlemeden önce duymuştum.Adadakiler aslında toplu hayal görüyorlar, adada değiller, uçak düşmedi denmişti bir yerde . Ben şüpheleniyorum biz hayal görüyor olmayalım? Mesela böyle bir dizi olmayabilir mi acaba? Oraya doğru gidiyor çünkü… Evet, imdat?!

Biz İnsan Değil Miyiz?

2007-06-27T00:41:00.000+02:00

Yurtdışına gidenler bilirler, bir haftaya kalmaz vatan özlenmeye başlanır.Vatanımın suyu havası, osu busu.. Bülbülü altın kafese koymuşlar da çılgın bülbül 'yine de vatanım!' demiş misali.

Döner dönmez de hemen kıyas yapmaya başlarız. ‘Var mı böyle döner, ah şu boğaz gibisi var mı?’ derken aynı zamanda daha havaalanına girişte bekleyen taksiciler insanı döndüğüne pişman eder adeta. Oraya koş, buraya koş, telsizi bırak, bağır, el kol hareketleri. Taksiye binince korna sesleri ardından sokaklardaki karanlık ve ışık yetersizliği çeker dikkati.

Aylarca memlekette durmaktan fark edemeyiz.Ama bizim ülkenin daha kat edeceği çok yol var. Şu an mesela yine yurtdışındayım.Geçen seferler de dahil olmak üzere tanık olduğum iki olay ise artık kıyaslamayı falan bir kenara bırakıp ‘Ben insan değil miyim?’ noktasına vardırdı beni… Öyle hallerle karşılaşıyorum ki bizim ülkedeki hayatımın tamamen mucizevi şekilde sürdürdüğümü fark ediyorum.

Geçenlerde yürümekte olduğum sokak ambulans sesleriyle yankılandı. Sanırım sıcaktan.On dakikada bir ‘aiiii bi bi bip’ sesleri duyuyorum.Fakat bu sefer olay 20 metre ilerde cereyan ediyordu. Karşı koyamadım - Türk’üm ben durur muyum?- Hemen durup donuk bakışlarla olayı izlemeye koyuldum. Ambülans olay mahaline yanaştı. Dört adet turunculu adam koşarak ambülanstan indi. Yerde yatan baygın zata yöneldiler.Baygın zattın etrafında ne bir kalabalık ne de fikir veren kişiler mevcut. Öylesine bir disiplin söz konusu.Vatandaş bilinçli. Sanki birisi bayılırsa ne yapmaları konusunda kitapçık dağıtılıp sınav yapılmış. Dört turunculu adam, sağdan baktı, soldan baktı aldılar bir yelpaze adamı serinletmeye başladılar. Önce inanamadım. Kendi kendime ‘Bir akrabası yok mu şuna bir ayran uzatsın!’ dedim. Sonra aklıma ayranın bizim icadımız olduğu geldi. Kendi kendime sevineyim mi üzüleyim mi bilemedim. Ardından ‘Başka bir akrabası yok mu bu kardeşe iki gazeteyle şöle püff püf rüzgar yapsın!’ dedim zira bu düşüncemi kendim de beğendim. Bizim ülkede yerde yatan trafik kazası geçirmiş adama ambulans gelmez, buradaki vatandaş gezinirken bayıldı diye dört adam gelmiş yelpaze yapıyor. Ayılınca da moralini yerine getirmek için belki bir şov sergiler, koreografi yaparlar diye bekledim ama yanıldım. Ayılmadı, sedyeye kondu hastaneye götürüldü. Artık eğlence hastahanede devam eder.

Açıkçası bu tanık olduğum ilk şok edici hikaye değil.Geçen sene yine aynı şehirde tramvay bekliyorum. Belediyenin bir arabası geldi yine dört turunculu adam alev topu gibi araçtan inerek bir levhalı direğin etrafını kırmızı bantla sardılar.Yine sağdan soldan bakıyorlar. Ben de durmuş onlara bakıyorum. Sanırım bir kere daha beni böyle bakarken yakalarlarsa uyum sağlayamadığım için sınır dışı edileceğim. Herneyse, harç getirdiler. Ölçtüler, biçtiler. Öyle bir havaları var ki ‘Allah’ım diyorum kesin şu an bir şey icat etmek üzereler ve bunun ilk tanıklarından biri benim !’. Birbirleriyle konuşmalar, elleriyle çenelerini sıvazlamalar.Yahu alt tarafı yamuk direğin altına biraz beton döküp düzeltecekler.Yapacakları o kadar az iş var ki bunu bile çok önemli bulmuşlar.Tramvay bekleyen seyircileri de var deymeyin keyiflerine.

Gelişmiş ülkelerin gündelik sorunları bunlardan ibaret. Şimdi ise karşımda ana haber yangın söndürme çalışmalarını izliyorum. Bir sürü görevli görevsiz insan, korkunç bir panik, sağa sola koşuşturuyorlar. ‘Buraya gel, oraya git, hiyuu holüüüü!’.Tamam vatanımı seviyorum, hiçbir turunculu adam içeren ülkeye de değişmem ama, biz insan değil miyiz? Nedir bu organizasyon eksikliği? Bu ülkede ilk defa mı yangın çıkıyor? Bıraktım yamuk levhayı, bayılan vatandaşı. Ünlü bir şairi belediye çukuruna düşüp ölmüş bir vatanın çocuğu olarak en azından basit şeyler istiyorum. Mesela bir yer dört kere kazılmasın, yangına ilk defa çıkmış muamelesi yapılmasın. İnsan haklarının ilk maddesi olan 'Yaşama hakkı' mız korusun.Valla açıkça söylüyorum böyle olursa alacağım geleceğim turunculu adamları. Zaten canları sıkılıyor burada. Seyircimiz de bol deymeyin keyiflerine.

Kuzey Irak ve Hamlet

2007-06-21T20:43:00.000+02:00

‘Olmak ya da olmamak…’ der Hamlet.. ‘…İşte bütün mesele bu!’. Shakespare’in ölümsüz eserlerinden biridir, herkes tarafından da söylenir durur. Kimi zaman ‘Shakespeare’i de biliriz gerekirse kullanırız!’ diye, kimi zaman sohbetlerde konular tükenince. Türkiye’nin Kuzey Irak’a girişi de işte böylesine Hamletimsi. ‘Girmek ya da girmemek!’ işte tüm mesele bu.

Gözlerimiz dolu dolu şehitlerimizi, mehmetçiklerimizi yolcu ediyoruz günlerdir. Bir değil, iki değil. Yıllardır her akşam haberinde gözlerimiz şehit babalarında ‘Bir oğlum daha var o da memlekete feda olsun!’ diyen. O memleket ki karnını aç bırakmış kimi zaman, o memleket ki hastahane koridorlarında sıra bekletmiş, köyüne yol götürememiş. Ama öylesine aşkla dolduran insanı, işte öyle bir tutkuyla sevilen.O baba bir evlat feda etmiş, isteseler belki de bir başkasını.

Popülizm önümde ben peşinde değilim.Oldum olası da hiç sevmem. Sadece üzülüyorum, ve üzülen herkes gibi düşünüyorum, konuşuyorum.

Ben çocuktum Mehmetçikler geçerdi ekrandan kırmızı al yıldızlı bayrağımıza sarılmış, ben büyüdüm mehmetçikler geçiyor hala..Ya ben yaşlandığımda? Bitecek mi?

Bugünlerde bir tartışmadır sürüyor. Kuzey Irak’a girmeli mi girmemeli mi? Ordu onay bekliyor, devletin eli kafasında düşünüyor, mehmetçikler geçiyor yine sıra sıra al yıldızlı tabutlarla… 'Gireceğiz Amerika karışmasın!' deniyor, ültimatomlar veriliyor, nutuklar çekiliyor 'Kimse bizi tutmansın!' diye haykırılıyor, Kuzey Irak konuşuyor da konuşuyor, mehmetcikler geçiyor yine sıra sıra al yıldızlı tabutlarla…

Çocukları biliriz…Tüm yaramazlıklarını sonlandırdıkları tek an anne veya babalarının onları karşılarına alıp parmak salladıkları dakikalardır. O sırada dudak büküp dinlerler, en masum hallerini takınırlar, gözleri dolar. Korkarlar yahu korkarlar.

Peki bu nasıl bir durumdur ki Dünya’nın en güçlü ordularından birine sahip olan bir ülkenin askerleri Kuzey Irak’a gireceğiz derken, gözünü karartmış her zamandan daha çok hazırken; PKK hala ısrarla canımızı yakabiliyor? Neye güveniyor? İşin içinde art niyet aramamak imkansız. Kafamda düşünceler… Bize tuzak mı kuruluyor?

Aslında tüm bu kargaşanın içinde birileri Kuzey Irak’a girmemizi, dipsiz kuyuya düşmemizi mi istiyor? ‘Hayır!’ derken aslında herkesten çok mu istiyorlar girmemizi.Bu nedenle mi acıtıyorlar yüreğimizi daha çok.. Bu nedenle mi içimizi öfke ile dolduruyorlar, susmuyorlar? Bu yüzden midir devlet bir türlü izin veremiyor Kuzey Irak’a girişi.. Geleceğe mi güvenemiyor? Nedir süren tüm bu oyun, nedenlerin altında yatan nedenler… Girmek ya da girmemek… Tıpkı Hamlet’te dönen tüm entrikalar gibi… Bitmeyen bir oyun, bir bulmaca…

Kafamda sorular.. Aklımda düşünceler… Ve Mehmetçikler geçiyor yine sıra sıra al yıldızlı tabutlarla..

Nil ‘Yetenekli’gil

2007-05-29T21:18:00.000+02:00

Nil Karaibrahimgil’i çok severim.İlk albümünden itibaren de dinlemekteyim.‘Bütün kızlar toplandık’ şarkısında henüz yuva talebesi olan kuzenimle zıp zıp zıplamakta, ‘Vahdettin’ şarkısını dinlerken hüzünle karışık kek gibi sırıtmaktayım.Ve naçizane fikrim bir müzik dahisi olduğunu yönündedir.Kimilerine göre gerek stili, gerek şarkı sözleri itibariyle hafife alınsa da muhteşem notaların sahibi kendisidir.Üstelik hiçbir şarkısı birbirine benzemez, gerek dans gerek sakin parçaları olsun dinleyicisini bir yerden alıp öteki yere bırakır.Seyahat ettirir.Eğer ilerde beste yapmaktan yorulacak olursa, bugüne kadar yaptığı şarkıların enstrümantal bir albümünü çıkarmalıdır diye de düşünmekteyim, eminim değeri daha iyi anlaşılacaktır.

Türkiye’de bir stildir yıllardır süregelir.Şarkı yavaşsa sevgili için ölünür veya sevgili ölmelidir.Neşeliyse terk eden çatlatılır ya da taktım koluma yeni sevgilimi hey de hey şeklinde ilerler.Ne yazık ki hayatla dalga geçilmez, ya bir harap olma hali ya da sürekli bir tabiri caizse şappi halidir.Bu bizim ülkece biraz arabesk oluşumuzdan kaynaklanabilir.Çünkü aşklarımızı da diğer her şey gibi normalin ötesinde yaşamaktayız.Duygu insanları mıyız neyiz, sürekli kendimize zarar vermekteyiz. Ya sevgimizden ölmekteyiz olmadı öldürürcesine sevmekteyiz. Nil bu açıdan büyük bir eksikliği tamamlamaktadır.Duruma daha hümanist daha ‘gelir geçer bunlar moralini bozma!’ kıvamında yaklaşmaktadır.Yani aşkından ölürken bile hayatla dalga geçmektedir.Ya da eğlenirken ağlamaktadır.Yani müzik piyasasını tüm bu prototipleştirmeden ve tekdüzelikten çıkarmaktadır.Bu yüzden takdir edilesidir.Çünkü tüm o şarkıların altında bir karakter yatmaktadır ve kanımca her farklı ses gibi - şiir yazmayı sevmeyen, tüm kinini perde arkasına itip sevmeye çalışsa da başaramayan, kötü şiir üstadı blogçudan - bir armağanı hak etmektedir.

Gelecek günler bizi bekler.
Belki Nil bu duruma yeni bir şarkı ekler.
Onu bir gün elbet erkekler de dinler.
Çok havaya girmesin yemesin ekler.

Demokrat Parti

2007-05-27T20:21:00.000+02:00

Erkan Mumcu’yu dinliyorum, her açıklamasını.Ülkenin en kritik günlerinde ortaya çıkıp bir şeyler söylüyor.Ardından ‘Ama bizi dinlemediler!’ sonra bir şeyler daha söylüyor, ardından ‘Ama bizi dinlemediler’ kendisinin şarkıcılık kariyeri yok bir politikacı.Durup durup yeni albümü çıkmış sanatçılar gibi beni dinlemediler deyip sahneden ayrılıyor.

Lider olarak göremiyorum kendisini bir türlü. Daha çok ‘Lider oldum da başıma bela aldım!’ havasında.Sanki bir konuşmasında ortaya biri çıkacak, ‘Erkan ne konuşuyorsun bıdı bıdı..! diyecek, ‘O da arkadaşlarla toplanmıştık da biz…Pardon!’ deyip kürsüden inecekmiş gibi gözüküyor.Turizm bakanlığı sırasında bir konuşmasını dinlemiştim. ‘İşte bunu yaptık, şunu yaptık hele bunu şahane yaptık!’ diyen bir tutuma sahipti şimdinin aksine. Biliyorum meclisteki koltuk sayısı az, pek umursanmıyor diğer partilerce.Ama farkındayım, Sayın Mumcu’nun takındığı pırlanta gibi çocuk durumu sayın Erdoğan’ın takındığı ağır abi durumundan sonra özellikle dikkat çekiyor. ‘Biz efendice anlatıyoruz kimse dinlemiyor olsun, biz böyleyiz!’ hali.

Ardından Sayın Ağar ile partileri birleşiyorlar. Öylesine şen bir parti oldular ki durup durup sarılasım geliyor, neden bilmiyorum.Gündelik yaşamlarında Sayın Mumcu koşarak Sayın Ağar’ın yanına gidip ‘bunları bunları dedim’ derken Sayın Ağar da kafasını okşayarak ‘Ama seni dinlemediler’ diyormuş gibi sanki. Zaten ben Sayın Ağar’ı da anlamıyorum.Sürekli ‘
Ben aslında her şeyi biliyorum da keyfim yok bugün açıklamayacağım…’ havasında seyrediyor, öylesine rahat öylesine net tavırlar içinde kendisi.Sanırım parti olarak ciddi ciddi alay ediyorlar.Bir de Sayın Ağar’ın ülkenin bundan sonraki yirmi yıllık seyriyle ilgili bilgileri elindeymiş gibi bir havası var.Sayın Mumcu ile bugün birleşmiş yarın ayrılacakmış gibi duruyor ya da nasıl söylesem bilemiyorum sanki ortadan kaybolacakmış gibi bir garip. Merak ediyorum, çok ilginçler.Ben mi alaycı günümdeyim demokrat parti mi bir garip, bilmiyorum.Bilsem de beni dinlemeyecekler ki.

Yok Artık!

2007-05-19T20:50:00.000+02:00

Ülkemiz dalgalandı da durulmuyor, erken seçim yaklaşıyor. Yazlıkçılar balkondaki malzemeleri salonlarına tıkıp İstanbul’a gelecekler.Bodrum gençliği ‘Eller Havaya’yı yarım keserek şehre intikal edecek, yaylacılar şehre inecek,belki de Cem Uzan sayesinde yazlıklardan eve dönüş bir dakikaya inecek.Mailler dönüyor. ‘Şehrinizde oy verin, sakın tatile gitmeyin!’.Yurtdışı tatilleri iptal ediliyor, yurtdışında ikamet edenlerden bazıları oy vermek için ülkeye dönüyor, ülkemiz 22 Temmuz'da muhtemelen en kalabalık gününü yaşıyor. ‘Anne Türkler!’ durumu bir nevi.Avrupalılar bunu fırsat bilip geri dönenleri almaz mı bilmem, hazır hepsi ülkede kapatalım kapıları mı derler, şüpheliyim.Politik analizimi de yapmayacağım bugün, ileriki günlere saklıyorum.Sağ birleşti, sol birleşti, kaleye mum diken kazandı elini çeken oynamadı.Bu konular şimdiki yazımı ilgilendirmiyor.

Beni ilgilendiren kısmı bana mail yoluyla gelen rahatsız edici resim.Hepimiz ülkemizin huzura kavuşması için elimizden geleni yapıyoruz, ses çıkarıyoruz, eleştiriyoruz.Bu durumdan muhakkak birileri kazanç sağlıyor.Görüyoruz.Hepsini bir yana bırakıyorum.Gelen maillerden birinde yer alan resmi eleştirmeye başlıyorum.

‘Tatil programını değiştirmeyen hanımlar, giysilerini değiştirmeye hazırlasınlar’. Bu mail kızlı erkekli herkese gönderilmiş.Tahminimce ‘foward’ halinde yayılan mail herkes tarafından cinsiyetsizce okunuyor.Maili açınca resme bakakalıyorum ve ağzımdan şu cümle çıkıveriyor ‘Yok artık!’. Hadi oy vermeyen kadınlar kıyafetleri değiştirdi, erkekler napıcak? Onlar hiç etkilenmeyecek mi? Bu ülkede kadınlar zaten oy kullanmıyor mu? Mitinglerde en çok hanımları ve çocukları görmüyor muyuz? Bu korku politikası ne kadar sürecek? Bir de neden hanımlara bu kadar yükleniliyor? Biri 'Kapanacaksınız!' diyor, öteki 'Kapanacaksınız korkun!' diye bağırıyor.Aramızda kaç kadın ‘Ben denize gireceğim Haşim, bronzlaşmam lazım sen at oy gel!’ diyecek? Bunu diyen kadın ertesi gün mayolarının yerinde ‘Wellcome to the darkside we have cookies’ yazan paket halindeki siyah çarşafları mı görecek? Oydan gelen Haşim ‘Dedim sana Yaprakgül oy vermedin böyle oldu!' mu diyecek? Olmaz böyle şey.Üstelik bu konu bu kadar yüzeysel bir konu da değil.İçeriği var, ötesi var.

Kıssadan hisse insanlar korkmaktan, korkutulmaktan sıkıldı, böyle ürkütücü mailler göndermek de herkesi daha da fazla korkutuyor ve ürkütüyor.Korkmayalım, korkutmayalım. Kadınlar oy verdi, verecekler, görevlerini yapacaklar, benim de dahil olduğum cinsiyetin daha fazla sinirlerleriyle oynanmamalı.Bu korkudan kar sağlayanların çoğalması önlenmeli.

Not: Madem böyle yaratıcı arkadaşlar resimler hazırlıyor ve insanlar korkuyla yönlendiriliyor; ben de o zaman hanımlara karşılık erkekleri korkuturum.El ele tutuşarak korkmaktan bitap düşerek kardeş kardeş oy vermeye gideriz. Üşenmedim yaptım bakınız: 'Tatil programını değiştirmeyen beyler tatil görüntülerini değiştirmeye hazırlansınlar!' . Erkekler daha çok korkmazsa bi daha bu resimle ilgili konuyu açmam.(Zaten söyleyeceklerim bitmişti! Hıh!)

Yurdumun Entelektüel Degustatörü

2007-05-12T11:45:00.000+02:00

Kırk yıllık ‘Merlot’ ya (Merlo), Merlot diyerek söze başlayacak olan yurdum entelektüeli az sonra bizi şarap hakkında bilgilendirecek. Önce, şarabın kalitesini nasıl anlayacağımız hakkında aydınlanacağız. Söze şöyle başlıyor.‘Şarabın rengine, kokusuna bir de tadına bakacaksınız!’. Rengini rengine bakarak , tadını tadarak, kokusunu da koklayarak anlayacağımızı da belirtiyor.Boş gözlerle kendisini izliyoruz. Saygı duyuyoruz.Görünüm itibariyle bildiğimizden daha farklı şeyler söyleyecek gibi durduğundan sabırla dinliyoruz. Söylemiyor.

Birinci dersimiz burada bitiyor.Ardından koltuğundan kalkarken şu cümleyi söyleyiveriyor. ‘Çocuklar Bach çalsam sizi bozar mı?’ Şömine karşısında oturmuşuz, hepimizin elinde şarap, sohbet ediyoruz. Bach bizi bozacakmış gibi gözükmüyor, kendisine güvenimiz sonsuz.Entelektüelimize bizi bozanın kendisi olduğunu söylemek istiyorum aradan sıyrılıp.Söylemiyorum.

Bir arkadaşımız geçen aylarda bizi tünele yakın bir bara götürdü .Mekan sahibi sözde entelektüel bize bir şişe Merlot getirdi.Durumdan oldukça memnun ikinci şarabımızı istedik.İkinci şarabı getirirken farklı bardaklar da geldi.Ben aynı şaraba devam edeceğimizden bütün iyi niyetimle bardaklar değişmese de olur diye düşündüm ve bunu dile getirdim.Kendi sonumu hazırladım.Yurdum şarap sevenine de yapılabilecek en büyük hakareti yapmış oldum.Bununla kalmadım şarabı kalem tutar gibi değil su bardağı gibi tuttuğum için azarlandım. Kısaca ben şarap severin gözünde kara listeye alındım. Arkadaşımla kendi aramızda şakalaşmaya başladık.Ben ‘Şarabın rengini anlamak için altına çakmak tut!’ diyerek arkadaşımla şakalaşırken bahsi geçen entelektüel degustatör bu fırsatı kaçırmadı, tok bir kahkahayla konuya girdi. ‘İsterseniz size biraz şarap hakkında bilgi verebilirim!’.

Ülkemizde entelektüel görünüm kazanmak istiyorsak yapacağımız şeyler çok basit.Bunlar kitap okumak ve değişik ilgi alanlarına sahip olmak dışında yapılabilecek her şey olarak da nitelendirilebilir.Entelektüel olma hali bazı bölgelerimizde; şarap hakkında biraz bilgi sahibi olmak, uzun bir kazak ve siyah bir jean eşliğinde varolan göbeği saklamak, bir şövalye yüzüğü takıp saçlarımızı omuz hizasında olması ile eş anlamlıdır. Daha değişik tiplemelere de gidilebilir. Ama fakat mutlaka üçgeninde, ukala olmak, biliyormuş gibi gözükmek, sakin olmak, nahif el hareketleri kullanmak, konuşurken arada durup sanki az sonra Montaigne’nin denemelerinden alıntı yapacakmış gibi gözünü havaya dikmek (bakın ne kadar da entelektüelim), tok kahkahalar atmaktır.Bir de Bach’tan Vivaldi’den haberiniz varsa buyrun tacınızı verelim.

Yurdum insanın yaratıcı olması ile birlikte ilişkilendirilmiş bir takım tabular var.Örneğin çok sevdiğim bir karikatüristin röportajını okurken rastladım. ‘Türk filmi izliyorum.Güleyim eğleneyim diye değil gerçekten ağlayayım diye…’ tadında açıklamalar yapmış.Ardından ropörtaj hakkındaki okuyucu yorumlarını okuyorum. ‘Kişisel zevkleriyle yaptigi isin birbiriyle (tarz olarak) zerre ilgisi yok.’ gibi şok etkisi yaratan bir açıklama görüyorum ve doğal olarak sinirleniyorum.Yaratıcı işle kişisel hobileri ilişkilendiren yurdum insanına mı kızayım, yıllarca bize ait her şeyden beslenmekten yoksun, kültürümüzü bayağı bulan karakterlerin yarattığı yapay entelelektüeliteyi mi suçlayayım bilemiyorum.

Yaratıcılıktaki en büyük ipucu, ortaya çıkan fikrin hepimizin aklına gelebilme ihtimalidir.Herkes kendinden bir parça bulduğu işleri sever. Değerli bir hocama göre, bunu ben düşünmüştüm dediğimiz ne kadar çok iş varsa o işler o kadar popüler olur.Katılıyorum.Bunu da yaratmak için ortak bir kültürden beslenmek, gözlem yapmak gerekir.Yani zamanında popüler işler yapmış olduğu düşünülen adamlar daha gizemli olabilmek için ne dinlersiniz sorusuna ‘acid jazz’ diye cevap verirken aslında evinde hepimiz kadar Orhan Gencebay dinlediğini söylememiştir ve olaylar çığırından çıkmıştır.Şimdi herkes adı sanı bilinmeyen ne kadar çok grup keşfederse o kadar özel olabileceğine, farklı kültürlerin tozlanmış raflarından çıkan ne kadar eser varsa göz ucuyla seyir eyleyerek entelektüel görünüm kazanmaya çalışmaktadır.Bu şovanizmi de bayağı ve basit bulanlara karşı da garezleri sonsuzdur.Bunu itiraf edebilmek de zordur çünkü o zaman yaratıcı bünye farklılığını yitirmiş olur.Bu durum magazin programlarını izlemiyorum diyen bünyenin, sürekli belgesel kanallarında dolaşması iddiası kadar yapaydır.Kıssadan hisse herkes özeldir, herkes yaratıcıdır.Bunun için kimsenin dinlemediği şeyleri dinlemek, okumadıklarını okumak gerekmez.Kazınacak yaldızı olmamaktır yaratıcı olmak, baştan aşağı dore olmaktır.Hem karakter hem de görünüş itibariyle.Gerçekten hiç sevmiyorum.Gözüme gözükmesinler.

Sarko Uyur, Blogcu Uyumaz!

2007-05-09T21:01:00.000+02:00

Gün geçmiyor ki Dünya dengeleri ve politika hakkında yeni haber almayayım.Fransa’nın pek bir olaylı başa gelen ve hemen hemen bizimle aynı dönemlerde seçim süreci işleyen namıdiğer taze cumhurbaşkanı Sarkozy çiçeği burnundan düşürmeyerek Malta’ya tatile gitti.Seçilmesi kadar iki günlük tatili bile olay olan Sarko, yakın arkadaşından ödünç aldığı yatıyla koylarda salına dursun çayımızı alıp dedikodumuzu yapalım.

Hatırlarız, bundan iki sene önce Fransa’daki göçmenler ayaklandı.Göçmen terimini pek doğru bulmuyorum keza zamanında ‘Sömürülmüş ve daha sonraları Fransızların burun kıvırttıkları işleri yapmaya niyetlenen umutlu bir grup’ tanımlaması daha doğru olur.Tek suçları ise atalarının Fransız olmaması.Üstelik bu de yetmiyormuş gibi tüm kuzey Afrika göçmenleri ‘beurre’ terimiyle anılıyor.Bu duruma biz de dahiliz; yani oradaki Türk göçmenler.Meali ‘Tereyağ’.Pek çok endüstriyel ülkede bu tartışma mevcut.Önce yerleşiyorlar, sonra da çok çocuklu bir politika izlediklerinden sinir bozmaya başlıyorlar.Suç oranı artıyor, iş alanları kapılıyor, devletler aniden duruma ayıyor ve alıyor gidiyor bir milliyetçilik bir ırkçılık durumu. Tahmin edilemez mi işlerin böyle olacağı? Edilir de o zaman bu durumdan kim çıkar sağlayacak? Devreye politika giriyor. Sarkozy ise bu iş için biçilmiş kaftan. Öylesine bir zat-ı muhterem ki ayaklanmalar sırasında iç işleri bakanı olarak başrolde oynamış, söylenmedik söz, argo, deyim bırakmakmış, bu sayede Fransızlardan alkış almıştır.Bakmayın Sarko’nun görünümüne aslen göçmen bir ailenin karışık kökleriyle bezenmiş bir arkadaş.Ata, ata Fransız değil yani, buram buram 'Dediğim dedik, astığım astık' bir karakter kendisi. Olayların patlak verişi tamamen laiklik kavgası olarak algılansa da o da daha derin.Laiklik tartışması bizim hükümet tarafından cımbızla alınıp çekildi ama arkası var.Ayaklanma, biriken tansiyon, polisten kaçan iki gencin elektrik trafosu akımın kapılarak can verişiyle ivme kazandı.Sonra da aldı başını gitti.Keza Sarkozy güvenlik önlemlerini arttırmak isterken muhalefet, ayaklanmayı sosyal ve entegrasyondan sorumlu örgüt ve derneklerin fonunun kısıtlanmasına bağlıyordu.Kısaca aslında Sarkozy korkuyordu, göçmeler daha çok korkuyordu.Sarkozy ülkede hızla güçlenen islami hareketin ve finansmanın önüne geçmek istiyor, göçmenler buradaki yansımadan ırkçı sinyaller alıyordu.Kısaca ben bu durumu böyle anladım, anlamadıysam da şaşırmam.Keza Dünya karışık.

Fakat çıkardığım sonuç şu; Dünya ikiye bölünmüş durumda.Müslümanlar ve Müslüman olmayanlar ve ne yazık ki tek gerçek bu.Bu yüzden Türkiye’nin geçirdiği laiklik kavgası pek işlerine gelmiyor.Bu sebeple durup durup laiklik tartışmalarına öyle ya da böyle burun sokuyorlar.Çünkü kendileriyle çelişmek istemiyorlar.Çizilen Müslüman tablosu gerici ve ürkütücü.Peki bu tabloyla çelişen tek ülke hangisi? Tabii Türkiye.Bu durumda kasıtlı olarak Türkiye’ye çemkirmek, sinir olmak bir nevi moda akımı.Peki başrolde yine kim var? Canım, Sarko!

Zamanında cumhurbaşkanlığına seçilmiş tüm Fransız politikacılar gibi değişir mi değişmez mi bilmem.Sarkozy yükselen bu popüler tavra ilaç gibi gelerek seçilmeyi başarmış ve daha sonra ipleri salacak olabilir.Kısaca küçük bir çelme, bir oyun kurmuş olması muhtemel.İşin içinde olmayan ülke de yok belki de Amerika.Fakat Konu öyle ya da böyle özeti çıkarılacak gibi değil.Son gelişmeleri esas alırsak, daha ilk hafta ile gözüme takılan iki detaydan bahsedebilirim ve kapatabilirim şimdilik bu defteri.Birincisi Fransa’nın ikinci dünya savaşından çıkışını kutladığı günde tatile gitmesi, ikincisinde cumhurbaşkanlığı zaferini faudel eşliğinde konserle kutlaması. Meraklısına not: Faudel magripli bir arkadaşımızdır ve şenlikte sahne almıştır. Şimdi benim mi kafam karışık? Sarko’nun mu? Faudel’in mi? Çıldıracağım.

İyi ki Bahis Oynamıyorum

2007-04-30T07:25:00.000+02:00

Ben bu hafta sonu karar verdim. Bu ülkede iki dans etmeye gelmiyor.Cuma günü öğleden sonra meclisteki görüntüleri izlerken uyuyakaldım.Keza bütün milleti germeyi başaran fakat kendisi her türlü durumda soğukkanlılığını korumayı başaran sayın Arınç, meclisteki CHP'li vekillere oy işlemi sırasında ‘Kalkın oradan, kalkın efendim sizi görevlendirmedim ben!’ diye söylenmekteydi.Aynı zamanda diskocular chplileri salondan çıkarmaya uğraşmakta, Arınç da uykumda olduğum için sonradan öğrendiğim yoklamaya chplileri yazmak derdindeydi.Sayın Arınç’ın gittikçe sakinleşen sesi sanki ülkemde harikulade bir huzur varmışçasına öğle uykusuna yatırdı beni.(Kendisine not: Eğer gün olur da politikadan vazgeçerse, masal anlatıcısı olarak iş bulabileceğine inanıyorum, gerçi değişik bir şey yapıyor sayılmaz.) Her neyse, kalktım dışarı çıktım.Yurtdışından gelen misafirlerimi eğlencelere götürdüm. Türkiye’nin son durumlarını sordular, takip ediyoruz dediler.Söylendim de söylendim.Dinlediler.Gece geç saatlerde eve geldim.Ne var ne yok diye msni açtım.Bir öğrendim ki TSK gece on birde bir bildiri yayınlamış.Tabii, bildiri. ‘TSK muhtıra yayınladık demedi.Biz diyoruz muhtıra diye.Belki hiç memnun değiller muhtıra diye yorumlanmasından nereden biliyoruz?’ Lafını da Habertürk’un yayın yönetmeni Melih Meriç’ten çaldım.Hakkını yemeyeyim.Kendisini bu aralar çok sık takip ediyorum.Nedendir bilmem gencimiz Haberturk’de bilgisayar bozulsa ekrana çağırılan bir isim.Özel hayatı yok, sanırım uyumuyor da.Değerini kavramaya çalışıyorum. Öyle incileri oluyor ki bazen kahkahalara boğuluyorum, bazen de ‘hımmm’lıyorum.Böylesine şen ve enerjik bir arkadaşımız.Kendisinin, bu yorumuna kadar bu globalizm darbesidir, asker demokrasi zarar görmesin diye yapabileceğinin en hafifini yapmıştır ama vallahi darbe gibi bir şey bu diye konuşmaktaydım.Utanmıyorum da dile getirmekten fena yorumlar değilmiş.Melih'in optimistliğinden etkilenmişim demek ki. Zaten herkes kendinden o kadar emin konuşuyor ki bir ben resimdeki maymun gibi sürekli şaşırma halindeyim.

Asıl konu ki şimdi balıklama girmek üzereyim, girdim.Hafta sonu bütün işlerimin yanı sıra gelişmeleri de takip etmem ve ne tahmin ettiysem aksinin çıkması.

Ben de bu durumu şöyle yorumladım. Blog işini bırakıyorum.Hayır, yanıldınız şaka, latife, bırakmıyorum.Milyonlarca insan mitinglerde toplanıyor hükümet bir geri adım atmıyor, iki tahminim arkadaş çevresinde yanlış çıktı diye blog mu bırakacağım, hayır TMSF el koyana kadar devam.Yorumum ise şudur. Öncelikli olarak Sayın Gül adaylıktan çekilmeyerek, AKP'nin kararlılığını ortaya koymuş, seçimlerde daha fazla oy almak için uğraşmayı planlamaktadır.TSK’nın yayınladığı bildiri Anayasa mahkemesinin kararını etkiler mi bilmiyorum.Ama kanımca AKP anayasa mahkemesinden çıkacak kararın, cumhurbaşkanlığı seçiminin halkın yapacağı yönünde olduğuna kesin gözüyle bakıyor.Bu yüzden de karizmayı çizmemek için, nasıl olsa iptal olacak seçimler, asılmaya devam edelim arkadaşlar diye düşünerek seçimlerden oy bekliyor.Bu sırada Sayın Erdoğan evinden pek fazla dışarı çıkmayarak, hanımına Sayın Arınç’ı şikayet etmekle meşguller. Çağlayan çağlıyor.Bu sefer medya günah çıkarıyor.Mitingin barışçı, demokratik bir yürüyüş olduğu nihayet anlaşılıyor.Bu durum da kanımca kalabalıklar açısından tarihe geçiyor.Böyle giderse seçim olacak gibi görünüyor.Yabancı basın beni çok şaşırtıyor, sanırım zaten ülke gergin bir de biz sinirlendirmeyelim diye düşünmüş olacaklar ki alttan alıyorlar. Pazartesi oldu .Birinin beni politikadan uzaklaştırıp tamamen tezime yönelmem konusunda ikna etmeli.Yoksa durum fena, bir de Allah’ım sen bu sefer tahminlerimi tuttur, rezil oluyorum mütemadiyen.

Belgesel Tadında

2007-04-27T07:56:00.000+02:00

Pearl Jam'i duymayan yoktur. Duymayan varsa, kankasına sormadan önce duyan olmasın diye sağa sola bakar.Çünkü 'tikiiii tikkiii' diye bağırıp, 'ho ho ha ha!' diye gülen arkadaşlar belirebilir etrafta.Kimse, böylesine bir cehaletle mimlenmek istemez. (Bloğun orta yaşlı işinde gücünde okuyucuları için; 90'lı yılların başında meşhur olmuş dünyaca ünlü grunge bir amerikan gurubudur diye de özel bir not düşüyorum.Bu iyiliğimi unutmayın.) Neyse konumuza dönelim.Grubun sıkı bir hayranı olmasam da doksanlı yılların sonlarında yayınladığı klibini, geçen aylarda bir arkadaşımın sayesinde ilk defa izledim.Nasıl daha önce hiçbir yerde görmedim diyerek de kendimi esefle kınadım.

Aslında animasyon klip olan video, grubun insan evrimine bakışı yönünden kanaatimce alternatif bir belgesel tadındadır.Dikkatli gözlerden kaçmaz özellikle günümüzde pek daha bir manalıdır sanki.Grup, sisteme gayet anlaşılır bir şekilde belki de biraz rahatsız ederek çemkirmektedir. Fakat nasıl bir yaman çelişkidir ki aynı sistem ve evrim sonucunda kendilerinin klibine ulaşmakta, şarkılarını dinlemekteyiz.Ünlü bir mizahçımızın da kola tasviri yaparken söylediği gibi 'Acı, çok da şekerli, içerken de boğaz yakıyor.İşte hayatın gerçek tadı!'

Konuyu uzatmadan şunu da belirtmek isterim videoyu bilemem kaç kez izledim. Fakat benim dikkat noksanlığımdan mıdır? Yoksa klibin özelliğinden midir bilmem her seferinde başka bir detay farkettim. Haydi bakalım, iyi seyirler. (Orta yaşlılar sözüm yine size. Sesini kısın da başınız şişmesin. Gerçi öyle de tadı çıkmaz ama neyse. Bu iyiliğimi de unutmazsınız artık.) Büyüklerimizi sayalım, küçüklerimizi sevelim.

Disko Meclis

2007-04-24T21:20:00.000+02:00

Beklenen an gerçekleşti.Sayın Gül, yurtdışı arenalarında belki de Mr.Rose, cumhurbaşkanlığı için aday olarak gösterildi. Aslında görünürde en güçlü adaydı fakat kafamız o kadar karıştı ki akıl edemedik.Çocukluğunda gazoz satmak için sesi çok ince bulunan ve bu yüzden şimdi milletvekili olarak gördüğümüz Abdullah Bey'in ne, neden sesinin kalın olmadığından dem vurup isyan edeceğim, ne de ha Ali ha Veli aday diyeceğim.Ha sayın Erdoğan çıkmış köşke, ha sayın Gül. Bir fark gören beri gelsin.

Abdullah Gül sadece sempatik durarak hem başbakan olmuş, hem de cumhurbaşkanı olacak yegane isimlerden biri.Üstelik Sayın başbakanla da varolan kanka münasebetleri itibariyle de
birinin noksanlığında bir diğeri oluyor politik arenalarda.Öyle ki ilerde torunları bir araya gelirse diyalogları ‘Biliyor musun benim dedem, senin deden başbakan olana kadar başbakan olmuş!’ ‘Öyle deme Rükmettin benim dedem senin dedeni cumhurbaşkanı adayı olarak açıklamış’ sohbetleri ile şekillenecek.

Bu sevgi dolu arkadaşlık bir yana, benim takıldığım nokta Abdullah Gül’ün politikadaki en ballı karakter olmasının yanı sıra aynı zamanda adaylığı koyduğu açıklandığında mecliste kopan disko etkisi.Mecliste bugüne kadar kavga gördük, masalara vuruluşunu gördük, her şeyi gördük de cumhurbaşkanlığı adayı açıklandığında meclisi diskoya çeviren milletvekillerini ilk defa görüyoruz.Bu nasıl bir sevinç veya yaranma sevdasıdır ki ‘Gül ıp tıs ıp tıs!’ diyen bir topluluk milleti temsil etmektedir.Cumhurbaşkanlığı adaylığı açıklandığında yapılacak tek şey alkışlamak gerekirse ‘Bravo!’ demektir.Bu kelebek etkisi misali disko etkisi de nedir? Anlayamadım.

Sayın Gül tez zamana cumhurbaşkanı seçilebilecek ve Çankaya’ya ilk defa eşi türbanlı bir politikacı çıkacak olabilir.Milletvekilleri, sevinç gözyaşlarını tutamamış olabilir.Ama madem milleti temsil ediliyorsunuz ‘Türkiye seninle gurur duyuyor!’ sloganları atarken de bu durumdan memnun olmayan milyonlarca kişinin de olduğunu hatırlayarak bağırınız.Milletin hali hazırda varolan yarasını kaşımayınız, kutuplaştırmayınız, sinirlendirmeyiniz.Her şey öğreniliyor da, iş politika olunca duygularla değil mantıkla yaşanması gerektiği öğrenilemiyor sanırım.

Yeni Moda Hayırlı Olsun; Milenyum Mitingleri

2007-04-23T21:30:00.000+02:00

Son birkaç aydır yurdum genci mitinge doymaz oldu.O miting senin bu miting benim dolaşmakta.Meşhur arkadaşlık sitelerinin forumlarında eskiden ‘Hafta sonu konserleri, terk edilme, aşık olma, cici kızlar, serseri erkekler…’ başlıkları açılırken şimdi yanı sıra ‘Pazar günkü mitinge gidenler, mitingi destekleyenler, cumartesi mitinginde ezilenler, sessiz kalıp köstekleyenler’ mevcut.

Miting furyasının bir ferdi olarak konuya bölünüyoruz, bizi birbirimize düşürüyorlar, kutuplaştırıyorlar gibi bir düşünce açısı ile baktığım kadar biraz da fark edilmeyen bir tarafı olduğunu düşünerek yaklaşıyorum.

Mitinge gitmek artık eskisi kadar ürkütücü değil, aksine adeta bir sosyalleşme, bütünleşme, bir bayram durumu. Toplum olarak yıllar sonra bu sefer daha coşkulu, daha yaratıcı mitinglere imza atıyoruz.Bunlar güzel gelişmeler.Fakat, işin acı tarafı bu durumun içinin hızla boşalmakta olduğu.Örneğin, Sevgili sitedaşım, Yicit geçenlerde bir popçu veya mankenin hobi dakikalarını sivil toplum kuruluşlarının yürüyüşlerine katılarak doldurduğunu duymuş.Bunun üzerine zaten bu akım ile ilgili kafa patlatmakta olan ben kesin yargıma da yakınlaşmış bulundum.

Bu da Miting ve Moda kavramı.

Toplum olarak eğlenmeyi sevsek, her fırsatı istem dışı bir şekilde göbek atmaya çevirsek de benim korkum ‘miting’ kavramının bir modaya dönüşerek bir şekilde sarpa saracak olması.Mitinglerin, demokratik hakları savunmak için doğal bir yöntem olduğu gerçeği herkesin belleğine tekrar yerleşmesi ne yalan söyleyeyim hoşuma gidiyor. İşin şimdiki durumu güzel.Herkes koltuğundan kalkıyor, seksen sonrası apolitize olmuş gençlik tekrar politikaya giriyor.Orada burada piyasa yapacağına, gidiyor mitingine piyasasını yapıyor hem derdini anlatıyor, hem de 'Biliyor musunuz ben şu mitinge gittim!' diyerek havasını atıyor.Olumlu bir gelişme.Fakat modayı biliriz, azıcık durur sonra değişir.Bir diğer deyişle 'politika'yı hayatımızdan çıkardıktan sonra boşluğunu tüketimle doldurduk.Bu da bizi tüketim canavarları haline dönüştürdü. Bu nedenle de mitinglere de tüketmek üzerine yaklaşıyor olabiliriz.Bu da ya mitinglerin modası geçerse diye de düşündürtüyor insanı.Ya bir süre sonra mesaj iletilen kişi ‘Zaten bunlara toplanmak için bahane lazım!’derse.Kendimizi bu sefer nasıl ifade edeceğiz? Bunu da düşünmemiz lazım.

Bu hafta sonu cumartesi Kyoto mitinginin yanı sıra, pazar günü de Çağlayan’da, Tandoğan mitinginin İstanbul ayağı gerçekleştirilecek.Kısacası, iki gün üst üste miting yapılacak ve işin ilginç tarafı iki mitinge de hemen hemen aynı kitleler katılacaklar.Bu insanlar yorulacak, bir mitinge katılacak olanın haliyle bir diğerine katılacak hali kalmayacak, mitinglerin topladığı kişi sayısında bu nedenle bir düşüş yaşanacak.Sürekli mitinge katılanlar, arada bir miting yapmanın verdiği coşku, birikmişlik ve enerjisiyle sarılmayacak belki de bu defa. Ama olsun en azından kimse susmayacak.Kimse fısıltılarla konuşmayacak.

Bakış açımın bir tarafına göre güzel günler gelecek, tartıştıkça konuştukça.Diğer bir bakış açım biraz karamsar, biraz karışık.

Şu Kadarcık İlişki

2007-04-17T02:15:00.000+02:00

Geçen hafta bir arkadaşım nişanlanmış, bir diğer arkadaşım evlenmiş, diğerinin haftaya telli duvaklı gelin olacağından televizyondaki reklam kampanyası algımda seçilerek gözüme takıldı.

Reklam kampanyası ‘Şu kadarcık Atasay Reklamı’.Yıldızı ise Şebnem Dönmez. Kendi tabiriyle ‘touchable celebrity’.Reklamda sayın Dönmez’in tek taşımı kendim aldım, kendi başıma kendim taktım isimli soft feminizm şarkısı dalgasından bihaber, tek taş delisi olmuş bir genç gelin adayı olarak görmekteyiz.Çıldırmış kız, reklamda görünen hali vakti yerinde olan gençle bir akşam elinde çiçekle dolaşmaktadır.Beni ne kadar seviyorsun sorusunu sözde kıvrak zekasıyla ‘Her şeyden çok dünyalar kadar!’ klişesi sayesinde atlatan genç adam hiç ummadığı anda hapı yutar.Bu da tek taşçı genç kızın parmağının ucunu genç çocuğun gözüne sokarak ‘Şu kadarcık sevsen yeterdi!’ demesi ile gerçekleşir.Çocuk, ‘Niye o kadarcık, o kadarcık sevsem de yetiyormuş muymuş, boşuna mı çok sevmişiz?’ Bu kızlara ne oluyor?’ Bakışlarını gözünden geçirerek yolda tek başına kalır, arkasına döner ve ‘ınınınıın ınnnnn’ Atasay dükkanı ile karşılaşır.Fakat damat adayı gencimiz bu tip muhtemel arsızlıklar mı, zeka yoksunluğundan mıdır bilinmez mesajı anlamadan yoluna devam eder.

Kampanyanın devam reklamında genç çocuğu bir restoranda görürüz.Çocuk belli ki evlenme teklifi yapacaktır.Garsonu ayarlar, önceden provasını yapar..Sinir, stress, çıldırmış kız ile restorana gelir.Burada çocuğun hali vakti yerinde olma tezi iyice güçlenir.Bu çocuğun iş güç sahibi olan efendi ve safçana biraz da salakçana olduğu fikri de pekişir.Çünkü çocuk keman çaldırır, pasta getirtir, diz çöker, gül yağdırır fakat çıldırmış kıza şu kadarcık pırlanta sunmamakta diretmektedir.Kız yine kendince sabır göstererek bana şu kadarcık sevgi göstersen yeterdi der.Çocuğun yerinde olsam ayarladığım kemana ölüm marşı çaldırmaya başlayarak, pastayı suratına ‘al sana şu kadarcık!’ anlamında fırlatabilirim.Belli, işim gücüm var, evlenme teklifi yapacağım diye gerilmişim her fırsatta şu kadarcıklayan bir kızla flört etmekteyim.Nereye kadar sabredebilirim.Çekip giderim.Kendimi çıldırmış kız yerine koyunca da fikirlerim aksi yönde gelişiyor, kızın istediği şu kadarcık pırlanta, konu komşuya gösterecek, karat karat ölçecek.Özeniyor yavrucak.İki reklamdır anlamıyorsun veya anlamamazlığa geliyorsun.Alsana çocuğum kızın tek taşını.Caklatıp, cıklatıyorsun..Bence ya sinsi çocuk kızın sabrını deniyor, ya da çok mütevazı sanıyor.Öylesine bir kampanya ki yaz yaz bitmiyor.Gerildikçe, geriliyorum.

İşin acı tarafı reklama bakarak, briefinin Atasay’ın bilmem kaç taksitle tek taş satışına başlamış olduğunu anlamamız.Bu da demek oluyor ki Atasay orta halli vatandaşa yüzük satacak.O zaman niye restoranlarda provalar yapan çocukları gösteriyor, garip değil mi? Bu çocuk niye taksitle yüzük alsın? Kaldı ki taksitli taksitsiz almıyor.Film izlememiş falan filan.Başka bir dünyanın damat adayı.Onu bıraktım, bu kız şu kadarcık şeyin aslında pahalı olduğunu bilmiyor mu? Ne diye sinir sinir gülerek beni şu kadarcık deyip duruyor.Hiçbir şey anlamış değilim.Anca fikir yürütüyorum.Fakat durumun son derece pespaye olduğuna karar verdim.Bu sayede Atasay’ın satışlarının arttığını söyleyen yetkililerden de çıkardığım sonuç; ilişkisinde herkesin ‘ne çıkarsa bahtıma’dan çıkıp beni ‘şu kadarcık sevsenlere’ başladığı, çirkin.

Kıssadan hisse şu kadarcık sevsen kampanyası herkesin hoşuna gitmiş olacak ki satışlar arttı. Geçen yaz tek taşımı kendim aldım diye şarkı söyleyen kızlar şimdi nerede anlamadım. Nerede kaldı kadın hakları vıdı bıdı.Kaldı yine herkes şu kadarcığa..Kızmıyor değilim.Reklamı da şu kadarcık sevmedim.Haydi dağılalım.

Cumhuriyet Mitingi

2007-04-15T17:48:00.000+02:00

Görmezden gelinmeye, engellenmeye çalışılan miting aksine küçük bir kartopu gibi bayırdan aşağı giderken büyük bir çığa dönüştü.Ezilme, nefessiz kalma pahasına herkes Ata’sına koştu. Anıtkabir sanıldığının ötesinde tek bir kere değil defalarca boşaldı doldu.Metrelerce ilerleyen Türk bayrağı bir aşağı bir yukarı gitti Aslanlı yoldan.Bayrağı taşıyanlar tanışıp, gülüştüler.Sen de herkes gibi bağırmazsan seni omzumdan indireceğim diyen baba, kalabalıktan gözleri fal taşı gibi açılmış, bayrak sallayıp gülümseyen çocuğunu saatlerce omzunda taşıdı.Alnında kırmızı bantlarla ‘Atatürkçü Gençlik’ yazan teyzeler geçti gözlerin önünden.Türkiye’nin ruhu genç, yüzü kırışıklarla dolmuş kadınları.Başörtüsünü politik bir simge haline getirilmesine izin vermeyen kadınlar ellerindeki bayrakları salladı yakıcı Ankara güneşinin altında.Gençler vardı gözleri ışık, yüzleri gülücük dolu.Sevgi vardı herkesi birbirine bağlayan.Demokratik, özgürlükçü, birleştirici, aydınlık sevgi.Kimseyi ayırmayan, kimseyi bölmeyen şarkılar eşliğinde yürüyen, herkesi kucaklayan, birbiriyle şakalaşan bir kalabalığın sevgisi.Miting sözü insanın kulağına biraz agresif, biraz ürkütücü gelse de yıllar içinde kanıksanarak, dün Tandoğan Meydan’ına ulaşan ara sokakların içinden geçerken tatlı rüzgarlar eşliğinde hep mutluluğu haykırdı kalabalıklara.

Ankara dün üstünden attı tüm mutsuzlukları, Ankara’ya gelenler ve Ankara’lılar omuz omuzaydı. Medya görmedi, Görmek isteyenler izlemedi.Kalabalıkları dolu dolu almadı, alamadı objektifler. Ama orada olanlar, olamayan yüz binleri de katarak kalplerine ‘Türkiye Laiktir, Laik kalacak’ diye haykırdılar.

Ata’m her ne kadar şikayet edilse de bugünler sana, Anıtkabir’e koşulsa da sıkıntılar haykırılmaya, bunu dertleşme gibi gör canını sıkma…

Sen rahat uyu, mevcut tam!

Resimleri büyütmek için üstüne tıklayabilirsiniz...

Duman Altı

2007-04-12T07:09:00.000+02:00

Her gün iki bilemediniz üç uyarı almaktayım. Taksi şoförlerinden ebeveynime, komşumdan kuaförüme bir araya gelmişler de kararlaştırmışlar gibi sigara kötülüklerin ebeveynidir, ciğerlerin düşmanıdır vecizeleri eşliğinde hayatıma devam etmekteyim.Babam gazetelerden kopardığı sigara karşıtı küpürleri ile etrafımda dolanmakta, annem her sigara yakışımda gözlerini yuvarlamaktadır.Bu da ister istemez sinirlerimi bozmaktadır.

Kısacası sigarayı kendim için değil de herkes için içiyormuşum gibi hissetmekteyim.İşin ilginç tarafı küçüklüğümde dayım sigara içiyor diye oturup ağlar, sigara içeni şapşal yerine koyar, Yeşilay Yeşilay etrafta dolaşırdım.Demek ki bana güvenmemek lazım.

Sigaranın bana verdiği zararların ben de farkındayım.Fakat sanırım çok söz dinliyor gibi durduğumdan benimle yeni
tanışan, zararlarını sayıp duruyor.

Lisede başladığımı varsayarsak yaklaşık beş senedir sigara içiyorum.Bunu övünmek için değil ibret verici insan zekasını ortaya dökmek için söylüyorum.Ebeveynimi ve sevenlerimi geçtim.Yeni tanıdıklarıma ne oluyor anlamış değilim. ‘Bre Kardeşim elbet senden önce de söylediler bunu bana kafam kalınmış ki anlamadım.Hiç mi hesaplamıyor sana ayırdığım kıymetli süreyi bunla dolduruyorsun!’ Sanırım o söyleyince bırakacağımı düşünüyor.Öyle uysal bir havam var ki ‘Hiç kimse söylemedi herhalde ben söylersem bırakır masum yavrucak!’ diye düşünüyor olmalılar.

Bilinçli İçiciyim ben! Akciğerlerimi mahvediyor, ömrümü yiyor biliyorum ama şu an bırakmak istemiyorum.Elbet bırakacağım.Lakin, rahat bırakın daha çok içesim geliyor.Altı tane birden yakasım geliyor, herkesi öpesim geliyor (Serbest Çağrışım)

İnsanlar sigara içmedikleri için kendileriyle gurur duyuyor sağa sola ahkam kesmek istiyor olabilirler. Kimse bana ‘Senin iyiliğini istiyorlar demesin!’ En son sigara zararlı diyen taksi şoförü altı ay önce sigarayı bıraktığını söyledi.Kutlama bekliyor da ondan söylüyor.Yoksa ona ne benim sağlığımdan.Sigarayı bırakınca madalya mı vermemiz gerekiyor.Kendi iyiliği için içmiyor mereti.

Gün gelir devran döner de sigarayı bırakırsam.Elinde sigara tutan gence ‘Sigara içiyordum, bıraktım! Hayatım şöyle de güzel böyle de güzel…’ dediğimi duyarsanız kolumu çimdikleyin de kendime geleyim.En az bininci duyuşu olan genç de rahat bir nefes – ironi diye buna derim - alsın.

Sigara içen de içmeyen kadar insandır.Değerli bir hocamın yorumuna göre bir çeşit kendini cezalandırma durumudur.Ne için cezalandırdığı bulmak da psikologların işidir.Kokusu kötüdür.Kendi kötüdür ama hepimizin zaafları vardır.Dahası sigara karşıtı kampanyaların arkasındayım hatta daha da çoğalmasını isterim.Ama, fakat kampanyalar halihazırda sigara içenler için değil küçük çocuklar için yapılmalı kanısında seyir etmekteyim..Zira bu sabah televizyonun anti-prime time’ında, spor yaptığını, sağlıklı beslendiğini söyleyen kadın sigara yakınca arkada ‘Palavra, palavra!’ diye şarkı söyleyip gitar çalan bir adam gördüm. Bir reklam öğrencisi olarak kahroluyor, sigara içicisi olarak gülüyorum.Aferin bana, bu kafayla devam ediyorum.

Matematikle Yüzleşmek

2007-04-09T20:39:00.000+02:00

Matematikten kaldığım zaman anlamıştım aslında, zayıf tarafımla yüzleşmem gerektiğini.Matematiği dışlamıştım da, o beni bırakmıyordu.Bana duyduğu platonik aşktan mıdır nedir lise boyunca tepemdeydi.Rakamlar büyüyerek rüyalarımda, üstümde zıplıyordu.Bir ile dokuz yan yana gelip X le beraber kafama kafama vuruyordu.Vektöriyel, karekökü hayatı istemiyordum ben.Daha çok yazılan günlerdi benim istediğim.Koyu Katolik Fransız öğretmenim üstüme geliyordu ‘Bırakıyorum seni!’. Çalışıyorum yapamıyorum diyordum.Üçle beşi çarpıp on dört bulduğum günlerdi.Bir o kadar nefret dolu bir o kadar dikkat noksanı yıllardı.

Para üstlerini almayı öğrenemedim.Benim için büyüleyici bir oyundu.Bakkalla aramda geçen sen bana iki ver ben sana beş vereyim günleri boyunca kandırıldığımı düşünerek elimde poşet, boynum bükük eve döndüm.Matematik beni mahvetti.

Sonra anladım hayat matematikti.Hepimizinki öyleydi.Elde kalanlar oyunuydu.Onla onu toplayınca, sonra başka biri gelince beriki çıkınca , arada koşarken duvara çarpınca anladık.Asla yerine başka bir şey koyamadığımız ‘x’ler vardı, adamı deli eden ‘y’ler, problemi çözmek için gerekiyorlardı oysa ki.Silmemiz gereken yanlış hesaplamalar, doğru açıya göre poz vermek vardı fotoğrafın güzel çıkması için.Formülünü aradığımız aşklar vardı mesela.Bizi bölen bizi ayıran fikirler.

Hayat matematik formülü kadar basitti de lisede öğrettikleri gibi değildi.Kavramlar doğruydu, sonucu bulacağımızdan emindik ki kavramları kullandık, dilimize yerleştirdik.Hayat eşittir neydi, sorduk durduk.

Lisede, çok çabaladım sonunda başardım öğrenmeyi.Kapattım matematik defterini.Şimdi para üstlerinde bilmem kaç verip bilmem kaç da alıyorum.İçim rahat.Yalnız formülünü bulamıyorum bazı şeylerin.O zaman soruyorum kendime bir hayat kaç probleme eşittir.Problemler olmasa hayat çekilir mi? Bir de söylemeden duramayacağım Koyu Katolik Fransız hocam her neredeyse haberi olsun.Sinir olduğum herkesi affederim gıcıklık olsun diye onu tenzih ederim.Matema – tikliyim.Tehlikeliyim.

Başbakan’ın Gizli Niyeti

2007-04-06T01:08:00.000+02:00

Bazen politikacıların bizi germekten büyük bir haz aldığını düşünüyorum.Sanki evde hısım akraba kıs kıs gülüyorlarmış gibi geliyor.Düşünüyorum.Ak Parti vekilleri Sayın Erdoğan’ın evinde toplanmış.Televizyonu açmışlar cumhurbaşkanlığı seçimi hakkında çıkan yorumları dinleyip gülüyorlar.Başbakan vekillere dönüyor. ‘E açıklayayım artık arkadaşlar yeter çok gerildiler!’ diyor.Oradan atak bir vekil çıkıyor. ‘Sayın Başbakanım size az çektirmediler bırakın merak etsinler biraz daha!’ diyerek elini ağzına kapatıp kih kih gülüyor. Başbakan cevap veriyor ‘Yapmayalım yazık!’

Bazen de sanki sayın başbakan ‘Ben cumhurbaşkanı olmayacağım.Vazgeçtim.Evdeki huzur işte mutluluk budur!’ diyecekmiş gibi geliyor.Öyle bir kafamı karışıyor ki vatandaş olarak adrenalin seviyemin amiyane tabiriyle tavana vurası geliyor.

Gerçek şu ki kimse bilmiyor.Misafirlikte oturan vekiller bile bihaber. Sayın başbakan küçüklüğünde ne ahaliyi yönetme hülyalarına dalmış ne de Çankaya’da oturacağı günlerin hayallerini kurmuştur.Kanımca başbakanımız Dünya’yı gezmek istemiştir.Hafızamızı bir yoklayalım.Başbakanlığının ilk günlerinde sayın Erdoğan’ı yurt içinde gören olmamıştır.Başbakan tamamen dış haberler servisi sayesinde takip edilmiş hızına yetişilememiştir.En çok görüntüsü uçaklar, helikopterler içindedir.Belirli bir süre sonra meclisin görünüşünü unutmuş olacak ki yurda dönmüştür.Şimdi açıklamalarında cumhurbaşkanı olacağı zaman daha aktif bir rol oynayacağını söylemektedir.Aktif rol oynamak demek politik sözlüge göre ‘Gezeceğim tutmayın beni !’ demektir.Bu yüzden cumhurbaşkanı olacak diye panik yapılmamalıdır.Laiklik elden gidiyor diye hayıflanılmamalıdır.Kendisi ne Ankara’da ne de İstanbul’da duracaktır.Hiçbir şeyle ilgilenmeyecektir.Politik Emekli Berlusconi ile Sicilya’da gezecek, Prodi’ye nanik yapacaktır. ‘Tünel açmakla kanka olunmaz!’ diyecektir. Kim söylemiştir Çankaya’da duracağını? Başbakanın gizli niyeti ılımlı İslam’ı getirmek değil ılıman iklimlere gitmektir.

Misafirleri yolladıktan sonra asıl kıs kıs gülecek olan kendisidir.Vekiller de bizim kadar saftır.Gerçekçi şaka bir yana benim de naçizane ricam adaylığını açıklamasıdır.Bunun sonucu olarak da adrenalinimi de tavandan almamdır.Saygılar.

Yandaş Siteye Şok Cevap!

2007-04-04T18:53:00.000+02:00

Sevgili Okumazlarım,
Söylemekten çekinmiyorum.Milletçe okuma alışkanlığımız olmadığı gerçeğini görmezden gelemeyiz.Son zamanlarda dikkatimi çeken bir husus ki yandaş sitemde de cereyan etmektedir, ziyaretçilerin ağırlıklı olarak sıfır saniye blog okuduklarını işaret etmektedir.Yandaş site, sevgili arkadaşım counterın gösterdiği dakikaların yanlış olduğuna inansa da sitemeter'dır, counter'dır, bilimdir, yanılmazdır mantığıyla bu konudan bahsetmek isterim.Madem okumayacaksınız ciddi yazılarımı ben de son zamanlarda faaliyet göstermeye başlayan abidik gubidik medya sitesi yastıklati.blogspot'un incilerine cevap vererek gerekli tirajı sağlamayı amaçladım.

Meyve Veren Ağacı Taşlarlar!

Kalemine güvenip aramıza dahil ettiğimiz yandaş site önceleri Melike'ye saldırmış, daha sonra hızını alamayıp benimle ilgili asılsız iddilarda bulunmuştur.İddialardan biri yorgunluğumun altında yatan nedendir.Yorgunluğumun altındaki neden akedemik yüklerdir efendi! Son dönem stressidir! Altında başka bir neden aramak internet gazeteciliğine yakışmaz! Bu böyle bilinsin! demek isterim.

Yandaş site aynı asılsız iddialarına tabiri cazise kendimi intihar edeceğim söylentileri - tövbe tövbe- ile devam etmiştir.Ben ki bir kelebek, ben ki bir mutluluk abidesi intiharın inini outunu düşünmemekteyim.İntihar edeni anlamamaktayım efendim.
Yandaş site aynı zamanda kimliğimi de gizlediğimi ve fotoğrafımı koymadığımı da inatla belirtmekte ve de kimliğimi açıklamamı istemektedir.Blog benimdir, kimlik benimdir.İster açıklarım ister açıklamam benim fikrimdir.

Bir üçüncü iddia ise çılgın bir hayat yaşadığım yönündedir.Ben ki arkadaşları ile arada sıra biraraya gelen, okuluna giden, rejimini bir yapan, bir yapamayan sıkıcı bir insan olarak şu mütavazi hayatımda yaptığım en çılgınca şeyin size cevap yazmak olduğunu şahsınıza arz ederim.

Son Söz

Bazı siteler diğer popüler sitelere saldırarak tiraj sağlamak istemekte ve de bu oyuna bizi de alet etmek istemektedir.Bundan böyle sataşmalarına cevap verilmeyecek blog yayın hayatına halihazırda varolan harikulade çizgisini koruyarak devam edecektir. Bıdı bıdı bıdı bıdı..Kendilerini edebe adaba bir de yarın kantine laflamaya beklemekteyiz.Dersten çıkınca ararım.. Hehehe :)

Yorgunluk

2007-04-01T23:14:00.000+02:00

Öyle yorgun fakat ayni zamanda öyle de bir neşeliyim ki.. Kendi yorgunluğumu kale almamak en büyük derdim su sıralar.Hep böyle oldu benim hayatim.Bir o kadar yorgun bir o kadar neşeli..Tüm sohbetlerin tadı damağımda kaldığından midir? Tüm günleri dolu dolu yasadığımdan midir? Bos zamanın daha kaliteli olmasından midir?Güneşli günleri daha çok aradığımdan daha çok yazdığımdan midir? Sürekli yazmaktan kendime az zamanlar kalmasından o az zamanı çok şeyle doldurduğumdan midir? Sürekli endişe içinde iyi günler beklediğimden midir? Yazın en güzel kısminin yazı beklemek olusundan midir? Çok soru sormaya başladığımdan midir? Zincirleme isleri son dakikaya biraktigim için midir? Uykusuzluğa direnç göstermenin uykunun en güzel tarafı olduğundan midir? Bilsem yazmazdım.Yoksa kendimle ilgili varsa kişisel bir fikrim zaten yazmıyorum.Hiç yazdım mi hayır.. Yazacak miyim sanmıyorum.Saçmalıyor muyum? Evet… Yorgunluktandır.

Neden Yarışmalardan Ünlü Çıkmaz?

2007-03-25T17:40:00.000+02:00

Geçenlerde, bir sabah programında çeşitli zamanlarda Gelin Kaynana, BBG gibi programların sayesinde ünlü olmuş fakat şimdi unutulmuş çeşitli karakterlerin neden hatırlanmadığı sorgulanıyordu.Koltukta boynu bükük oturan ex-ünlüler neden hatırlanmadığını düşüne dursun ben o sırada yarışmalardan neden ünlü çıkmadığını kendi kendime fısıldıyordum.

Evet, cevap bendeydi.

21.Yüzyılın televizyon buluşu çeşitli yarışma programları oldu.Hepimiz televizyona kitlendik. Hatta hiç unutmam ilk BBG’ye kendimi öyle kaptırmıştım ki bu uğurda zayıf derslerimi unutup, sabah akşam televizyon başında Tarık’ın şarkıları, Akmerkez Hülya’nın vecizeleri ile coşar olmuştum.Olan oldu bir gece yarısı uyanan babam televizyon karşısında BBG’nin tekrarını izlediğimi görünce ‘İzle izle.Bundan sonra biz de seni gözetleyeceğiz!’ diyerek açık açık beni tehdit etmiş ve geri gidip uyumuştu.Ondan sonra televizyonu kapadım mı bilmem ama kimse televizyonunu kapatmamış olacak ki -izlemiyoruz deseler de - fırtınalar koptu formatlar amiplerden daha hızlı yayılarak yeni kanallarında yerlerini aldılar.

Ünlülerin, ünlülüklerini sürdürebilmelerindeki büyük etken sürekli gizemli kalmayı başarabilmeleridir.Yarışma programları ise oradaki ünlüleri öğüterek ve gizli hiçbir özelliklerini bırakmayarak adeta tüketir.Nasıl uyuduğunu, kimden hoşlandığını, dişlerini nasıl fırçalandığını hatta jüri tarafından nasıl harcandığını gördüğümüz bir kişi idol olamaz.Ancak yarışma süresince ilgi çekebilir.Eğer çok büyük bir deha, bir yetenek değilse de yarışma ünlüleri birinci bile olsa bu ünü koruyamaz.Daha açıklayıcı bir örnek için Tarkan’a bakabiliriz. Kendisi dansları, şarkıları ve de yeşil bakışları haricinde yıl boyunca da yurt dışında ikamet ederek tüm bu magazin yaralanmalarından kendini uzak tutup, sürekli merak edilmektedir.Bu sayede Tarkan’dan gelecek her türlü haber gündem olacaktır, olmuştur.

Kimse bir ünlünün zafere nasıl ulaştığını izlemek istemez.Merak edilen, zaferi kazandıktan sonra ünlünün zaferi nasıl kazandığını anlatmasıdır.

Özlü sözümü söyledim, yazımı bitirdim.

Eurovision Bitmiştir Dağılabilirsiniz.

2007-03-23T15:48:00.000+02:00

Aslında Sertab Erener ipi göğüslendiğinde bu heyecanın ve hırsın da yerini rehavete ve tabiri caizse ‘cool’ luğa bırakması gerekiyordu.Sevindik, yurtta bayram havası esti.Buraya kadar her şey normaldi.Fakat ilerleyen yıllarda basit bir taktik hatası yaptık.Kanımca, Sertab’ın başarısından sonra laçkalaşıp starlarımızın yerine, halihazırda müzik endüstrisinde ne kadar nevi şahsına münhasır kişi ve kuruluş varsa görevlendirilmeliydi.Bu sayede hem birinci olmak için karın ağrılarıyla kıvranmayacak, hem de eğlenmiş olacaktık.Fakat, gerek starlarımızın Dünya’ya açılma sevdası, gerek ülkece bastırmamızın sonucu olsa gerek bu ütopik fikri hayata geçiremedik.

Bu sene de gerçek değişmedi, başına talih kuşu konan sanatçımızı da bu uğurda harcayacağız.Koca star eurovisionda ilk beşe girip geri gelecek.(Umarım yanılırım, hatta lütfen!) Bence şarkı tabiri caizse oldukça ‘commercial’. Bilindik doğu ezgileri, akılda kalan ‘şeker’lemeler, globalleşmiş ritimler, sempatik bir yüz ve yayımda yapımda emeği geçen tüm arkadaşlar.Cümbür cemaat yine nefesimizi tuttuk geri sayım yapıyoruz.Bilinmeyen ise Eurovision’un geçen sene sona erdiği. Lordi’nin birinciliği ilan edilirken de bu durum ne yazık ki kabak gibi ortadaydı.İnsanlar ne şarkının güzelliğine ne de grubun yakışıklılığına puan verdi. ‘Sms’ atan Avrupa ahalisi isyan ediyordu; ‘Bu kadar saçmalık yeter, seçelim şu adamları bitsin bu işkence!’.

Eurovision misyonunu tamamladı.Abba’ların, Celine Dion’ların devri kapandı.Artık, en iyi şovu sergileyen, en çılgın, en umulmadık aday birinciliği kazanacak.Bir diğer gerçek ise Eurovision’un politik bir tarafı olduğu.Geçmiş yıllarda, Sayın Erener’in birinciliğinde; koreografisi, sesi, şarkısı ve diğer tüm katkı sağlayan unsurlar olduğu kadar Türkiye’nin o yıl Avrupa Birliği ile olan sıcak ilişkileri, attığı hızlı ve çalışkan adımların da etkisi olduğu bir gerçek.Bloğum bir medyum (Yeni başlayanlar için bknz. Medya Tekil) olabilir, fakat ben değilim.Avrupa Ahalisinin başına taş mı düşer, ‘Yahu biz geçen sene ne yaptık mı?’ derler bilemiyorum.Zaten Danimarka oyunun kurallarını çözmüş gibi gözüküyor.Bu sene bir ‘Drama Queen’ göndererek Lordi’nin izinden seyir etmekler.Bakarsınız bu çılgınlık furyası ters teper birinci oluveririz.

Bana kalsa Eurovision’a Ajdar ‘Çikita Muz’ ile katılmalı.Kendisine katlanamasam da hem sempati kazanır, hem kendimize güven duyduğumuzu belli eder, hem de ‘Umurumuzda değilsiniz kardeşim!’ mesajı vermiş oluruz.Nasıl okulun en popüler çocuğu en umursamaz olanıysa, biz de öylesine çılgınca peşinden koşulur hale geliriz.En azından merak uyandırırız.Bir taşla kaç kuş vururuz tasavvur bile edemiyorum.Ertesi gün ‘Sizin gibi arkadaşları aramızda görmek isteriz!’ bile diyebilirler.

Her ne olursa olsun ben Eurovision gecesi BBC’nin karşısına kurulup Terry Wogan’ın o benzersiz yorumu ile yarışmayı keyifle izliyor olacağım.Bakalım bu sefer yine neler söyleyecek. Sabırsızlıkla bekliyorum.

Küresel Kaynama

2007-03-19T22:32:00.000+02:00

Doğu’da karların üstüne çıkan solucanları gören köylüler, herhangi bir doğal bir felaketin habercisi olup olmadığını anlamak için trakelileri bir kavanoza doldurmuşlar televizyon kameralarına gösteriyorlardı.Zira bölgede şu ana kadar kış vakti kar üstüne çıkan solucanlara rastlanmamış.İyi haber, köylümüz bilinçlendi eskisi gibi kulaktan kulağa felaket tellallığı yapmak yerine solucanı kavanoza koyup, bilim adamlarının incelemesi için laboratuara gönderiyor.Kötü haberden daha sonra bahsedeceğim.Bilim kadını değilim, aklım almıyor solucanlara ne tip testler uygulanabilinir.Ölü solucan olsa testler dahilinde bir karara varmak daha kolay olurdu diye düşünüyorum.Fakat solucanlar coşkuyla kavanoz içinde dönüyorlar. Bir anda kendimi laboratuardaki bilim kadını gibi hayal etmeye başlıyorum. Oturuyorum. Hava soğuk.Muhtemelen maaşım beni geçindirmiyor, yıllardır köylü danışacağını bana danışacağına, ihtiyar heyetine danışmış.Danışık danışık oturuyorum.Bir köylü koşarak elindeki solucan dolu kavanozla içeri giriyor ve solucanların hikayesini anlatıyor.Köylünün hevesini kırmayarak muhtemelen dikkatle dinliyor ve sorunu çözeceğime dair söz veriyorum. Köylünün telaşlı yüzüne bakıp bir de tüm köylülerin rahat uyumasını salık veriyorum.Hindi gibi kabarmış, başım yukarda laboratuara doğru ilerliyorum.Çılgın solucanları mikroskobun altına koyuyorum, büyük bir ihtimalle solucanların pis pis sırıttıklarını görüyorum ve aşağı bağırıyorum ‘Neden çıktınız kardan dışarı kardeşim ?’ Cevap gecikmiyor. ‘Abla bir daha kar yağmaz muhtemelen, ortalığı telaşa vermek istemedik.Çoluk çocuk kar topu oynamaya karar verdik.Bizim bu fikrimiz aşağı köyde yankı buldu.İsyan haline dönüştü, topluca çıktık!’

Komik veya değil.Bağlantısı var ya da yok.Bağladım bağalayamadım.Acı ama gerçek.İşte kötü haber; Küresel Isınma.

Gerçeği ne kadar görmezden gelmeye devam edeceğiz henüz bir fikrim yok.Hava gittikçe ısınıyor.Buzlar eriyor, bilim adamlarına göre buzların altından çıkan eşine rastlanmamış canlılar, dev ahtapotlar ve çiçekler incelenme fırsatı bulunamadan yükselen ısıdan ötürü kaybolacaklar.Kutup ayıları ölüyor ve kar yağmıyor.Doğa’ya yapılan katliam, atmosferde salınan sera gazı ve adını sayamadığım birçok mühim etken büyük bir hızla sonumuzu yaklaştırıyor.

Herkesin en azından Kyoto Protokolünü okuduğunu varsayarak veya bu konuyla ilgilendiğini düşünerek yazıyorum.Ülkeler arası doğayı geri kazanım savaşını başlatacak olan toplu mutabakata varış anlaşması meşhur Kyoto imzalanmayı bekliyor.Bazılarımız ise yine en şüpheci ve en kaderci tavrıyla ‘Önce Amerika ve Çin imzalasın en çok onlar sera gazı salıyorlar atmosfere!’ tavrını takınıyor.Birimiz çıkıyor, bunun kalkınmamıza takılan bir çelme olduğunu söylüyor.Bazı günler ülkece minik çocuklar halinde dönüştüğümüzü düşünüyorum.Bu iki ülke kadar sera gazı yaymasak da sera gazı yaydığımız bir gerçek.Yüzde bir veya yüzde yüz kim umursar?

Kyoto’nun sanayileşmemizi etkileyeceği ve gelişmekte olan ülkelerin bu enerjilere ihtiyacı olduğu tezi şu sıralar hararetle tartışılan konulardan biri.Fakat bilinmeyen Kyoto’yu imzalayan birçok ülkenin alternatif enerjileri kullanmaya başladığı.Üstelik bu enerjileri kullanmak ya da üretmek sanıldığı gibi maddi bir yükümlülük de getirmiyor.Ama maliyeti yüksek olsa bile hepimiz su için savaşırken gelişmişliğimizin ne gibi bir önemi kalacak merak ediyorum.Sanırım iki hidrojen ve bir oksijeni el çırparak birleştirecek hale geleceğiz. Kyoto, eğer yeni bir para kazanma yolu ise ve ben yanılıyorsam, çevreme hiçbir faydası olmayacaksa da pişman olmayacağım.Çünkü inanmak istiyorum.Birilerinin kafasını gerçekten aksi tarafa çevirmeyip bir şeyler yapmaya çabaladığına inanmak istiyorum. Hükümetimiz Kyoto’yu imzalamayacaksa eğer, bize küresel ısınmayı durdurmaya yönelik çalışmalar yürüttüğünü, çabaladığını, önlem aldığını ve kendi çevre politikasını hazırladığını söylemeli.Bir vatandaş olarak görmek istiyorum ve bu benim en doğal hakkım.

Not: İlgilenenler için,ilginç bir rastlantı.Coca - Cola'nın yıllar önceki yılbaşı reklamı.Bir reklam öğrencisi olarak aklıma gelmişken bu talihsizlikten bahsetmemek olmaz.Başımıza neler gelebileceğini kim tahmin edebilirdi?!

Gerisini izleyicinin yorumuna bırakıyorum...

Pazar Klibi...

2007-03-18T11:44:00.000+02:00

Hava pek güzel...Mart,ılıman kışa rağmen karakterliliğini yitirmeyerek kapıdan baktırıyor kazma kürek yaktırıyor...Dayanamadım son zamanlarda çok hoşuma giden bir klibi paylaşayım istedim.Pink Martini'nin Amado Mio'su Rita Hayworth'un Gilda'daki görüntüleri ile eşleştirilmiş... Kısacası damar damar üstüne binmiş.
Şarkı güzel, klip harikulade.Eski Amerikan fimlerini sevemedim gitti.Fakat Gilda'yı merak ettim doğrusu.Rita'nın dans hamlelerine dikkat! Hamle diyorum çünkü zıp zıp zıplayan bir karakter kendisi.Şarkı sevip de kavuşamayan, kavuşup da 'Ne diye kavuştum beyyyn!' diye düşünen, 'Sevsem bile yeter kavuşmasam da olur!' diyenlere ve kavuşan mutlu mesut zatlara -ki bir elin beş parmağını geçmeyen kişiler bunlar, takdir ediyoruz- kısaca herhangi bir zaman diliminde 'Amado Mio!' diye çığıranlara gelsin.Kendimi bedava yemek yiyip Bolu'daki bilmem ne köftecisini bile yazan köşe yazarları gibi hissetmeden yazımı bitirmek isterim.. Kısacası yetkililere sesleniyorum birisi Gilda'nın dvdsini göndersin bana..Amacım buydu evet...

Hayatı Kaçıran Popstar

2007-03-18T02:06:00.000+02:00

Asıl adı Britney Jean Spears olan genç popstar, taze anne, depresyonlar prensesi sarışın düşük gözlü kız; Mississippi gibi içinde bol bol star ‘s’i bulunan bir eyalette 1981 yılında Dünya’ya geldi.Meşhur Mickey Mouse klubü mezunu olan genç kız henüz on yedi yaşındayken ters düz saltolar eşliğinde okul koridorlarında hoplayıp zıpladığı klibi ile milyonlarla ulaştı.Bu tarihten itibaren de zihinlerimize yerleşti, o günden beri silemiyoruz.Önceleri iş henüz çığırından çıkmamıştı.Kızcağız yılanlarla dans ediyor, turneler düzenliyor, yeni albümleriyle gündeme pata küte düşüyordu.Fakat yıllar ilerledikçe genç kız, anı yakalayan şarkılarının dışında daha çok özel hayatıyla anılmaya başladı.Skandalları, Kıvırcık Justin ile yaşadığı aşk, ayrılması, barışması, Madonna ile MTV music awards’daki münasebeti, bir günden daha kısa evliliği, bir diğer evliliği ve ardı ardına iki kez yavrulayışı, boşanışı, ve son olarak saçlarını kazıtışı ile sürdü. Ben bunları yazarken daha neler yaptı bilemiyorum fakat tüm yaşadıklarını inceleyecek olursak hızla dibe vurmaya başladığını görüyoruz.Üstelik her defasında dozu iyice arttırarak.Yaptığı seçimlerden mi, aç prodüktörleri, kötü menajerleri, sahtekar kocası ya da saflığından mıdır bilinmez gözümüzün önünde akıl sağlığını hızla yitiren Britney için alaycı bir üslup sergileyemeyeceğim çünkü haline gerçekten üzülüyorum.Peki bu kız bu hale nasıl geldi? Henüz on yedi dışında tüm o parlak ışıklar ve güzel kıyafetlerin içinde reddedemeyeceği bir hayata atılırken aklıma o sırada ailesinin nerede olduğu sorusunu sormak geliyor.Acaba plak şirketiyle anlaşma yaparken genç hanıma sunulan para balyalarını saymakla mı meşguldüler? Ya bizler? Haber havuzunda hiçbir şey kalmamış gibi sabah akşam çıkan yeni skandalları ile ilgilenip talep sağlarken, durumuna bakıp hala kendimizde suç aramıyor olabilir miyiz?

Kafalardan çıkan sesleri tahmin edebiliyorum. ‘Ondan daha kötü hayat standartları olan milyonlarca aç insan var!’. ‘Meraklanmamız gereken bir sürü zincirleme dert, küresel ısınma ya da Ortadoğu politikaları... Britney’i kurtarmak bize mi kaldı?’. Ama bir an için kendimizi tüm bu sorunlardan soyutlayacak olursak aklımızda hemen bir soru şekillenmiyor mu? Bir insanın ünlü, zengin ve aynı zamanda hatırı sayılır bir güzelliğe sahip olmasının bedeli ne kadar büyük olabilir? Biz aslında tüm bu yaptıklarımızla, alaycı davranış biçimleriyle kendimizi rahatlatıyor olabilir miyiz? ‘Ünlü, zengin ve güzel ama bak işte kız delirdi!’. Geçenlerde eşinin onla yaptığı bir video söyleşisini izledim.Sözde yemek sırasında özel olarak çekilen bu görüntü milyonlara ulaşmış. Britney, aklı oldukça bulanık (!) çok garip bir şekilde, hayatı kaçırdığını ve sürekli bir şeyleri geriden takip ettiğini söylüyor.Bence gerçekten de kaçırıyor olabilir.Karakter itibariyle tüm bu şöhreti kaldıramıyor ve idare edemiyor de olabilir.Bence tüm bu saçmalıklardan sıyrılıp kendine yeni bir hayat kurmalı artık.Biz nasıl olsa Christina, Ex aşkı Justin ve diğer Mickey Mouse Klubü üyeleriyle farklı eğlenceler yaratabiliriz.Biri ona yardım etmeli yoksa dilim varmıyor ama ilerde pembe çiçeklerle bezenmiş tabutunu, etrafında olan herkesin timsah yaşlarını izlerken ‘Oops!... She can’t do this one again!’ diyor olacağız .Ya da kız aniden dirilip yani albümlerinin satışının artıp artmadığını soracak... Bilemiyorum... Şimdilik tüm fikirlerim bu kadar. Kafam karıştı…Hayır kandırıyor da olabilir. Ağırıma gitti vallahi.

15 Dakikalık Şöhret

2007-03-04T20:57:00.000+02:00

Tren suların üstünden bir hayal gibi uçarak şehre giriyor.Peronu geride bırakıp çıkış kapısına yöneliyoruz.Geniş kapı yine o muhteşem görüntüyü çerçeveliyor. Bir tablo gibi seyrediyorum. Fakat bu sefer bir farklılık var.Şehir şehirlikten tarihinde 739. kez, benim için ilk defa çıkmış karnaval alanına dönmüş.İstasyon merdivenlerinden inerken ürperiyorum, kimliğini maskeler altına saklamış onlarca insan beni ürkütüyor.Öcü görmüş çocuklar gibi sağa sola dehşet dolu bakışlar fırlatıyorum.Yürümeye başlıyoruz, tabiri caizse tırsıklığım yerini heyecana, uykusuzluk ve yol yorgunluluğu ise her ne hikmetse aniden vuku bulan enerjiye bırakıyor.Kendi kendimin ebeveyni kesilip ‘Şu an okula gidiyor olsam ve tüm Kuştepe maske takıp karnaval yapıyor olsa uykum açılmazdı!’diyerek paylıyorum.Çok geçmiyor hararetle maske arayışına koyuluyorum.Kendi kendime ‘Ders kitabı arasam bu kadar hararetle aramam!’ demiyorum, uzatmıyorum bu durumu.Önce peruğumu buluyor sonra maskemi alıyorum.Arkadaşımın Mozart’a dönüşmüş olduğum hakkındaki yorumlarına, amacımın kraliçe veya prenses konsepti oluşturmaya yönelik olduğu karşılığını veremiyorum.Aynaya bakıp ‘Piyano lazım bana bir tane!’ diye bağırmak istediğimi fark ediyorum ve beni Mozart olmaktan uzaklaştıracak tek detay olan kırmızı rujumun yanımda olmadığını fark edip notanın gücüne teslim oluyorum.Yemek yiyoruz, San Marco meydanına çıkıyoruz.İşte o anda ne oluyorsa oluyor, kızlardan biri kamera görüyor.Zaten milletçe kamera gördüğümüz yerde cıvıtma gibi bir özelliğimiz olduğu için en arsız tavrımızla el kol sallayıp, zıplayarak karnaval heyecanımızı kamera ile paylaşıyoruz ve anlıyoruz ki rahatça cıvıttığımız kamera bizim kamera.Yani bir Türk kanalının kamerası.Artık çok geç olmakla beraber adını değiştirmek zorunda olduğum Çağhan Venedik’te adlı program ve sunucusu ile röportaja koyuluyoruz.Çağhan bizi soru yağmuruna tutuyor ve ‘Ne yediniz? Ne aldınız? Ne yaptınız? Kim, Kiminle, Nerede, Nasıl ?’ tadındaki N’lere ve K’lara cevap bekliyor.Ünlü ve kaprisli olmadığımız için efendi gibi yanıtlamaya çalışıyoruz daha doğrusu arkadaşlarım çalışmalarında başarılı, muvaffakiyete eremeyen benim.Çağhan’ın tekniği enteresan. ‘Bir soru, bir kişi’ sistemi ile insanı şaşkına çeviriyor.Mikrofon bana yaklaştıkça geriliyorum, sıra bana geldiğinde ise röportajı bölerek ‘Sıra bana mı geldi?’ diyorum.Çağhan bana geldiğini söylüyor. ‘Tamam’ diyorum. Anlamsızca gülüşüyoruz ve yüz puan değerindeki ilk sorum geliyor ‘Maskeni ne kadara aldın? Ortalığı bir sessizlik kaplıyor.‘Türkiye Avrupa Birliği’ne girmeli mi?’ dese daha mantıklı bir cevap vereceğim. Maskemi baktığım sekizinci yerden aldığım ve bir sürü karşılaştırma yaptığım için fiyatını o an için hatırlayamıyorum. ‘Beni kurtar!’ bakışları altında arkadaşıma dönüyorum sağ olsun söylüyor. Mozart kılığımın da etkisi ile grubun muhasebecisi gibi duruyor olmalıyım ki Çağhan bir sonraki turda yemeği ne kadar yediğimizi de bana soruyor.Onu da unutuyorum. Burnumuzda kamera, sürekli fiyat sormaktan başka birşey yapmayan Çağhan ve barkot muamelesi gören bizler kazasız belasız ropörtajı tamamlıyoruz.Ropörtaj sonunda Çağhan üstüne vazife olmayarak babalarımıza da çağrıda bulunuyor; ‘Görüyor musunuz babaları…!’. 'Babalarımız görüyor canım, haberleri var yani. Babalarımızı ulusal kanal vazifesiyle kışkırtmaya çalışma.Karnaval böyle yedik, içtik, eğlendik!' diyemiyorum. Çünkü Çağhan’ın istek ve talepleri bitmek bilmiyor. Biz de acemilikten olsa gerek ‘Çıkın oynayın da görsün millet Venedik’te karnaval nasılmış!’ dese oynayacak haldeyiz. Fakat ‘Çağhan orada burada’ diye bağırmamızı istiyor.Bir kere bağırıyoruz Çağhan beğenmiyor, ikinci kez daha çoşkulu bir şekilde bağırıyoruz bu sefer oluyor.Mutlu mesut Çağhan ile vedalaşıyoruz.Karnavala katılıyoruz, eğleniyor manasızca dans ediyor, onu bunu pozluyoruz ve dönme vaktimiz geliyor.İki arkadaşımızı orada bırakıp yola koyuluyoruz. Günler günleri kovalıyor.Biz sürekli Çağhan Venedik’te röportajımızın yayınlanmasını bekliyoruz.Üçüncü haftada en sonunda kuşa çevrilmiş bölümlerim dahil 15 dakikalık şöhretimize kavuşuyoruz. Çağhan’ı bırakıp cevaplarımı kameraya verdiğim anlar, gerekli gereksiz esprilerim çöpe gitmiş.Buradan Andy Warhol’u anmak ile beraber Çağhan’a da selam ederim.Bundan sonraki röportajda soruları önceden alırım, sıra fiyatla ilgili bir şeye gelince ‘A söylenir mi çok ayıp!' deyip geçiştiririm, bön bön arkadaşlarıma bakmam, madem öyle bir dahaki karnavala Mozart değil Cemal Reşit Rey kostümü ile katılırım!’ dersimi aldım. Bir başka programda görüşmek üzere esen kalın. Sizi Türk Marşı ile uğurluyorum. Sol la si faaaaa…

Kalem Tutulması

2007-02-16T00:24:00.000+02:00

Güneş nasıl tutulursa kalem de öyle tutulur.Dünya ve güneşin arasına nasıl ay girerse ve güneş ışığını yayamazsa bazen kalem ve satırlar arasına öyle düşünceler girer ki kalem tutulması yaşanılır.Yazmayı sevenler bilirler veya belki bir tek benim başıma geliyordur kim bilir.Benim kalemim kafa karışıklığımdan tutuldu.

Asla kırılmayacak bir kısır döngü gibi gözüküyor.Harekete geçenler ve eleştirenlerin döngüsü.Konu her ne olursa olsun çok hızlı bölünüyoruz.İşin aslı birbirimize güvenemiyor saygı gösteremiyoruz.Yıllardır yabancılara anlatmaya çalıştığım hoşgörülü, sevecen ülkem; savunmazsız, ruhunda güvercin tedirginliği yaşayan bir yazarın öldürülüşünü engelleyemiyor ve ben tüm anlattıklarımla çelişiyorum.Cinayetin kim tarafından azmettirildiği her zaman bir soru işareti olarak kalacak olsa da, aslında ortak bir acı paylaştığımızın farkında değiliz.Kelimelere kurşun sıkılıyor.Acı olan ise düşüncelerinin anlaşılamaması.Fakat sebep her ne olursa olsun kim düşüncelerini dile getirmekten dolayı öldürülmeyi hak ediyor? Sustuğumuz sürece mi yaşamayı başaracağız? Acı acı gülümsüyorum.Bir gün benim de çocuklarım, benim de arkadaşlarım, düşüncelerini yutmak zorunda kaldıkları bir ülkede mi yaşayacaklar? Bunu kim değiştirecek? Uzlaştırmacı olmak yerine bir safa ait olmak mı zorunda kalacaklar? Çatışacaklar mı hep, kavga mı edecekler?

Cinayetten sonra cenazede yürüyen herkes eleştirildi.Cenazede yürüyenler kalemleri susturan karanlığa karşı yürüyordu oysa ki. Bazısına göre ortak acı konuşamamak, düşündüğünü söyleyememek, bazısına göre savunmasız olanı öldürmek bazısına göre ise çok farklı bir sebepti.Ama herkes ortak bir sloganın altında acısını haykırıyordu.Biz birbirimizi hep yanlış mı anlayacağız? Yarın kaybettiğimiz şehitlerimizi anmak için toplanacağız, yarın bizi acıtan, bizim bütünlüğümüzü bozanları protesto için toplanacağız dense hangimiz katılmayız? Hepimiz tek yürek oluruz, hepimiz.Ama ne yazık ki bir kısmımız yine harekete geçerken başka bir kısım onları eleştiriyor olacak.Hepimiz ülkemiz için en iyisini istediğimiz için bir taraf tutmuyor muyuz? Madem ortak bir amacımız var bu uğurda neden birbirimize köstek oluyoruz? Çok sesliliğin tüm sorunları aşmak için bir avantaj olduğunu bilsek.Her kanaldan beslenmeyi öğrensek.Değişmeyen tek şeyin değişimin kendisi olduğunu anlasak.Yıllar sonra geriye bakıldığında pişman olunacak devirler yaşamasak artık.Ben değil biz olsak. İflah olmaz bir optimist olmaktan öte bunun olabileceğine olan inancımla yazıyorum.Birbirimizin düşünceleri ile barıştığımız sürece biz olacağız.Böylece kalemlerimiz, düşüncelerimiz tutulmayacak.Gölgeler arasında yaşamayacağız.Sorunun kendisi olmaktan çıkıp sorunu işaret edeceğiz.

Damardan Magazin Almak

2007-01-16T01:04:00.000+02:00

Az sonra, bir ülkede işler ters gidiyorsa bunu anlayabileceğimiz tek yeri açıklayacağım. Eğer ekonomik problemleriniz, yanan ormanlarınız, hortumcu bankacılarınız, politik ikilemleriniz varsa bakacağınız tek yer çok çocuklu bir assolistin poposudur.

Sanıldığı gibi ünlülerin popoları müneccim değildir. Fakat çok dikkatli bakarsanız ve uzun süre izlerseniz, kendi poponuza bile bu kadar uzun süre bakmadığınız aklınıza gelir.Peki bu ne demektir?

Sürekli magazin izleyen ve ‘Kim, kiminle, nerede, ne yapmış?’ oyunu oynayan bir topluluk haline geldiyseniz, bu pek de sizin suçunuz sayılmaz.Bu gerçekten uzaklaşma isteğidir.Gerçekten uzaklaşmak için de bu tip yollara başvurulur.Ünlümüz, poposunu göstererek aslında çok büyük bir fedakarlıkta bulunmuş size derdinizi tasanızı unutturmuştur. Yargılamak ve bunu çirkin bulmak da bir vefasızlık örneğidir. Bakarken gelecek ayın borcu, erozyon, depresyon, deprem, regresyon gibi birçok faktörden sıyrılırsınız, ‘Kocası buna kızacak mı kızmayacak mı?’ diye düşünürsünüz.

Magazin dozunda izlendiğinde keyifli olmanın yanı sıra çok sık tüketildiğinde bir beyni uyuşturur.Bazen, kendimizden uzaklaşmak için başkaları ile ilgilenmek isteriz.Kendi hayatımızda haddinden fazla problem varsa o zaman, başkalarının aile bireyleri oluruz.Bu yurtdışında da farklı değildir.Orada da durum aynıdır.En çok dedikodu üreten ülkeler, en çok karmaşanın olduğu ülkeler değil midir? Başka ülkeler de başka ünlülerle uğraşarak onlara haksızlık etmektedir. Herkes beynin uyuşmasının herhangi bir madde ile sağlandığını sanmaktadır.Bu son derece yanlış bir düşüncedir.Uyuşturucu etkisi, sürekli magazin izleyerek de sağlanabilir.

Medya terimi olarak ‘Catharsis’ izleyicinin, gerçekte varolmayan bir kişiyle kendini özdeşleştirmesi anlamına gelir.Bir dizi izlerken kendinizi tamamı ile karakterle özdeşleştiriyorsanız, kanımca herhangi bir ünlünün hatalarından veya başarılarından ‘Ben olsaydım..’ diyerek bahsediyorsanız bile bir catharsis vakasınız.Bu psikolojik bir problem olmanın yanı sıra biraz da dış etkenlidir.Çünkü sürekli selülit konuşan bir ülke, konu ekonomik problemlerin kaynağını araştırmaya gelince gerekli konsantrasyonu gösteremeyebilir.Bunun için IMF' nin bir ekip çalışması başlatması, bikini eşliğinde yurda giriş yapması, açıklamaları sırasında dudaklarını büzmesi gereklidir.Çünkü biz herhangi bir dekolteye sahip olmayan insanları oldukça sıkıcı buluyoruz.Ayrıca bizlerle sadece arkadaş olduklarını da belirtmelilerdir.Açıklamalarını kulüp kapılarında yapmalılar, gerekirse kameralardan kol kola girip kaçmalılardır.Ne yazık ki kendileri sadece para talep etmektedir.Ama dikkatimizi çekemezlerse, buna ilgi göstermeyeceğimizi de bilmelilerdir.Bu yaz kendileri asgari ücretleri çok bulmuş ve düşürülmesini arz etmişlerdir.Bizi isyandan kurtaran isim bir ünlünün poposu ötekinin bacağı olmuştur.Yine yurt dışında girdiği savaşın bataklığından çıkamayan ülkede en çok konuşulan konu iç çamaşırsız sokağa çıkarak sürekli manşet olan bir pop stardır.

Ünlüler ve magazin bizi dertten tasadan kurtarır. Sayelerinde isyan edecek vaktimiz kalmaz.Sorgu ve sual sistemimiz bloke olur.Kendilerini suçlamak ve ayıplamak son derece yanlıştır.Aksine onların daha yaratıcı işlere girişmeleri için gerekli motivasyon sağlanmalıdır.Yoksa durum çok kötü olur.Aklınızı başınıza alın ünlünüzü küstürmeyin. ‘Niye biz televizyonda sürekli magazine rastlıyoruz?’ diye de düşünecek olmayın.Herkes sizin gibi sıkıcı konularla ilgilenmek istemiyor olabilir. Televizyon size bir iyilik yapmış olamaz mı? Susun, izleyin ve kıymet bilin.

Cerrahım, Beni Baştan Yarat!

2007-01-09T16:32:00.000+02:00

Son yıllarda artan güzellik takıntısı, gelişen teknoloji, toplum değişimi ile birleşerek voltranı oluşturdu.Kişinin, estetik yaptırmasına kesinlikle karşı olmamakla beraber yine aynı zamanda dozunda bırakamayıp ağzını, gözünü kapatamaması haline, halihazırda varolan soğukkanlılıkla yaklaşamıyorum.

Estetik, uyuşturucu kadar etkili.Bir şekilde yakalananın bırakması imkansız. Bunun nedenlerini yine teknolojiye, faninin ölümsüzlük arayışına, yaşlılığın, çirkinliğin hatta şişmanlığın artık bir hastalık olarak kabul edilişine bağlayabiliriz.

Ben ise estetikte son nokta olan bir ecnebi programından bahsedeceğim.Önce dünyaca ünlü bir müzik kanalında bir ünlüye benzemek için düzinelerce operasyon geçiren genç ergenleri izledim.Bir taraftan bu insanların estetiğe değil, terapiye ihtiyaçları olduğunu düşünürken bir yandan da televizyon başında gereken reytingi sağlayarak, ‘Peki bu beyni erozyona uğramış gençlerin ebeveyni bu ekibi ne zaman benzetecek?’ diye düşünmeye başladım.Bu çocuklar, akılları başlarına geldiğinde suratlarının Brad Pitt’e kamyon çarpmış versiyonu olduğunu fark etmeyecekler mi? Onu o zaman düşünecekler herhalde. Şimdilik program hizmetini sunuyor, görevini yapıyor.

Yeterince şoklanmamış olacağım ki aylar sonra bir başka program ile karşılaşıyorum.Evlenmek üzere olan bir çift ayrı ayrı estetik masasına yatıyor.Saç baş, seremoni kıyafetleri, yüz ve vücut olarak tam anlamıyla başka insanlar haline geliyorlar.Bana göre damat gülünce kişneyen bir at, gelin ise pinokyo kıvamını yakalıyor. Ben tüm işlemleri dakika dakika izleyip söylensem de, onların birbirlerini tüm konukların önünde, kilisede göreceklerini öğrenince gergin bir bekleyiş içine giriyorum.Dakikalar sonra beklenen an geliyor. İki –kusura bakmasınlar- hilkat garibesi arkadaş mutlu mesut birbirlerine kavuşuyorlar.Bir aksilik çıkmıyor, son hallerini beğeniyor ve evleniyorlar.Konuklar ağlıyor, gelin ile damat ağlıyor.Açıkçası, estetiği geçiren ben olsam, bu kadar insanın ağlayıp, kendinden geçerek beni alkışlamasına bozulurdum. ‘Zamanında ne kadar çok görüntü kirliliği yapmışım, ailem ve akrabalarım bile eski görünüşümden rahatsız oluyormuş’ diye düşünüp, üzülürdüm.Bu benim.Alınganım.Onlar için hava hoş.

Estetik, kişiyi rahatsız eden kusurları törpülemek için harikulade bir yol. Fakat tamamı ile başka bir kimliğin içine girmek, başka biri olmak adına kullanılması çok ürkütücü.Bunun için kişinin estetiğe başvurması değil, kendi ile barışması gerekir.Birinin kendinden bu denli umudu kesmesini kabullenemiyorum.Suçu da hepimizde arıyorum.Yakın çağdan, imaj çağına giren bizler, insanları sürekli görünüşleri ile yargılıyoruz.Aslında bize tüm bunları yaptıranın perdenin arkasında beslenen ve hızla gelişen korkunç sektör olduğunu bilmeden. İnsanları önce şişmanlatıp sonra zayıflatıyor, kullanılan bambaşka ürünler yüzü yıpratırken bir başka ürün ile eski halimize dönmemiz için çıkış yolu sağlıyor.Bu durumda, güzellik uğrunda savaşanlar metabolizmalarını bozuyor, yaptırdıkları operasyonlarda hayatlarını kaybediyorlar.

Son olarak damatla geline geri dönecek olursak, muhtemelen yıllar sonra çocukları onlara neden benzemediklerini merak edecekler.Onlar da çocuklarının kafalarını okşayıp, önemli olanın iç güzellik olduğunu söyleyeyip ahkam kesecekler. Mutlu son diye buna derim.

İronilerin Sabahı

2007-01-06T20:58:00.000+02:00

Geçmişten aklımda kalan bir anı.Okul yılları. Herhangi bir dersin herhangi bir hocası gelmez. Hepimiz bir sürprizle karşılaşırız.Teneffüste tükenen hoş sohbetler, yerini oyunlara bırakır. Bu oyunlardan biri ‘Adam Asmaca’dır. Kaleme kağıda sarılır, bir kelime seçer, ardından harfleri deneriz teker teker.Her yanlış harfte; idam sehpası, ilmik, çöp adam oluşmaya başlar.Bazısı kelimeyi bilir kurtarır çöp adamını, bazısı kurtaramaz.

Ortaokul ve lise yılları geride kaldı.Biz değiştik, Dünya değişti. Üstelik çok da kısa bir zaman diliminde yaşandı tüm bunlar.Geçen hafta, boş derslerimden hatıra kalan tek oyunun adam asmaca olduğunu fark ettim. Hemen hemen herkes tarafından şeytan ilan edilen lider sabaha karşı idam edilmişti. Gazeteyi elime aldım, donuk gözlerle başlığa bir göz attım ve düşünmeye başladım. Önce, neden bu kadar çok etkilendiğimi sorguladım sonra benimle hiçbir bağlantısı olmayan savaşa karşı objektifliğimi gittikçe kaybettiğimi fark ettim.Düşünmeye başladım. Dünya’nın bölünüşünü. Hepimizin bir saf tutması gerekliliğini, adeta buna zorlandığımızı, iyilik ve kötülüğün hiçbir zaman bu kadar çok birbirine karışmadığını, bu savaşın altında yatan onlarca nedeni, bazılarının Noel hediyesinin şatafatını, bazılarının Bayram Arifesi tatsızlığını, bazısı için ise her ikisinin de yer değiştirdiğini düşündüm.

O sabah bir film şeridi gibi gözümün önünden geçen savaş, bir sahnede durdu.Devrik liderin heykelinin bir halat yardımıyla çekilerek yıkılışını, sözde özgürleştirme harekatı askerinin, kendi ülkesinin bayrağını telaşla heykele asışını, komutanların uyarısıyla kendi bayrağını özgürleştirilen ülkenin yeni bayrağı ile değiştirdiğini hatırladım.O sabah ironilerin sabahıydı.

Televizyonu açtım.Önce liderin idama hazırlanış görüntülerini izledim.Sonra herhalde hem ‘Yaşıyor, Kimlik değiştirdi!’ dedikodulara son vermek hem de kimseye geri dönüş umudu vermemek için olacak ki ölüm anı da yayınlandı.İzleyemedim.Çok geçmeden, kendinden yapmacık bir tavır ile görüntüleri kimin yaydığı sorgulanmaya başlandı.

Ben kimsenin tarafını tutmadım. ‘Sadece, bir katilin diğer bir katili yok etmek için ne kadar daha az günahkar olması gerekir?’ diye düşündüm.Bir halkı, korkunç bir rejimin elinden kurtarmak adına bu kadar çok can feda edebilecek, bu kadar para ve emek harcayabilecek bir büyük gücümüz olduğu için de şükrettim. Sonra aklımı kurcalayan başka bir soru oluşuverdi.Biz bu oyunu oynarken rakibe bulunabilecek en zor kelimeleri sorardık. Peki bu seferki kelime ne kadar zor olabilirdi ki biz tüm Dünya bir soruya bu kadar çok cevap verebiliyorduk da adam asmaca oyununu yarımız kaybederken yarımız kazanıyorduk. Bu durumda cevap neydi? Zulüm mu? Diktatörlük mü? Özgürleştirme mi? Peki ya Petrol?

Her oyun gibi bu oyunun da kuralları vardı.Bir kelime, bir cevap, bir oyun, bir çöp adam. Kurallarıyla oynamayana mızıkçı denmez miydi? Şimdi, iki elimi burnuma götürüp çocuk gibi ‘Mızıkçı, mızıkçı!’ diye bağırsam kimse beni umursar mıydı?

Yılbaşı Tavsiyemi Gururla Sunarım

2006-12-30T23:32:00.000+02:00

Her yılbaşı bir başka derdi de beraberinde getirir.

Bazılarımız; Nereye gideceğiz? Kime ne alacağız? Ne giyeceğiz? Ağacı kuran mı kaldıracak? Acaba on ikiye kadar ailemle kutlasam on ikiden sonra kaçabilir miyim? Bu yıl dertlerim sona mı erecek? Hindiyi yapan güzel mi yapacak? Kar yağacak mı? Yeni yıla acaba yine trafikte mi gireceğiz? diye düşünürken, yanı sıra bazıları da, ecnebilerdeki ökseotu altında rastlaşma durumu bizde ne zaman yaygınlaşacak diye düşünüyor olabilir.Bu kadar soruyla boğuştuktan sonra hiçbirimiz bu yıl 'Neler yaşadım?' diye düşünmeye fırsat bulamayız.Genel karar bu yılın iyi veya kötü geçmiş olmasıdır. Bu durumda benim naçizane tavsiyem yılın olaylarının not alınmasıdır.

Her sene televizyon programları, gazeteler, dergiler yılın olaylarını derler toplar; okuyucusuna sunar.Günlük tutmak için oldukça üşengeç davrandığım ve düzenli yazdığım takdirde iki gün öncesini okuyup sinirlendiğim için, zamanında kendime bir daha günlük tutmama sözü verdim. Fakat günlük geçmişte yaşanılanların görülmesi açısından faydalıdır. Çünkü, şımarık beynimiz çoğu anımızı çağrışımlarla hatırlatmadıkça ortaya çıkarmaz.Ben de fırsat bu fırsat, yaşadıklarımı unutmamak adına bu sene yeni bir icat keşfettim.Baktım anılarımı yorumlu yazınca, şapşal şiirler falan yazmaya başlıyor, kendime sinir oluyorum, ben de kendi yılımın olaylarını yazarım dedim.

Bir yılımı en mutlu, en ağlamaklı, en şaşkın anı olarak kategorilere ayırdım. Hızımı alamadım, ‘Yılın Kilo Vereni’ dalında Ozon Orhon ile yarışırken, ‘Yılın Uykucusu’ dalında uyuyan güzel ile kapıştım.İki ödülü de onlar kazanacak olsa da oldukça eğlendim.Baktım arkadaşıma fikrimi sununca o da eğlendi, delirmediğime kanaat getirip açıklama kararı aldım. Ben en havalı tabiriyle kendi almanağımı yarattım. Darısı diğer nevi şahsına münhasır arkadaşlarımın başına deyip susmayacağım. Son olarak, arkadaş kategorisinden bir kişiyi, kategorisi ile açıklayacağım. Geriye kalan arkadaşlarım ve kategorileri, tabiri caizse en ünlü, en magazin, en türkçeden bihaber tavrım ile 'Benim özelim!' olarak kalacaktır.

Yılın en ısrarcı arkadaşı: Yurt dışından her şeye burnunu sokarak ‘Bloğuna beni de yaz!’ diyen naçizane arkadaşım aynı ısrarcı tavrını ‘Sen ayarlarsın bir şekil!’ diyerek iyice çirkinleştirmiştir.Kendisi bloğumla kitleleri peşimden sürüklüyorum sanmaktadır. Kimse gerçeği söylemesindir, karizmam bozulmasındır. Ayarladım ‘bir şekil’. Amaç; kırılmasındır, bozulmasındır.

Kendi yılının macit muciti, zihni siniri, ısracı olan olmayan herkese iyi yıllar diler. Hepinizi öper. Bazınıza da sıkı sıkı sarılır.

Savaşın ismi ‘İndirim’

2006-12-28T16:58:00.000+02:00

Karşıyım. Arkadaşınızı ne seyahatte tanırsınız, ne içki masasında. Tanırsanız indirimde tanırsınız.

Mevsim: Cehennemden kopup gelmiş bir yaz.
Yer: Yurtdışı.
Kişiler: Benim kızlar.
An:Delirme anı.
Katil Olma Potansiyeli Yüksek Kişi: Ben.

Avrupa’nın moda şehrindeyiz. Her genç kızın rüyası indirim günleri henüz başlamış. Charlie’nin çikolata fabrikasına girmiş çocuklar gibi her yere saldırmaktayız. Birinci gün güzel, ikinci iyi. Ama yedinci gün hala alışverişteyseniz ya delirirsiniz, ya da acaba arkadaşlarımdan biri esrarengiz bir şekilde sırra kadem bassa, öteki bana yeter mi diye düşünmeye başlarsınız. Tecrübe ile sabittir. Ama en güzeli aklınızdan ‘Ah şimdi keşke burada olsalardı, beraber alışveriş yapsaydık, şurada yemek yeseydik!’düşüncesi geçmez. Yanınızdadırlar.

Söz konusu indirimse yurdun dışı içi fark etmez. Küresel bir kadın sözü verilmiş gibidir. Özenle dekore edilmiş onca güzel mağaza, kıyafet tepecikleriyle örtülmüştür, sözde zarafetinden ödün vermeyen personel aylarca mağaza içinde ‘Ayşe Hanım’ diye çağırmak zorunda olduğu yakın arkadaşına ‘Ayşe Hanım bir bakar mısınız… Ayşe hanım… Ayşe buraya gel!’ diye bağırmaktadır. Etrafta, annelerinin eteklerinden tutmuş şaşkın çocuklar, bulduğu köşe başına yaslanmış, çanta - kaban taşımaktan yorgun düşmüş, ayakkabıları ve burunlarının ucu gözüken erkekler ve alabildiğine amazon dolaşmaktadır. Günümüzde amazonların asla ağlamamaktan başka indirim günlerinde mağaza yağmalamak gibi görevleri vardır.

Amaçları: Gözlerine kestirdiklere hedefe sinsice ilerlemek, o anda başka biri avlarına yapışırsa geri püskürtmek, yemi kapmak, daha sonra soyunma odasına ulaşmaktır. Soyunma Odasına ulaşan amazon dakikalarca sadece kendini değil diğerlerini ve avlarını da inceler.İsterse, soyunma odasından sorumlu Ayşe Hanım ‘Kabinlerde mal bırakmayalım, lütfen biraz daha hızlı olalım!’ diye bağırıp çağırabilir. Bir amazon bütün bu aşamaları geçmeden hiçbir şey duymaz.

Eğer alanda benim gibi soğukkanlılığınızı korumayı başarıyorsanız, çok eğlenirsiniz.

Bknz. 'Amazonlar ve Sevgilileri'

Bazı amazonlar savaş alınına sevgilileri ile gelirler. Eğer yeni flört etmeye başladılarsa; amazon heyecanla tüm denediklerini koşarak gidip sevgilisine gösterir, sevgilisi de heyecanla denediğinin yakışıp yakışmadığı hakkında yorumlarda bulunur. Beraber anlamsızca kıkırdarlar. Eğer bir süredir beraberlerse; amazon yine heyecanla gelir, sevgilisi amazonuna üstünkörü bir bakar, kafa sallar, aklı büyük bir ihtimalle o an oynanan maçtadır. Eğer uzatmaları oynuyorlarsa; amazon kararsız kalıp herhangi bir kıyafetle gelir, sevgilisi ona değil yanda mini etek deneyen başka bir amazona bakmaktadır.Eğer evlilerse; mağazanın en kıdemli erkeği soyunma odasının dışındaki koltuklarda oturmakta ve acıklı gözlerle diğer erkekleri incelemektedir. Eşi amazon da kıyafetleri deneyip çıkınca, beraberce kasa kuyruğuna yönelirler.Evlilik bu nedenle kutsaldır. ‘Yaşa gör’dür.

Sonuç olarak bir amazon, sevgilisi varsa ayrılmadan, kocası varsa koltukla bütünleşmeden, yalnızsa yara almadan, mağazadan sağ çıkarsa, daha önce aldığı hiçbir zaferin önemi kalmaz. Artık o da, her savaş galibi gibi sahip olduğunu yönetme sorunu ile karşı karşıya gelir.Bu sorun da; ‘Hangisini önce giysem?’dir.

Dizi Deyip Geçmemek Lazım

2006-12-27T01:17:00.000+02:00

Şu anda içerde televizyonda son ayların en çok konuşulan dizisi oynuyor.O kadar çok ilgi çekti ki, bizim dizileri izlemeyen ben ve nice arkadaşım oturup takip ediyoruz.Bir arkadaşıma göre ben diziyi izlemiyormuş, daha çok başka şeylerle ilgileniyormuşum. Fakat ilgi gösteriyorum. Göstermiyor değilim.

Ben, dizinin meşhur ‘Siyah Gece’sini geçtim.

Biz iki kişi dizide dedikodu yapan erkeklere takılı kaldık.Dizideki kanka patronların ikisi de başroldeki hanım kıza aşık.Aralarında o kadar çok dedikodu yapıyorlar ki dikkatimizi çekti.Kızın konusu açılıyor, ‘Gel otur konuşalım!’.Kızın morali bozuk, ‘Gel otur konuşalım!’.Kız da anladığım kadarıyla o buruk görünüşün altında durumdan haberdar.Ağar başlı anne havası ile iki kişiyi birbirine düşürüyor.Bugünkü bölümün ilk sahnelerden biri ise şöyleydi.Kızla sinemada karşılaşan ikiliden biri, kızın çocuğunu görüp baba olma yaşının geldiğini söyledi.Bunu duyan öteki şaşkın aşık ise ne dedi beğenirsiniz ‘Gel otur konuşalım!’

Bu iki ‘fikşın’ karakter, dizideki kızlardan daha çok konuşuyorlar.Hadi o dizi, uzatmak için yapıyorlar diyelim.Çevremizdekilere ne oluyor? Gözlemlerime göre son yıllarda erkekler rol çalmaya başladılar.Kıyafetler modadan diyelim, kendilerine bakmaları da güzel. Fakat davranışlarına ne oluyor anlamış değilim.

Sözüm meclisten dışarı.Kişinin olmak istediği, edindiği kimlik kendini ilgilendirir. Tartışmak bana düşmez. ‘Herkesin özgürlük sınırı, bir başkasınınki ile kesişmediği kadar geniştir' derler. Zaten konumuz başka konu, hedef ise bizim cin erkekler.

Geçenlerde fark ettim.Erkek arkadaşlarımız dışarı çıkmak için o kadar çok mızmızlanıyorlar ki daha çok kız kıza dolaşmaya başladık.Bizim arkadaşlarımız mı böyle, bizle dolaşmak utanç kaynağı mı, bilemiyorum.Söylemiyorlar da. ‘Gelecek misin, gidiyoruz biz.’ sorusuna ‘Program ne? Kim kim? Başka erkek geliyor mu?’ gibi sorularla cevap veriyorlar.Bu sorular bir yerden tanıdık gelmiyor mu? Biz kızların sorularıydı bunlar bir zamanlar arkadaşlar.Yalnız ‘Başka erkek geliyor mu?’ sorusunu ‘Başka kız geliyor mu?’ ile değiştirirsek fena olmaz.

Düşünüyorum da acaba kimliği meçhul bir grup bilim adamı, aniden erkekleri toplayıp ‘Arkadaşlar yaptığımız hesaplamalara göre 30 yıl içinde soyumuz tükenecek, bu yüzden mümkün olduğunca naza çekin!’ mi dedi? Sırada ne var? Merak ediyorum.

Galiba biz, eşitlik olsun derken boşluktan faydalanıp yerimizi aldılar. ‘Madem o kadar meraklılar eşitliğe, bizim yerimize geçsinler!’ diye and içmiş olabilirler.En kötüsü ise zamanla bu sayede bizim taklidimizi yapmaya başlayıp, bizi pişman etme planları bile geliştirmiş olabilirler.Bunu gizli tutmak için uğraş da veriyor olabilirler.Kolay gelsin, şunu da unutmasınlar.İstedikleri kadar ‘bile’sinler planlarını, farkındayım.Gizli amaçları var.Herkese de söyleyeceğim haberleri olsun.

Benim gibi düşünen başka biri varsa, beri gelsin oturup konuşalım.

İlahi Borat Çok Komiksin!

2006-12-25T02:10:00.000+02:00

Yurtdışında fırtınalar koparan Borat karakteri ile başlarda ilgilenmedim.Sonra baktım herkes çok eğleniyor, ben de bir göz atayım dedim.Biraz izledim.Zekice esprilerin yanı sıra oldukça ham ve düz bir mantıkla işlenmiş, aşağılayıcı bir tavır söz konusu.

Zaten ecnebilerin basit esprilerde ne bulduklarını anlayamamışımdır.

Ama bir fikrim var.

Sanırım biz, zaman içinde gizliden gizliye kendimize has bir mizah türü oluşturmuşuz.O alınmasın, beriki kırılmasın aman başımıza bela açılmasın diye düşünürken, bu sırada diğerleri akıllarına gelen her şeyi ileri geri söyleyebildikleri için çizecek, espri yapacak konu sıkıntısı çekmeye başlamış.Biz aksine, mesajlarımızı mizah yolu ile veren bir kültürün çocukları olmuşuz, tek derdimiz ise kimse üstüne alınmamış.Biz sürekli mesajlarımızı şakalarımızın içine koymuşuz.Hatta ‘Her şakada bir gerçek payı vardır!’ demeyi alışkanlık haline getirmişiz.Şakayı yapan ‘Yarası olan gocunur!’ demek zorunda kalmış.Mesaj havada, şakayı yapan pişman, mesajı alan ‘Bahsi geçen ben değilimdir heralde!?' diye düşünmüş olacak ki biz öyleydi böyleydi derken günler geçmiş, güle güle bugüne gelmişiz.

Biz neye gülmüşüz bu zamana kadar anlatacak olursam uzun zaman alacak, ama madem konu yabancı kültürlerin karakterlerine gülmece eğlenmece, diğer kültürlerle ilgili nelere güldüğümüzden bir demet sunmak isterim.

Mesela biz; gelişimini tamamlamış arkadaşların yarattıkları ilkel karakterle zaman geçirmesine, Dünya’ya söz geçiremeyen bir ülkenin zayıflığından yararlanan pespaye mizahın baş tacı yapılmasına, biz yapsak arkadaşlarımızın bizle görüşmeyi keseceği, kimsenin gülmeyeceği esprilere eğlenilmesine çok gülüyoruz.Bir de bunun yapmacık olduğunu farkediyoruz, kırılıyoruz gülmekten.

Bakmayın öyle güldüğümüze, bizim kafamızı kaşıyacak vaktimiz yok.Kendinden gelişkenler doğaçlama malzeme yaratırlarsa kaçırmayıp gülüyoruz.Ama en çok şaka gibi gelişen hayatlarımıza gülüyoruz, bizde malzeme bol ondan gülüyoruz. Biz aslında hala kendimize gülüyoruz çünkü biz daha başka kültürlere el atacak kadar gelişmedik.Önce gelişip, sonra gelişmemiş kim varsa gülmeyi düşünüyoruz.Bizim sinirlerimiz bozuldu artık ondan gülüyoruz. Ne var canım? Biz de herkes kadar ikili oynuyoruz. Gelişkenleri, fevkaladenin de fevkinde ciddiye alıyoruz ama sonra yine dayanamayıp gülüyoruz.

Biz yok muyuz biz.

Unutmadan, bir de fesimiz var, konumuz geçtiğinde öyle çizilmiyor muyuz çok hoşumuza gidiyor.Anladınız biz kimiz değil mi? Yarası olan gocunur valla benim bir şey dediğim yok.

Kabusum

2006-12-18T17:11:00.000+02:00

Liseden beri aynı kabusu görüyorum.Okuldan eve geliyorum.Kendimi televizyon koltuğuna bırakıyorum.Televizyonda bir kadın var, on saniye içinde gülebilip, ağlayabilen, bütün duyguları tam anlamı ile yaşayan bir kadın. Herkesin onu sevdiği, onun da herkesi sevdiğini bir şekilde anlıyorum.Arkada bir tane orkestrası var.Sakallı davulcusu sürekli pis pis sırıtıyor.Solisti çocuk, mütemadiyen kadını klibinde oynatmak istediğini söylüyor.Kadın esmer, garip makyajlı bir kadın. Kadının orkestrası, konuları, dekoru, kanalı değişiyor ama kadın değişmiyor. Sonra bu kadın şişmanlıyor, karın bölgesinde gözle görülür bir şişme var. Şüpheleniyorum acaba yavrulayacak mı?

Kadının karnındaki şişlik sonra iniyor tahminen bir yavrusu oluyor.Allah bağışlasın diyorum. Annesinin izinde giderse çocuklarımın da kabusu olacak diye düşünmeden de edemiyorum zavallı yavrucağı.Kadın gittikçe şişmanlıyor bu da beni ürkütüyor acaba çocuk yiyor olabilir mi?

Daha bugün yeni bir kabusunu gördüm. Bu sefer gözünde yeşil fosforlu farlar vardı.Yanında konuk olarak karısını aldatan bir koca, kendini gülmemek için zor tutan bir ünlü, bir de şaşı, şişman, sempatik bir adam.Son zamanlarda kabusuma giren seyircileri ile birlikte aldatadan kocayı doğduğuna pişman etme andı içmiş gibi silkeliyordu.Yetmiyordu telefonla bağlanan kadını da silkeliyordu. ‘Evli barklı adam karısını aldatamaz, bu böyle bilinsin!’ diye bağırıyordu. Ağzı gittikçe büyüdü, garip şekiller aldı.Sanırım kabusumun kanal yöneticileri artık sakin formatların tutmadığını, ağırlığını koyması gerektiğini televizyonun hırçın ve edepsiz çağa girdiğini söylemiş olmalı.Kadın feminizm, olgu,değer, ahlak üstüne ahkam kesiyordu.Kadın tüm aldatılanların hesabını soruyordu.Bütün aldatılanlar da tahminen ‘Oh canıma da deysin!’ yapıyordu.

O kadın bugün benim kabusumda kadınlara televizyon başından kalkmaları gerektiğini, kendilerini geliştirmek için kitap okumaları, televizyon izleyeceklerine çalışmaları, kendi ekonomik özgürlüklerini kazanmaları, böylece hayatlarını birine bağlamak zorunda kalmayacaklarını, yolları ayırma zamanı geldiğinde valizlerini alıp gidebileceklerini söylemek yerine sadece bağırıyordu ‘Aldatmak da ne demek? Hiç mi pişmanlık duymuyorsun?'

Kadın ve ağızlarından köpük saçan seyircileri gittikçe bulanıklaştı, uyandım.Rüyam reyting rekorları kırdı, bu durumda reklam da almayı planlıyorum.Yarın yeni kadın programı kabusumu görebilirim fakat bu sefer programa girip haykırmak istiyorum. ‘Yapacağınız hiçbir şey kalmadıysa siz de aldatın kocalarınızı!’.Bunu sırf eğlence olsun diye değil, herkesin kendi doğrusunu zorla birine empoze etmesinden sıkıldığım için, her soruna yüzeysel yaklaşıldığı için, herkes bir kurban seçip ona yüklendiği için yapacağım, o zaman kadın iyice şişer ve sinirden patlar diye bir deneyeceğim.Saygı ve sevgi çerçevesinde seviyeli bir şekilde yapacağım bunu, muhakkak.

Biz Yaşlandık

2006-12-17T20:03:00.000+02:00

Başka ülkelerde var mıdır bilmem.Bizde kişinin kemale erişinin farkındalığını simgeleyen, bıkkınlığı savsaklama, sorumluluğu üzerinden atma cümlelerinden en popüleridir. ‘Yaşlandık biz..’ ile başlayan cümleler.

‘Ülke çöle dönüşüyor, eğitim vasat, dış borçlanma var.Gelecek sizsiniz!’.Bir ülkenin geleceği olduğu sürekli hatırlatılan kaç kuşak geldi geçti bilmiyorum ama bu cümle yüzünden sürekli üstünde baskı hisseden benim gibi kaç kişi vardır tahmin edebiliyorum.

Bizden, düzeltmemiz gereken ülke sorunlarından ve sırtımızdaki sorumluluklardan bahsetmeyeceğim.

Sözü söyleyenlerden bahsedeceğim.

Bir insanın sabah kalkıp aynaya bakarak kendi kendine bu sözü söylemeye karar verişi nasıl gerçekleşir? Yüzündeki çizgilere bakarak mı? Yoksa çokça çabaladıktan sonra yapacak bir şey olmadığına karar verip bayrağı gençlere devretmeye karar verişinden mi geçer?

Herkesin herkesten atak beklediği bir ülke düşünüyorsak kimsenin hareket edemeyeceğini düşünüyorum.

Elbet ben de yaşlanacağım ama umarım ‘Biz yaşlandık..!’ ile başlayan cümleler kurmam, umarım bir gün ümidimi kaybetmem ya da ümidimi başkalarına yüklemem.Umarım biz, gelecekteki gençlere derdi tasası az, eğlencesi bol bir ülke, bir dünya bırakırız.

Ama şimdilik..

We are the world
We are the children
We are the ones who make a brighter day..

Anne Ben Şizofren Oldum!

2006-12-17T17:36:00.000+02:00

Çok sevdiğiniz bir arkadaşınıza şizofren teşhisi konulsa ne olur?

Oldukça tehlikeli bir durum tabii.Arkadaşınız onun düşüncelerini kontrol ettiğiniz için sizi yaralamaya kalkabilir.Gerçeklik duygusunu kaybedebilir.'Genelde arkadaşımın bu tip bir durumda yanında olurum, ona yardım ederim, beraber bu duruma bir çözüm üretiriz' diyenleri tebrik ediyorum.Ben kaçarım, arkama bakmadan.

Bundan yıllar önce televizyondan ilk defa savaş izledik.Rengarenk ışıklar şehrin üstüne düşüyor, şehir önce aydınlanıyor sonra yine kararıyordu.Biz televizyonda savaş değil oyun izliyorduk.İçinde değil dışındaydık.Acıları değil ışıkları, yitirilen hayatları değil aydınlanan şehri görüyorduk.Savaş kavramından uzaklaştık.Savaş kötüydü ama öncesine göre sadece bir strateji oyununa dönüşmüştü. Jean Baudrillard’a göre körfez savaşı asla gerçekleşmedi.

Teknoloji hızla ilerledi.Bilgiye daha rahat ulaşabilir olduk.Cep telefonları kullanmaya başladık.Sonra öğrendik ki cep telefonu konuşmalarımız dinlenebiliyor. Google diye bir arama motoru çıktı sonralarda, motor kavramını kaybettik.Dokunulabilir bir şey olmaktan çıktı internete girdi yeni bir anlamı oldu.Google uydudan evimizi bile buldurabildi bize.İnternet denen farklı Dünya’nın oyuncuları olduk.Kablolardan içeri girdik, her ne kadar reddetsekte günümüzün belirli saatlerini oturup başka hiçbir şeye dikkat vermeden internete geçirir olduk.Başka bir şeye sadece parmaklarını hareket ettirerek saatlerce hipnotize edilmiş gibi bakan birini tanıyor muyuz?

‘Big Brother’ diye bir program çıktı. İnsanları onlar fark etmeden izleyebildik.Onlar da uyurken milyonların onları izlemesinden rahatsız olmadılar.Kabul edelim kolay ulaşılabilenler olduk ve bunu isteyerek yaptık.Eğer hafızamızı biraz yoklarsak teknoloji ile birlikte ne kadar çok şeye ulaşabildiğimizi daha iyi anlayabiliriz.Bundan kırk yıl önce bir insanın hayatı boyunca uğraşsa bulamayacağı ve öğrenemeyeceği birçok şeyi öğrendik.

Teknolojinin hayatımızı kolaylaştırdığı bir gerçek.Fakat şüpheciliği de arttırdığı kesin.

Bunun en basit örneği ise msn olmalı.Kaçımızı ‘away’ olan birinin gerçekten bilgisayar başında olup olmadığı anlayabiliyoruz? Arkadaşımız gerçek hayatımızda ‘Ben Gidiyorum!’ deyip gidebiliyor ve bunu görebiliyoruz. Ya msnde? 'Gidiyorum!' diyen biri gerçekten gidiyor mu?

Jean Baudrillard’a hak veriyorum.Biz bir simulacrum içinde yaşıyor olabiliriz.Fiziksel olarak yara almayacağımız, kimsenin bize bağırdığını duymadığımız, fişini çekerek kurtulabileceğimiz bir Dünya’da. Çıkan savaşların fotoğraflarına bakarak, internet sitelerinde gezerek, gerçekte orada olmayan ve uyuyan ama ‘online’ olan arkadaşımızla konuşmaya çalışarak.

Bizden gerçekliği yitirmemiz mi isteniyor? Kim istiyor? Kim bizi alıkoyuyor gerçeklikten? Dünya elektrikler kesilince yapılacak hiçbir şey olmayan bir yere mi dönüşüyor?

Şimdi tekrar soruyorum.

En yakın arkadaşınızın şizofren olduğunu öğrenirseniz ne yaparsınız?

Aramıza hoş geldin ?

İmdat Beni Zorla Avrupa Birliğine Sokuyorlar!

2006-12-13T21:04:00.000+02:00

Bana sıkça sorulan başka bir soru ‘Avrupa Birliği’ne girmek istiyor musunuz?’

Henüz sayın başbakanımız gelip fikrimi almadı ama bizim ülkece topyekun bir konu üstünde uzlaşmamız genellikle mümkün olmaz.Birleşmemiz için büyük bir felaket veya sevindirici bir haber gerekir.

Bana kalırsa bir ülkenin kurtuluşu halihazırda varolan gruba dahil oluş değil, kalkınma çözümünü kendi bulmasından geçer.Entegrasyon süreci boyunca koyulan tüm kurallar uygulanmadıkça işe yaramaz, ülkenin yaraları sarılmadıkça başkası pansuman yapmaz, kısaca varolan sorunlarla yüzleşmeyi reddettikçe başkalarının kurallarıyla yeni bir oyun yaratılmaz.

Ben Avrupa Birliğine girmek istemiyorum.

Ben istiyorum ki biz önce kendimizi, derdimizi anlatmayı öğrenelim. ‘Vazgeçtik sizden!’ diyelim.Biz, kendi başımızın çaresine daha önce baktık yine bakabiliriz diyelim.Ama asla blöf yapmayalım başımızın çaresine bakmayı öğrenelim.

Uzaktaki köye yıllardır bağlanmamış yolu yapalım, sözümüzü tutalım, hesap soralım, ısrarla cevap alalım, kendimizi kandırmayalım.Okula gidemeyen çocuğu okula gönderelim ama bunları sırf başka biri istedi diye değil, samimi olarak kendimiz istiyoruz diye yapalım.Kanunlarımızı koyalım, kanunlarımızı hatalarımızdan oluşturalım, değerlerini bilelim ki uygulayabilelim.

Bırakalım kısa hesaplar yapmayı, büyük düşünmeye alışalım.

İnsana önem verelim.Düşünceleri serbest bırakalım, herkes konuşsun.Tartışalım. Karşımızdakini nasıl susturacağımızı değil onunla nasıl uzlaşacağımızı öğrenelim.

Bunlar için bir mucize değil, azim gerektiğini anlayalım.

Sonra yine gelip kapımızı çaldıklarında askıya almanın bizim için sadece kıyafetlerimiz buruşmasın diye yaptığımız bir eylem, müzakerenin sözlü sınav demek olduğunu ve bunun liselerde kullanılan bir sistem olduğunu hatırladığımızı söyleyelim.

Milliyetçilik adına değil, bilinçli bir vatandaş olduğumuz için bunları gerçekleştirelim.

Amacımızın egomuzu okşamak değil, hayal kurmak değil, tepki vermek değil ; kendimizi yeniden keşfetmek olduğunu bilelim.

Abla, Aristokrasi Taze Bitti. Elitlik Verelim!

2006-12-11T14:43:00.000+02:00

İçi boşaltılmış kavramların üstünde en yoğun çalışılanı ‘Soyluluk’.

Gazetenin arka sayfa güzeli ‘elit güzel’ olur, futbolcunun topa vuruşu çok ‘klas’tır, kadının kıyafetinden ‘asalet’ akar.
Genellikle bahsedilen kişi aristokrasiyle doğrudan bağlantılı olamayacağı için kıyafeti, topa vuruşu, güzelliğini soylulukla bağdaştırmak hem aristokrasinin canını yakmaz hem de iltifat edilen kişiyi mutlu eder.

Kötü haber bizim ülkemizde aristokrasi yok. İyi haber bir iki iyi marka kullanarak, ağzımızda yemek varken konuştuğumuzda elimizi kibarca ağzımızla kapatarak, cicili bicili giyinerek bu açığı kapatabiliriz, çünkü karşılaştırılabilecek kimse yok.

Eğer aristokrasi olsaydı, Osmanlı İmparatorluğu’ndan geliyor olacaktı.Fakat Osmanlı Sultanlarının hısım akrabası yurtdışında konumlanmak durumunda oldukları ve dönebilecekleri zaman geri dönmedikleri, ikametlerini yurt dışında sürdürdükleri için ortalıkta dolaşan arkadaşlara jet set diyoruz.

Sözüm meclisten dışarı.Dedesi padişahın kürdancıbaşısı olanları bu duruma tabi etmiyorum.

Oldukça karışık bir durum tabii.Dede soylu olmasa da kendini geliştirip vaziyeti kurtaran var.Elit olmadığını kabul edip ‘Ben buyum, tarzım bu!’ diyen de var ki onlar daha çok sevilen insanlardır.

Birinin aristokrasinin pek de matah bir şey olmadığını daha çok snopluk, soğukluk, sürekli kontrol sahibi, güç sahibi olma durumunda olma, güçlü gözükme, fazla eğlenememe hali olduğunu söylemezse ben söyleyeceğim.

Önemli olan ruhun aristokrasisidir.Kendine objektif bakabilmeye çalışmak, hayattan keyif almayı bilmek, insanları oldukları gibi kabullenmek, kendi ile ilgili sorunlarını halletmiş olabilmek veya bunun için çabalamaktır.

Hayata botoxlu bir ifadeye sahipmiş gibi bakmak isteyen varsa buyursun aristokrat olsun. Ben mümkünse ‘Aristo’sunu alacağım ‘krat’ını bırakacağım.

Artık Beni Sevebilirsiniz

2006-12-10T21:20:00.000+02:00

Kasım ayında Nobel ödülünü kimin aldığı açıklandı.Yurdumuz, ilk Nobel şaşkınlığı ve varolan bir çok soru işareti nedeni ile ne yapacağını bilemedi.

Geçenlerde Orhan Pamuk’un yaptığı şu meşhur açıklamadan ötürü mahkemeye giderken yüzündeki esrarengiz ifadeye takıldı aklım.Bu ifadenin iki anlamı olabileceğini düşündüm.Bunlardan biri ‘Ben dünyaca ünlü bir yazarım, kendinizi küçük düşürüyorsunuz!’ olabilirdi.Bir diğeri ise ‘Öyle bir açıklama yaptım ki işgüzar Avrupalılar bana Nobel verecekler, yalnız çocuğu sahiplendiklerini sanacaklar, fakat ben Nobel’i aldıktan sonra ülkemin tarafına geçeceğim !’ idi.

Açıkçası uzunca bir süre bu birbirinden farklı iki anlamdan birini birinci seçemedim.Orhan Pamuk ‘Nobel aldım artık beni sevmeniz için uğraşacağım’ mı demek istiyordu?

Bence, Orhan Pamuk Nobel alacaktı.Bu açıklama Nobel almaya uzanan süreci ne kadar hızlandırdı onu hesaplamaya çalışıyorum.

Orhan Pamuk’un gülümseyişindeki esrarengiz hava devam ettikçe de düşünmeye devam edeceğim.

Bu konuyu düşünmek yazmaktan daha kolay diye de kendi kendime söyleniyorum aynı zamanda.Kafası karışık olmasına rağmen kendi kendini doğru düzgün ifade edebilen insanlara da gıpta ediyorum.Nobel almış bir yazar hakkında fikir yürütüyorum ve bunu yaparken gereken zarafeti sergileyemiyorum diye düşünüyorum.Bir tarafım ‘Kolay yoldan Nobel’e kavuştuğunu söyle!, başka bir tarafım ise ‘Yaşasın Bir Türk Romancı Nobel aldı !’diye bağırıyor.

Kızıyorum çünkü, sanki soykırımın, ciddi bir organizasyon ve teşkilatlanma gerektirecek, aceleye getirilmeyecek kadar disiplinli ve planlı bir çalışma ile yürütülebilecek bir vahşet hali olduğunu bilmiyormuş gibi hareket etti ve soykırım olduğunu savunanların ekmeğine yağ sürdü.

Seviniyorum çünkü, benim zevkime göre oldukça ağdalı bir yazı diline sahip olmasına rağmen, herkes tarafından seviliyor.Araştırmalara göre en çok alınan - okunmayan kitapların sahibi, fakat bunu kimsenin yüzüne vurmuyor.Ama şüphesiz en önemlisi Türk Edebiyatı’nı başka milletlerin insanlarıyla buluşturuyor.

Sonra hiç sevmediğim ‘keşke’ sözünü söylüyorum.Keşke Nobel ödülüne vereceğim tepkiye ait bir tek duygum olsaydı.Keşke kafam bu kadar karışık olmasaydı, keşke bu konu hakkında yazabileceğim şeyler; Ne kadar güzel bir kız çocuk babası olduğu, frakının üstünde bir garip durduğu, gözlüklerini ne zaman değiştireceği olsaydı.

Keşke yabancı arkadaşlarımın ‘Orhan Pamuk ve Nobel hakkında ne düşünüyorsun?’ sorusuna ‘İnan hala kafam karışık..’ yerine ‘Nasıl da kaptık ama!’ gibi kaba saba açıklamalar yapabilseydim.

Papa Prada Giyer

2006-12-10T19:47:00.000+02:00

Valla iki gözümle şahit olmadım ama görenler Papa’nın ayakkabılarının Prada olduğunu söylüyor.Kulaktan dolma üstün gazetecilik anlayışımla yaptığım araştırmada da çıkan sonuç Prada’nın papa için özel ayakkabı tasarladığı.

Bu durumda, 'Papa trafik kitler, papa bize ısındı..' vb. gibi papalı başlayan cümlelerimize bir yenisi daha eklemiş olduk ‘Papa Prada giyer!’

Bir ruhani liderin kendisi için Prada ayakkabı tasarlatmış olması başta biraz garip gelse de, daha sonra moda ile özdeşleşmiş bir ülkenin içindeki bir devlette yaşamasından ötürü -ki buna tarz olarak ‘Matrioşka’ tarzı diyebiliriz- Prada’ya karşı kayıtsız kalması da pek olası gözükmüyor.

Vatikan, bilindiği gibi en zengin devletlerden biri. Son zamanlarda Prada’dan ayakkabı ısmarlamak dışında varolan bağışlarla bir çok yardım gerçekleştirdikleri de şüphesiz. Ben popülist bir tavır takınmak istemiyorum. Verdiğimiz bağışlar Prada’ya mı gidiyor efendim? diyecek halim de yok.Hangi bağış diye sorarlar adama.Varsın biraz da onlar hesap sorsunlar.

Benim kafamın takıldığı nokta bambaşka, sorum da şudur;

Vatikan film izlemiyor mu?

Son aylarda ortaya önce kitabı sonra da filmi çıkan ‘Şeytan Marka Giyer!’ tozu dumana kattı. Prada ve Şeytan ikilisi, Tülin ile Caner, Yoğurtla Mantı kadar popüler oldu. Israrla papaya Prada giydirilir mi?

Vatikan’ın modacısı var mı bilmem ama varsa; İki mesajdan birini verebiliyor olabilir. Birincisini düşünmek bile istemiyorum. İkincisi ise ‘Sana kırmızı çok yakışıyor!’

Meşhur Kulübün Çöküşü

2006-12-10T19:05:00.000+02:00

Şimdi isim vermek istemem.Nasıl olsa anlaşılacak.Herkesin kapısında kuyruk olduğu, acaba içeri alınacak mıyız diye düşündüğü, evden çıkmadan önce dönüp dönüp aynaya baktığı, uğruna kızların saatlerini kuaförde geçirdiği klüpten bahsediyorum.Uzun zaman favorim olarak kaldı, çok eğlendiğim geceler oldu, çok sıkıldığım geceler de.Bu kategorilerin hepsine de giriyorum.Fakat açıldığından beri belirli bir grubun hedef tahtası olmasına karşıydım yine karşıyım.

Bu kulüp ‘Scopic Economy’ nin ekmeğini yer.Yani nedir? Görme ve görülme ekonomisi.Paris’te ortaya çıkan bu ekonomi tarzı caddelerin tekrar düzenlenmesinden sonra insanların etrafta salınmasına ve bu sayede para harcamalarına sebep olmuştur.Kısaca yemeğini başka bir caddede yiyeceğine gidip güzel sokaklarda yiyen Paris ahalisi böylece aynı yemeğe daha fazla para vermiş olur, görür görülür.Bu kulüpte de aynı şey geçerlidir.Bir nevi pazarlama başarısı.Bu kulübün müziği evde de çalınır, arkadaşlar gerekirse eve gelir ama aynı tat yakalanmaz yakalanamaz. Her ülkede bu kulüplerden vardır.Bu gayet normaldir.Üstelik olması da gerekir böylece ülkenize gelen ecnebi arkadaşlarınızı götürebileceğiniz bir boğaz inciniz olur. Büyülenirler. Ne kadar şık insanlar varmış, ne kadar güzel bir manzarası varmış derler.Siz de yıllarca size sorulan ülkeniz nasıl sorusunu küçük bir azınlık göstererek cevaplamış olursanız.Nasıl olsa onlar sokağa çıkıp trafiği görecekler, nasıl olsa bir çok eksik yanımız yine göze batacak.

Kulüp ülkemizi yansıtmıyor ama tartışılan yanlarımızın dışında olması münsabetiyle farklı bir yer. Hepimiz refaha erişemesek de hala bir çok problemimiz olsa da bu kulüp İstanbul gece hayatının diğer tüm Avrupa ülkelerinden üstün olduğunu göstermek için iyi bir örnek.

İşte benim karşı olduğum görüş burada peyda oluyor.

Kulüp, bu yaz bir televizyon programında yine belirli bir kesimin klasik eğlence anlayışı olarak ele alınıyor, popülist bir sosyolog kulübü ve klüpte eğlenenleri yerden yere vuruyordu. Muhtemelen programdan sonra gelecek tebrik telefonlarına cevap verecek ve insanları aşağıladığı söylenen kesimi aşağılayacaktı.

Yer yer hak versem de öfkelendim.Evet bir müdavim olabilirim, o kulüpte bahsedilen ve gerçekte de hiçbir entelektüel birikimi olamayan insanlarla yan yana eğlenmiş de olabilirim fakat genellemeye tabi olmak canımı sıktı.Ben de oradaki herkese bayılmıyorum fakat güzel giyinmek, arkadaşlarımla eğlenmek, görmek, görülmek, orada bulunmak benim eğence tarzım olamaz mı? Orada eğlenmek için illa apolitik, nerden geldiği belirsiz bir para sahibi olmak, zevksiz ve namussuz mu olmak gerekiyor? Buna katılmıyorum.

Gelelim kulübün çöküşüne; Bu kulüp zamanında kendine göre herkesin güzel giyindiği, güzel müziklerin çalındığı, güzel bir yerdi. Yine dans etmeyenler, birbirini izleyen insanlar olurdu ama farklı bir tadı vardı. Şimdi ise bambaşka bir yer olmuş. Cumartesi yemek yemek için kulübe gittim. Yine kendime göre oldukça güzel giyindim, kendime normalden daha çok özen gösterdim. Meşhur bodyguardlarla 'İyi Akşamlaşarak' içeri girdim. Yemeğe oturdum fakat insanlara bakakaldım. Bambaşka insanlar vardı içerde.Hem yemek yedim hem etrafı seyrettim.Daha sonra arkadaşlarımız yemekten sonra biraz daha kalmamız için ricada bulundular, biz de kaldık.Şaşkınlığım iyice arttı.Özensiz ve sadece oradaydım demek için gelen anlamsız kızlar, oturup kalkmak hakkında hiçbir fikri olmayan modası çoktan geçmiş sahte Moschino gömlekli erkekleriyle bambaşka bir yer olmuştu.Çalan müzik kötüydü, insanlar bambaşka bir yerden gelmiş gibiydi. Hem uykum geldiği, hem de canım sıkıldığı için arkadaşımla şaşkınlık içinde kendimi dışarı attım.
Arabamızı beklemeye başladığımız sırada kapıda içeri girmek için yalvaran iki tane düzgün ecnebi genci görünce şaşkınlığım iyice arttı.Bu kadar çok turistin geldiği bir klüpte iki kelime İngilizce konuşamayan bodyguard onları ‘cık’layarak alamayacağını ifade etmeye çalışıyor, düzgün giyinimli genç ecnebiler ise yanlarında birer hanım olmadığı için kulübe giremiyorlar ve üzüldükleri oldukça belli oluyordu. O sırada yakası böğrü açık iki arkadaşımız elini kolunu sallayarak klüpten içeri girdi. Çocuklar onlardan ne farkları olduğunu soruyor cevap alamıyordu. Uzunca bir süre izledim.Gün gelecek Avrupa birliği kulübüne girmek için yalvardığımız vatanların çocukları bizdeki gece kulübüne girmek için mi yalvaracaktı diye mi sevineyim.İçeri giren iki sevimsiz çocuğun yerine niye alınmadıklarına mı üzüleyim bilemedim.

Kafamda soru işaretleriyle eve geldim. Acaba hep böyle miydi biz mi büyüdük de bakış açımız farklılaştı diye düşünmeye başladım. Sonra da karar verdim böyle bir kulübün olması güzel, içerde turistlerin olması iyi, artık dünyaca bilinmeye başlaması, Hollywood yıldızlarının gelmesi iyi ama gidişhat kötü.

Uzakdoğu Mutfağı

2006-12-10T18:40:00.000+02:00

Geçen sene Berlin’de bir organizasyonda tanıştığım Yunan bir arkadaşım bir dönemini burada geçirmek için Erasmus ile İstanbul’a geldi.Gelmesinden öte benden daha İstanbullu oldu. Bizim deyimimizle ‘More Istanbullu’.Bilmediğim yerleri söylüyor daha oralara gitmediğimi duyunca kahkahalar atıyor benimle alay ediyor. Ben, Yunan arkadaşım, bir Alman, bir yarı Alman yarı Türk arkadaşımız ile İstiklal’de küçük bir çin restoranı keşfettik.Farkındaysanız bir fıkra başlangıcı yapmış gibi duruyorum ama gayet ciddiyim.Birbirinden aç arkadaşlarımla –hayır mecazi değil- restorana girdik Hiç yemek yemeye niyetim yokken yine çin yemeği yedim.Hazır yeri gelmişken söyleyeyim fazla çin yemeği bana alerji yapıyor.Şu fani dünyada en sevdiğim mutfak olma ünvanını almış Uzakdoğu mutfağı fazla tüketilince yüzümde garip pembelikler oluşturuyor fakat yine de dayanamıyorum yiyorum. Yemek konusunda biraz mazoşist eğilimli olabilirim.Konudan sapma olmasın ama madem yine yeri gelmiş hava da atmak isterim.

Ailemle birlikte küçüklükten beri o ülke bu ülke gezdiğimizden yine sanırım henüz doksanların başında onlarla beraber daha sonra defalarca gideceğimiz Uzakdoğu seyahatini yapmıştım.Güzel yurdumda herkes Uzakdoğu mutfağını maymun beyninden ibaret sanarken ben o küçücük halimle elimde chop sticksle çin yemeği yerdim.Başlarda çevreden oldukça ilginç tepkiler geldi. Daha çok demir parmaklıların arkasına kapatılmış küçük bir panda görünümündeydim.Herkes beni işaret ediyor, şaşkınlıka nasıl sopaların arasından yemeği düşürmeden yiyebildiğimi anlamaya çalışıyordu.Eminim iddiaya bilen giren olmuştur.O günlerde çok sükse yapmıştım.Sonraları yine daha Yonca Evcimik saçları ince ince ördürmemiş böyle bir modadan haber yokken, ben örgülü saçlarımla dolaşıyor yine küçük panda muamelesi görüyordum. Annemin de saçlarının bu durumda olduğunu düşünürsek anne kız, Ocak Ayınının ortasında bronzduk, sarışındık, saçlarımız ince ince örgülüydük, ne güney Amerikalıydık ne deliydik, yürüdükçe şıngır şıngır boncuklarımız çarpışandık, eğlenendik. Biz; oyduk, buyduk şuyduk... Başka bir Dünya'nın insanıydık..Düzene baş kaldırmış konumundaydık. Ta ki ilkokul öğretmenim, moda ve ilericilik hakkında pek bir fikre sahip olmayan okulun ileri gelenleri saçlarımı düzgün bir şekle sokmam gerektiğini söyleyene kadar. (İlericilik saçları ördürmekle mi başlar diye çemkirmeye başlayacak arkadaşa zahmete girişmesin diye buradan selam ederim.)
Bir anda o anarşist ilerici havadan çıkıp yine saçları at kuyruklu küçük prototip ilkokul öğrencisi oldum.Belki de otoriteye olan gıcıklığım buradan geliyordur.

Daha sonraları çin yemeği ülkemizde ünlü oldu.Sushi yiyenler , bu duruma ‘ııy örg çiğ balık yiyorlar!’ diyenler; ki bence de ‘ıyy’. Ben de bayılmıyorum. Artık Chop sticksiz çin yemeyenlerle birlikte bir Uzakdoğu sevgisi aldı başını gitti.

İşte bundan sonra olaylar çığrından çıktı.Farklı tatlar tatmak, farklı kültürlerin yemeklerini yemek harikulade.Fakat bu fiyatlar ne cicim? Konunun erbabı değilim ama yurt dışında etnik yemek kategorisine girişinden ötürü fiyatları kafalarına göre arttıramayan Uzakdoğu yemeği restoranları bizde lüks yiyecek statüsüne erişti zirveyi terk etmiyor.Bir ülkenin kendi öz mutfağından pahalı olan bir mutfak nasıl olabilir? Hadi hepimiz evde çin yemeği yapamıyoruz illa dışarıda yiyeceğiz elimiz mecbur diyelim.Evinde İbrahim Tatlıses’ten başka urfa kebap yapabilen biri var mı peki? Onu da başaramıyoruz ki. Değiştirilecek kanun bir tek bu mu kaldı diyenler de olucak.Ama birinin çin yemeğine patlaması gerekiyor.Mümkünse çok yiyen birinin.Bu görevi üstleniyorum ve patlıyorum.

Biri bana bir açıklama yapsın. Desin ki Japon aşçı getirtiyoruz çok maaş alıyorlar.İtalya’da da kimse kendinden Japon yetiştirmiyor orda da olan çalışıyor üstelik şartlar daha ağır.İşletmeci personel konusunda oldukça hassas.Birini işten çıkarmak mı? Çok zor.Desin ki malzeme pahalı, getirtiyoruz.Yeme beni canım.

Çin yemeği yiyenler doğuştan beri çin yemeği yedikleri havasında seyir ettikleri için bu konuyu pek açmazlar. Çünkü anne sütü yerine onlara ilk sütte yumuşatılmış sushi verildi. Ben onlardan olmadığım için rahatça kızabilirim ve ucuz çin yemeği yeme isteğimi rahatça dile getirebilirim.

Kısaca çin yemeğini seviyorum, yiyorum ama işletmeci tarafından kek yerine konulmak ağırıma gidiyor.

Ayşegül Bizi Discoya Götür..

2006-12-10T16:47:00.000+02:00

Ayşegül serilerini almaya gidişimi hatırlıyorum. Büyük bir karton kutunun içinden çıkan Ayşegül orda burada şuradalardan kitapçı hangisini okumadığımı soruyor, ben hepsini okuduğumu yenisinin gelip gelmediğini gözlerim kocaman açılmış hafif bir heyecan biraz boynu büküklükle soruyordum.Nedense yeni kitap sonradan bir yerden çıkıyor, ben de alıp o kocaman kitabı bağrıma basıyordum.

Hayat benim için bir Ayşegül serisiydi.

Ayşegül çok güzeldi. Yanında hep kedileri köpekleri, yaptığı kurabiyeleri vardı. Üstün mantık teknolojisiyle her soruna bir çözüm getirir, farklı tekniklerle her sorunun üstesinden gelirdi. Şimdi fark ediyorum da Ayşegül ne yaptığı kurabiyeyi yakmış, ne baktığı çocuğu düşürmüş ne kedisinin suyunu unutmuş.Meğerse Ayşegül daha alfabeyi sayamayan beni aylarca komplekse sokmuş.Her hafta Ayşegül sevgisiyle değil bakalım bu hafta ben daha ikiyle ikiyi çarpamazken Ayşegül neler yapmış demeye koşmuş olabilir miyim kitapçıya diye düşünüyorum.

Serilerini hatırlamak için biraz arandım. Ayşegül de neden bizimle birlikte büyümedi diye düşündüm bir an.Ayşegül neden tez yazmıyor, Ayşegül neden aşık olup zor durumda kalmıyor, Ayşegül neden rejim yapmıyor.

Sonra aklıma Ayşegül’ün dramı geldi. Ya Ayşegül biz küçükken bizi tufaya getirmiş orda burada kurabiye yapmış, çocuk bakmış kedisiyle köpeğiyle büyümüş sonra hemencicik evlendirmişlerse Ayşegül’ü?. Ayşegül bizi komplekse sokup sokup sonraları evlenip koca dayağı yiyince bir daha ortalara çıkamamış olabilir mi?

Kim umursar tek gözü mor elinde kekiyle. İdollük kaldı mı Ayşegül?

Sonra şunu düşündüm.Biz sakin sakin Ayşegül okurken karşı cins ne yapıyordu? Red Kitler, Süpermenler okuyorlardı tabii. Biz en cici elbiseleri giyip ona buna nasıl yaranacağımızı düşünürken karşı cins Dünya’yı kurtarıyordu. Kimsenin aklına gelmedi tabii görev paylaşımının nasıl yapıldığı. Biz bütün kızlar saçımızı toplamaya Ayşegüller olmaya çalışırken adamlar birilerini vuruyor kasabanın en güzel kızını tek kaş altı bakışla yere seriyorlardı.

Bu adamlar böyle kaldı tabii. Merkez olduklarına inanarak. Kızlar da kurabiyeyi çok iyi yapar oldu. Hepimize biçilmiş roller var. Bilinçaltımıza ince ince işlenmiş.Şanslı olanlarımız bu duruma ayıp isyan etmiş. Şansızlarımız hala kurabiye için margarin arıyor.

Bize yapılan haksızlık.Kızlar kurabiyeyle yaranmaya erkekler savaşmaya mecbur değil. Bundan sonra rolleri eşit dağıtın yoksa ortalığı fena karıştırıciym.